Κυριακή, 18 Αύγ, 2019

  • ΟΕΝΓΕ: Καταγγελία για την αυταρχική συμπεριφορά αστυνομικών φρουρών ενάντια στην πρόεδρο της Ομοσπονδίας
  • Με τον Έμπολα και η επιδημία ιλαράς που έχει προκαλέσει 2.700 θανάτους μέσα σε 7 μήνες
  • Ισλανδία: «Τιμή» στον πρώτο παγετώνα της που χάθηκε λόγω κλίματος
  •  Συνεδριάζει το Δημοτικό Συμβούλιο Βέροιας στις 21/8
  • ΚΚΕ: Σχόλιο για την απαράδεκτη κατάσταση των ακτοπλοϊκών γραμμών στη Σαμοθράκη
  • 17/8/1944: Το μπλόκο της Κοκκινιάς
ΟΕΝΓΕ: Καταγγελία για την αυταρχική συμπεριφορά αστυνομικών φρουρών ενάντια στην πρόεδρο της Ομοσπονδίας1 Με τον Έμπολα και η επιδημία ιλαράς που έχει προκαλέσει 2.700 θανάτους μέσα σε 7 μήνες2 Ισλανδία: «Τιμή» στον πρώτο παγετώνα της που χάθηκε λόγω κλίματος3  Συνεδριάζει το Δημοτικό Συμβούλιο Βέροιας στις 21/84 ΚΚΕ: Σχόλιο για την απαράδεκτη κατάσταση των ακτοπλοϊκών γραμμών στη Σαμοθράκη5 17/8/1944: Το μπλόκο της Κοκκινιάς6

Το Σχόλιο της Ημέρας

Η επίσκεψη Τραμπ στο Λονδίνο και οι αντιδράσεις: μία αναλυτική προσέγγιση υπό το πρίσμα της κριτικής ανάλυσης λόγου

print
email
από Η Άλλη Άποψη
Η επίσκεψη Τραμπ στο Λονδίνο και οι αντιδράσεις: μία αναλυτική προσέγγιση υπό το πρίσμα της κριτικής ανάλυσης λόγου

Η επίσημη επίσκεψη του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ στο Λονδίνο, για συνομιλίες με την Βρετανίδα πρωθυπουργό Τερίζα Μέι για μία σειρά θεμάτων, και ενώ 'φορτισμένα' εξελίσσονται μία σειρά από κοινωνικές και πολιτικές μεταβολές συνεπεία της διαδικασίας εξόδου της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε), πυροδότησε μία σειρά διαδηλώσεων στην πόλη του Λονδίνου, με το πρόσωπο του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής να δύναται να λειτουργήσει ως «κενό σημαίνον» κατά την διαπίστωση του Ernesto Laclau, καθιστάμενος «σύνθημα» (Γιώργος Κατσαμπέκης), και συγκεντρώνοντας εκείνα τα χαρακτηριστικά και δη τα 'αρνητικά' χαρακτηριστικά που τον διαχωρίζουν πολιτικά και αξιακά, από το πλήθος των διαδηλωτών.

Συγκροτούμενο κύρια επί τη βάσει της εμπρόθετης εναντίωσης στις ασκούμενες πολιτικές όσο και στο πρόσωπο του προέδρου Τραμπ, όπως αφήνει να διαφανεί η ποικίλη συνθηματολογία των διαδηλώσεων, το συγκεκριμένο κίνημα συναρθρώνει τα στοιχεία της «αυτο-κίνησης» και της «ζωτικότητας», για να παραπέμψουμε στην ανάλυση του Κώστα Κανελλόπουλου η οποία επί του προκειμένου ερείδεται στη Λενινιστική αντίληψη περί 'διαλεκτικής', αρθρώνοντας μία κλασική μορφή διαμαρτυρίας (βλέπε διαδηλώσεις στο δρόμο), ιδίως και όταν πρόκειται για την έκφραση εναντίωσης στην πολιτική Αμερικανών προέδρων, με ένα παρόμοιο υπόδειγμα (άλλης κλίμακας και μεγέθους), να καθίσταται αυτό των διαδηλώσεων εναντίον της τότε επικείμενης στρατιωτικής εισβολής των Ηνωμένων Πολιτειών στο Ιράκ το 2003, με το ιδιαίτερο πρόσημο εκείνων των κινητοποιήσεων στις αρχές του 21ου αιώνα, να καθίσταται μία ιδιαίτερη ανεστραμμένη λειτουργία που σχετίζεται με τον πολιτικό λόγο περί 'άξονα του κακού' που άρθρωνε ο τότε πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο λόγος περί 'άξονα του κακού' που κύρια 'επιβουλεύεται' την 'ανεξαρτησία' και την 'κυριαρχία' των ΗΠΑ, αντιστρέφεται διαλεκτικά όσο και σφαιρικά, ακόμη και 'επιθετικά', με το 'κακό' ως υπόδειγμα και ως πολιτική, μιλιταριστική-ιμπεριαλιστική πολιτική, με την 'διακινδύνευση' ηθικά και πολιτικά, να 'ενσαρκώνεται' στο πρόσωπο του προέδρου Μπους και στην ευρύτερη πολεμική προετοιμασία και δράση.

Η συνθηματολογία των επάλληλων διαδηλώσεων στο Λονδίνο, που αναπτύχθηκαν σε ομόκεντρους κύκλους, εστιάζει κύρια στο πρόσωπο του προέδρου, σε αυτό το «κενό σημαίνον», όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, συμπεριλαμβάνοντας πτυχές της προεδρίας του, των πρακτικών και του πολιτικού λόγου που εκ-φέρει, αποτελώντας το δεσπόζον συστατικό για την «κατασκευή και αναπαραγωγή των συλλογικών ταυτοτήτων διαμέσου του λόγου», όπως επισημαίνει η Ζηνοβία Λιαλιούτη, με την συστηματοποιημένη συνθηματολογία να αντλεί από το υπόβαθρο της πολιτικής κριτικής, της περιβαλλοντικής ευαισθησίας, και της ευρύτερα 'ποπ-ροκ' αισθητικής που λειτουργεί ωσάν επιτελεστικό μοτίβο που δεν συνέχει μόνο το κινηματικό 'πλήθος', αλλά προσιδιάζει σε μία κατάσταση 'αποδόμησης' διαμέσου του λόγου, με ό,τι δύναται να σημάνει αυτό. Εστιάζοντας στο λόγο-σύνθημα, θα εντοπίσουμε διάστικτες όψεις μίας πολιτικής γλώσσας που, με πλαισιώσεις σύγκρισης, αναγνωρίζει έναν 'φιλελεύθερο ατομικισμό' που ενώ 'απορρίπτει' έως 'μισεί' τα «πλήθη», παράλληλα αυτό δεν συμβαίνει σε μεγαλύτερο βαθμό από την περίπτωση του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, («μισώ τον Τραμπ περισσότερο από ότι μισώ τα μεγάλα πλήθη»), εκεί όπου η αντίφαση-αντινομία της συμμετοχής στη διαδήλωση ενός που 'μισεί τα πλήθη' ανα-σημασιοδοτείται λόγω του διακυβεύματος που, σε αυτή την περίπτωση, 'κινητοποιεί' (η εναντίωση και η 'απόρριψη' Τραμπ), ενώ, εντός αυτού του πεδίου της πολιτικής, ηθικής και πολιτισμικής 'απόρριψης', παράγονται υποδείγματα όπως αυτό των σωματικών αναλογιών και πιο συγκεκριμένη της φαλλικής πρόσληψης που τον καθιστά «καλύτερο έξω από ό,τι μέσα» (εδώ καθίσταται εμφανής η αναφορά, δια του φαλλικού πλαισίου, στον θεωρούμενο ως 'Τραμπικό σεξισμό'), της επι-γενόμενης ανάδειξης της 'έλλειψης ανωριμότητας' όσον αφορά τον λόγο και τις κυβερνητικές του αποφάσεις που τον κατατάσσει στην κατηγορία του ' επικίνδυνου βρέφους' (διφυές πλαίσιο της 'ανωριμότητας' και της 'ασυνειδητότητας') που θα «έπρεπε να ευρίσκεται σε κλουβί», κατά την συνθηματολογία που αναδύεται, την αναφορά ή αλλιώς το συνθηματολογικό 'παίγνιο' με την διάχυτη αναπαραγωγή ενός συνωμοσιολογικού λόγου από πλευράς προέδρου με σημείο αναφοράς τον George Soros (η 'αρχή του κακού' για μερίδες της ευρωπαϊκής άκρας δεξιάς), η οποία και προβαίνει στην σύζευξη της, ειρωνικά, με την 'πληρωμένη παρουσία' («Ο Σόρος με πλήρωσε 80 λίρες για να έρθω εδώ»).

Υπό αυτό το πρίσμα, τα 'ψήγματα' του πολιτικού λόγου, συνθηματολογικής, άμεσης χροιάς που αναπαράγεται στη διαδήλωση, τείνει στη συγκρότηση μίας «εν γένει ιδεολογίας» σύμφωνα με τα λόγια του Λουί Αλτουσέρ, που εναλλάσσεται μεταξύ μίας καθαυτό αρνητικής αναπαράστασης και μίας ενδιάθετης αξίωσης του πολιτικού και μη 'τέλους' του, που όταν δεν τον αποθέτει ως πολιτικό 'απόρριμμα' επι-ζητεί ή τονίζει την μοναδική 'χρησιμότητα' που δύναται να έχει (μηδενιστική θεώρηση): «τροφή για τα σκυλιά της βασίλισσας».

 Το κίνημα και οι συμμετέχοντες σε αυτό προσδιορίζονται ή αυτο-προσδιορίζονται (ίδιος αυτο-προσδιορισμός) αντιστικτικά προς τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ, νοηματοδοτούν (και απλοϊκά),  μοτίβα μίας αναπαράστασης ή αναπαραστάσιμης κοινωνικής-πολιτικής λειτουργίας 'τροφοδοτούμενοι' από εκφάνσεις της 'Underground' αισθητικής, ορατής στις απεικονίσεις του Ντόναλντ Τραμπ ως 'σατανικού μωρού', επανεφευρίσκουν το πολιτικό χιούμορ, με ένα ιδιάζων Βρετανικό φλέγμα, και την ειρωνεία ως πεδία 'κλιμάκωσης' της λογοθετικής σύγκρουσης, θέτοντας ως πρόταγμα την αποδόμηση του 'Τραμπισμού' και των στοιχειών που τον συνθέτουν, δηλαδή από τους ίδιους όρους μίας 'ετερο-πατριαρχίας' έως τον συνωμοσιολογικό λόγο που απορρίπτει τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής όπως και την ίδια την κλιματική αλλαγή, την πολεμόχαρη ρητορική έως τις ρατσίζουσες-ρατσιστικές προσλήψεις των «από αλλού», για να χρησιμοποιήσουμε έναν όρο του Pierre Andre-Taguieff.

Στις όψεις συγκρότησης της ταυτότητας του κινήματος, εκτίθεται το υπόδειγμα ‘Ο Τραμπ εναντίον του κόσμου’, ο ‘Τραμπ που συνιστά μείζονα απειλή’ για το παρόν και για το μέλλον της ανθρωπότητας-ανθρωπινότητας.  Σαν ένα ιδιότυπο 'λαϊκό δικαστήριο', το 'πλήθος' των διαδηλωτών, εναλλάσσει την καταγγελία (καταγγελτικός λόγος), με μία στρατηγική ανα-πλαισίωσης του δημόσιου χώρου που πλέον 'κινδυνεύει' από τις 'προσβολές' και την 'αγένεια' του προέδρου Τραμπ, υπό το πρίσμα μίας άρθρωσης της δυνατότητας που ενέχει η γλώσσα και δη η πολιτική γλώσσα 'όταν ονομάζει δεικνύοντας’.

Βλέπε σχετικά, ‘Λονδίνο: τα καλύτερα πλακάτ εναντίον του Τραμπ’, Ενημερωτική Ιστοσελίδα, ‘Info-war’, 05/06/2019, https://info-war.gr/synthimata-tramp/. Η επίσκεψη του Αμερικανού προέδρου στο Λονδίνο προκάλεσε έντονες αντιδράσεις (μεταξύ άλλων από τον αρχηγό των Εργατικών και τον δήμαρχο της πόλης) αλλά και μια από τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας των τελευταίων χρόνων.

Την παράσταση έκλεψαν τα συνθήματα στα πλακάτ των διαδηλωτών – αρκετά από τα οποία είναι δύσκολα στη μετάφραση». Η δυσκολία στη μετάφραση των συνθημάτων που εγράφησαν στα πλακάτ των διαδηλωτών, ουσιαστικά το ‘αμετάφραστο’ τους, δεικνύει προς την κατεύθυνση μίας πολιτικής γλώσσας που δύναται να ‘ασκηθεί’, με ‘παιγνιώδεις’ όρους, στο παρελθόν και στο παρόν του προέδρου Τραμπ, ήγουν στη λογοθετική του εστίαση σε μία έμφυλη κατανομή που διαχωρίζει και διαχωρίζεται πάνω στον άξονα των ‘δεδομένων’ κοινωνικών-πολιτισμικών ‘ρόλων’ αρρένων και θηλυκών υποκειμένων, καθώς και στις σωματικές αναλογίες που ως ‘κτήση’ και κατοχή’, ως ‘οργιώδης αναπαράσταση του φαλλού’ που αξιο-θεμελιώνει την ‘macho’, την αρρενωπή ‘διαφορά’ και ‘κυριαρχία’. H Mίνα Καραβαντά προσθέτει ό,τι «η μετάφραση γίνεται η άσκηση στο αδύνατο: δεν επεξηγεί τις σιωπές και τις διαφορές, αλλά γίνεται ο φορέας των αποριών που προκύπτουν από τις μεταφορές-πραγματικές και εννοιολογικές-, από τον έναν πολιτισμό και τη μια γλώσσα στην άλλη, όπως συμπτωματικά αυτές αποκαλύπτονται από τις μεθοριακές ταυτότητες των ανθρώπων και των κοινοτήτων που δεν ανήκουν ούτε στη μία ούτε στην άλλη ταυτότητα, αλλά είναι υβριδικές και διαπολιτισμικές». Βλέπε σχετικά, Καραβαντά Μίνα, ‘Η Μετααποικιακή κριτική συναντά τη Λογοτεχνική κριτική: Η ποιητική των συζεύξεων και των αντιστίξεων’, στο: Αθανασίου Αθηνά, (επιμ.), ‘Αποδομώντας την Αυτοκρατορία. Θεωρία και Πολιτική της Μετααποικιακής κριτικής’, Εκδόσεις Νήσος, Αθήνα, 2016, σελ. 116.

 

Βλέπε σχετικά, Laclau Ernesto, ‘Why do empty signifiers matter to politics’, Emancipation (s), Verso, London, 1996, σελ. 36-46. Το ‘κενό σημαίνον’ Τραμπ’ και η αναφορά σε αυτό συμβάλλει στη φαντασιακή συγκρότηση του κινήματος, διαρρέοντας, μέσω της συνθηματολογίας και της συνθηματολογικής γλώσσα, ό,τι διαχωρίζει τους διαδηλωτές από τον ίδιο ως πρόεδρο και ως συμβολική πλαισίωση ενός νεωτερικού πολιτικού υποδείγματος μία από τις προκείμενες του οποίου συνιστά το ό,τι η ‘μόνη δυνατή πολιτική ορθότητα είναι ακριβώς η απόρριψη της πολιτικής ορθότητας’.

Για την ανάλυση του Γιώργου Κατσαμπέκη που σχετίζεται με την περιοδολόγηση και την κριτική προσέγγιση του Σημιτικού, εκσυγχρονιστικού εγχειρήματος σε επίπεδο ‘ανάλυσης λόγου’ (discourse analysis), βλέπε σχετικά, Κατσαμπέκης Γιώργος, ‘Ο Πολιτικός λόγος του εκσυγχρονισμού (1989-2004), στο: Ασημακόπουλος Βασίλης & Τάσσης Χρύσανθος, (επιμ.), ‘ΠΑΣΟΚ 1974-2018. Πολιτική οργάνωση, Ιδεολογικές μετατοπίσεις, Κυβερνητικές πρακτικές’, Πρόλογος: Σπουρδαλάκης Μιχάλης, Εκδόσεις Gutenberg, Αθήνα, 2018, σελ. 424-466.

Είναι χαρακτηριστικό το ό,τι διάφορα συνθήματα, διάφορες συνθηματολογικές ‘ασκήσεις’, προσδιορίζουν ζητήματα μίας ‘φαντασμαγορικής σωματικότητας’ που εγκολπώνεται σημεία του σώματος του Ντόναλντ Τραμπ (βλέπε το χρώμα του τριχωτού της κεφαλής), δια-κρατώντας, εν αντιθέσεις προς το Τραμπικό πορτοκαλί της ‘άγνοιας’ ή της κεφαλής που διαθέτει μόνο ‘χρώμα’,  το μόνο ‘επιθυμητό’ αντικείμενο χρώματος ‘πορτοκαλί’ στη Μεγάλη Βρετανία: ένα Σκωτσέζικο αναψυκτικό (‘εντοπιότητα’). Βλέπε σχετικά, ‘Λονδίνο: τα καλύτερα πλακάτ εναντίον του Τραμπ…ό.π.

Βλέπε σχετικά, Κανελλόπουλος Κώστας, ‘Η Διαλεκτική κομμάτων και κινημάτων στην ελληνική πολιτική. Το ΠΑΣΟΚ από το αντιδικτατορικό κίνημα στους αγανακτισμένους’, στο: Ασημακόπουλος Βασίλης & Τάσσης Χρύσανθος, (επιμ.), ‘ΠΑΣΟΚ 1974-2018. Πολιτική οργάνωση, Ιδεολογικές μετατοπίσεις, Κυβερνητικές πρακτικές…ό.π., σελ. 195.

Για μία συνοπτική προσέγγιση της Λενινιστικής οπτικής, βλέπε , Κανελλόπουλος Κώστας, ‘Η Διαλεκτική κομμάτων και κινημάτων στην ελληνική πολιτική. Το ΠΑΣΟΚ από το αντιδικτατορικό κίνημα στους αγανακτισμένους’, στο: Ασημακόπουλος Βασίλης & Τάσσης Χρύσανθος, (επιμ.), ‘ΠΑΣΟΚ 1974-2018. Πολιτική οργάνωση, Ιδεολογικές μετατοπίσεις, Κυβερνητικές πρακτικές…ό.π., σελ. 195· Για μία περισσότερο αναλυτική προσέγγιση, βλέπε σχετικά, Anderson K., ‘Lenin, Hegel and Western Marxism: A critical study, University of IIIinois Press, Urbana & Chicago, 1995, σελ. 47.

Το σύνθημα που αναγράφεται σε ένα πλακάτ, εστιάζει στην εσφαλμένη, σε πολλά ζητήματα, πολιτική που ακολουθεί ο πρόεδρος Τραμπ, αφήνοντας να διαφανεί μία ‘ανόμοια σύγκριση’ μεταξύ ‘λαθών-σφαλμάτων’, και ‘έλλειψης χαρτιού ώστε να επισημανθούν όλα τα λάθη μαζί, σε μία χορεία ‘λαθολογίας’ με κυριότερο ΄λάθος’ να αναδεικνύεται η παρουσία του ιδίου: ‘So much Wrong, so little cardboard’, ήτοι, ‘τόσα πολλά λάθη, τόσο λίγο χαρτόνι για να γράψουμε’. Βλέπε σχετικά, ‘Λονδίνο: τα καλύτερα πλακάτ εναντίον του Τραμπ…ό.π.

 

Για μία αριστερή προσέγγιση της στρατιωτικής εισβολής των ΗΠΑ στο Ιράκ το 2003, τις διεθνείς κινηματικές αντιδράσεις που προκάλεσε, για το ‘τραύμα’ της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001 στη συλλογική μνήμη των ΗΠΑ, βλέπε σχετικά, Ali Tariq, ‘Η Σύγκρουση των φονταμενταλισμών. Σταυροφορίες, Τζιχάντ και Νεωτερικότητα’, Μετάφραση: Μιχαήλ Σάββας, Εκδόσεις Άγρα, 2003, ιδίως σελ. 503-525. Σε μία συγκριτική προοπτική, ο Αμερικάνικος ιμπεριαλισμός νοηματοδοτείται, με πολιτικο-θεολογικές σημάνσεις, ως ‘φονταμενταλισμός’ που δεν διαφέρει ουσιωδώς, από το αντίστοιχο Ισλαμικό υπόδειγμα.

Βλέπε σχετικά, Λιαλιούτη Ζηνοβία, ‘Ο Αντιαμερικανισμός στον λόγο του ΠΑΣΟΚ (1974-2018): Δημόσια Ιστορία, Ταυτότητα και Ιδεολογία’, στο: Ασημακόπουλος Βασίλης & Τάσσης Χρύσανθος, (επιμ.), ‘ΠΑΣΟΚ 1974-2018. Πολιτική οργάνωση, Ιδεολογικές μετατοπίσεις, Κυβερνητικές πρακτικές…ό.π., σελ. 390·  Για την «κατασκευή ταυτοτήτων δια του λόγου», αναπαραστάσεων του ‘συλλογικού εαυτού’ όπως επι-συμβαίνει στις διαδηλώσεις εναντίον του προέδρου Τραμπ, βλέπε De Fina A., Schiffrin D., & Bamberg M., (επιμ.), ‘Discourse  and Identity’, Cambridge University Press, 2006. To κίνημα, έτσι όπως αναπτύχθηκε στο Λονδίνο, δομείται αντιστικτικά προς ό,τι εκφράζει ο πρόεδρος Τραμπ, μετατοπίζει προς το έδαφος της ‘λεπτής ειρωνείας’ (και μη), και της ‘μη-αρετότητας’, διαμεσολαβώντας τα συμφραζόμενα της εκλογικής-πολιτικής ‘δυσλειτουργίας’ που ισοδυναμεί με την στυτική- φαλλική του ‘δυσλειτουργία’, ανάγοντας την ‘ανικανότητα’ του σε ‘θεμελιώδη αρχή’. ‘Electile/Dysfunction’, ‘ Εκλογική δυσλειτουργία (λογοπαίγνιο με την στυτική δυσλειτουργία)’. Βλέπε σχετικά, ‘Λονδίνο: τα καλύτερα πλακάτ εναντίον του Τραμπ…ό.π.

Εντός αυτών των λογοθετικών πλεγμάτων, ενυπάρχουν δύο λογοπαίγνια που ‘συν-διαλέγονται’ με δύο άσματα: το ένα είναι το άσμα ‘We shall Overcome’ του Πίτερ Σίγκερ, που για τις ανάγκες του κινήματος μετασχηματίζεται σε ‘We shall Overcomb’, (‘Θα τον χτενίσουμε), προβάλλοντας την δυνατότητα της βαθυ-δομικής κριτικής στην προεδρία Τραμπ,  σε όλα τα επίπεδα, ’χτενίζοντας’ τον λόγο του ως ιστορία μίας περιόδου, και, από την άλλη πλευρά, ενσκήπτει το κλασικό ροκ άσμα του μουσικού συγκροτήματος ‘Pink Floyd’, ‘The Wall’, εκεί όπου ο γνωστός στίχος- έγκληση ‘All in all you’re another brick in the wall’, μεταβάλλεται σε ‘All in all you’re another prick in the wall’ (‘Στο κάτω κάτω είσαι απλά ένα καθίκι χωρίς τείχος’),  εκφράζοντας διαθετικά, την θεωρούμενη ως έλλειψη πολιτικού αισθητηρίου (μορφωτικού υποβάθρου) και πολιτικής-συναισθηματικής ‘ευαισθησίας’ από πλευράς Ντόναλντ Τραμπ, μετασχηματίζοντας παράλληλα το ακουστικό μοτίβο σε πεδίο ηθικο-πρακτικής συνήχησης: ‘δεν ενυπάρχει ο πρόεδρος Τραμπ, παρά ο ‘άφιλος προς το γίγνεσθαι, Τραμπ’.  Βλέπε σχετικά, ‘Λονδίνο: τα καλύτερα πλακάτ εναντίον του Τραμπ…ό.π.

Για μία ενδιαφέρουσα θεώρηση του πως το λαϊκό τραγούδι και συγκεκριμένα τα λαϊκά άσματα του Στέλιου Καζαντζίδη ενέχουν διαστάσεις επιτελεστικών μοτίβων που ‘διαπραγματεύονται’ ζητήματα της κοινωνικοπολιτικής και της ιστορικής περιόδου όπου γράφτηκαν, βλέπε σχετικά, Οικονόμου Λεωνίδας, ‘Στέλιος Καζαντζίδης. Τραύμα και συμβολική θεραπεία στο λαϊκό τραγούδι’, Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα, 2015.

Βλέπε σχετικά, ‘Λονδίνο: τα καλύτερα πλακάτ εναντίον του Τραμπ…ό.π.

Βλέπε σχετικά, ‘Λονδίνο: τα καλύτερα πλακάτ εναντίον του Τραμπ…ό.π. Ένα ευρύ τμήμα της όλης συνθηματολογίας, αφιερώνεται στις έμφυλες προσλήψεις και ‘κατασκευές’ που συγκροτεί ο Τραμπικός πολιτικός λόγος, ‘εγγίζοντας’ τις πτυχώσεις μίας ‘εγγενούς μικρότητας’ (ο Τραμπ, ‘ολίγιστος σε όλα’), που δεν δύναται να ικανοποιήσει ‘παρά την ματαιοδοξία’ της, αποτελώντας ‘φενάκη’, ‘ψευδαίσθηση’ με υπογραφή ‘Stormy Daniels’. Υπό αυτήν την έννοια ο ‘μικρός φαλλός’ εκ-βάλλει από τον χώρο του γυναικείου θηλυκού οργάνου, όντας ‘μη- απόλαυση’, ‘μη-ερωτική ηδονή’ και ‘μη-ικανοποίηση’.

Το ‘μεγάλο μωρό΄, ως άλλος ‘Πίτερ Παν’, (λογοτεχνική όψη), ‘δεν μεγαλώνει ποτέ’. Βλέπε σχετικά, ‘Λονδίνο: τα καλύτερα πλακάτ εναντίον του Τραμπ…ό.π.

Ως προς την ‘αρνητικότητα’ Τραμπ σχετικά με το φαινόμενο της κλιματικής αλλαγής, τις ευρύτερες κοινωνιο-πολιτισμικές και πολιτικές του επιπτώσεις, ως προς την διαρκή καχυποψία του έναντι επιστημονικών ερευνών για την ευρύτητα των περιβαλλοντικών μεταβολών, (αυτό που επι-τελείται είναι μία ‘θεσμισμένη απο-περιβαλλοντοποίηση’ που άπτεται μίας ιδιαίτερης συνάρθρωσης κοινωνικών συμφερόντων),  ενδεικτικό καθίσταται ένα πλακάτ που αναγράφει, με όρους πολιτικής απόφανσης: ‘Τραμπ, καταστροφέας του περιβάλλοντος’.

 Βλέπε σχετικά, ‘Λονδίνο: τα καλύτερα πλακάτ εναντίον του Τραμπ…ό.π.  Χρήζει η ιδιαίτερη αναλυτική επισήμανση το γεγονός ό,τι η συνωμοσιολογική διάσταση της αναφοράς στον George Soros, εντάσσεται στη χορεία της, κατά Taguieff, «θυματοποίησης», στο σημείο όπου, ο «θύτης» είναι γνωστός εκ των προτέρων, και με το «θύμα» (υπεραπλουστευτική-αναγωγιστική ‘σύλληψη’), να καθίσταται ‘συλλογικό’: ‘οι λαοί’. Για την έννοια της «θυματοποίησης» στο έργο του Taguieff, βλέπε σχετικά, Andre-Pierre Taguieff, ‘Ο νέος εθνικολαϊκισμός’, Μετάφραση: Ηλιαδέλη Αναστασία &  Πανταζόπουλος Ανδρέας, Επιμέλεια: Ασημακοπούλου Δήμητρα, Εκδόσεις Επίκεντρο, Αθήνα, 2013.

 

Βλέπε σχετικά, Αλτουσέρ Λουί, ‘Θέσεις’, Μετάφραση: Γιαταγάνας Ξενοφών, Εκδόσεις Θεμέλιο, Αθήνα, 1997, σελ. 97.

Το συστηματοποιημένο, το εξαντικειμενοποιημένο υπόδειγμα υπενθυμίζει μία αριστερής χροιάς, πολιτική έγκληση, που επι-ζητούσε την ‘καταδίκη’ ή τον ‘θάνατο’ της Μάργκαρετ Θάτσερ, ορίζοντας, αφενός μεν το πεδίο της ‘χρησιμότητας’ (‘πως και που είναι χρήσιμοι’), αφετέρου δε την κτήση μίας ιδιαίτερης ‘δαιμονολογίας’ για ό,τι φέρει ο ‘Θατσερισμός’ ως ιδεολογικό ‘πράττειν’ που συνάμα εκφράζεται και ως ‘μαζική ανακούφιση’: ‘η μάγισσα πέθανε’. Όπως η Θάτσερ, έτσι και ο Τραμπ δύναται να καταστεί ‘χρήσιμο υπόδειγμα’ (υπόδειγμα μανιχαϊστικού ‘μίσους’ και ‘οργής’), ‘μόνο ως τροφή για τα σκυλιά της βασίλισσας της Αγγλίας’. Βλέπε σχετικά, ‘Λονδίνο: τα καλύτερα πλακάτ εναντίον του Τραμπ…ό.π.  

Στην περίπτωση του κινήματος του Λονδίνου, του πολιτικά αντι-μιλιταριστικού, τίθεται στο επίκεντρο ο όρος «αγωνιστική ισορροπία» (competitive balance), που αναφέρεται στη δυνατότητα όσο και στη δυναμική της ανάδυσης μίας κινηματικής ισορροπίας ως προς το ισοζύγιο ‘Τραμπ. Για τον όρο «αγωνιστική ισορροπία» που επιστημολογικά απαντάται στα οικονομικά του αθλητισμού, βλέπε σχετικά, Γαλδαλάς Άλκης, ‘Champions League. Μια άλλη άποψη’, Εφημερίδα ‘Το Βήμα’, Ένθετο ‘Το Βήμα-Science’, 02/06/2019, σελ. 3-5.

Βλέπε σχετικά, Andre-Pierre Taguieff, ‘Ο νέος εθνικολαϊκισμός…ό.π.

Έχει διαβαστεί 80 φορές

Σχόλια

Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Αναζήτηση

Συνέντευξη με την πρέσβειρα της Κούβας Zelmys María Domínguez Cortina

advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement

Τα Πιο Δημοφιλή

Ο Καιρός στη Βέροια



Ο καιρός τώρα

Κυρίως λιακάδα
Κυρίως λιακάδα
Θερμοκρασία 30 °C
Άνεμος Β 2-3 μποφόρ

Κυριακή, 18 Αυγούστου

Κυρίως λιακάδα
Κυρίως λιακάδα
Θερμοκρασία 18 ως 31 °C
Άνεμος ΑΒΑ 2 μποφόρ

Δευτέρα, 19 Αυγούστου

Λιακάδα
Λιακάδα
Θερμοκρασία 18 ως 32 °C
Άνεμος Α 2 μποφόρ

Ποιός είναι online

Έχουμε online 257 επισκέπτες και 0 μέλη.

Αρχική σελίδα για κινητά