Πέμπτη, 21 Νοέ, 2019

  • ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΘΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΕΙ Ο ΣΥΡΙΖΑ ΣΤΗ ΒΕΡΟΙΑ
  • Παρουσίαση του βιβλίου «Η Ημαθία στον 20 αιώνα» του Αλέκου Χατζηκώστα στην Πατρίδα
  • Κατατέθηκε στη Βουλή ο αντιλαϊκός προϋπολογισμός του 2020
  • Ξεκινάει η ανάπλαση του πεζόδρομου στη Βεργίνα
  • Η μάχη του Καμπραί (ή Καμπρέ). (20 Νοεμβρίου 1917 έως 7 Δεκεμβρίου 1917)
  • Ιατρικός Σύλλογος Ημαθίας: "Η βία στα νοσοκομεία να αποτελεί ιδιώνυμο αδίκημα με αυστηρότατες ποινές"
ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΘΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΕΙ Ο ΣΥΡΙΖΑ ΣΤΗ ΒΕΡΟΙΑ1 Παρουσίαση του βιβλίου «Η Ημαθία στον 20 αιώνα» του Αλέκου Χατζηκώστα στην Πατρίδα2 Κατατέθηκε στη Βουλή ο αντιλαϊκός προϋπολογισμός του 20203 Ξεκινάει η ανάπλαση του πεζόδρομου στη Βεργίνα 4 Η μάχη του Καμπραί (ή Καμπρέ). (20 Νοεμβρίου 1917 έως 7 Δεκεμβρίου 1917)5 Ιατρικός Σύλλογος Ημαθίας: "Η βία στα νοσοκομεία να αποτελεί ιδιώνυμο αδίκημα με αυστηρότατες ποινές"6

Το Σχόλιο της Ημέρας

Η επίθεση της Χρυσής Αυγής στη ‘Φαβέλα’ και η παρουσία της στο κοινωνικό-πολιτικό πεδίο

print
email
από Η Άλλη Άποψη
Η επίθεση της Χρυσής Αυγής στη ‘Φαβέλα’ και η παρουσία της στο κοινωνικό-πολιτικό πεδίο

Γράφει ο Σίμος Ανδονίδης υποψήφιος διδάκτορας ΑΠΘ

«Φέτος το καλοκαίρι θα περάσουνε πολλά ξένα καράβια. Οι ελιές θα υπομείνουν το βάρος τους. Στην πάνου γειτονιά κρατάμε πάντα το ίδιο μας καλύβι κολλημένο σαν την πεταλίδα στο βράχο, μαζεύουμε ξερόκλαδα για το χειμώνα, σκαλίζουμε τ’ όνομα μας στο παλιό κυπαρίσσι κι όταν νυχτώνει ένα δικό μας άστρο κάθετα πάνου απ’ τις σκεπές των ξυλοκόπων» (Γιάννης Ρίτσος, ‘Παραλλαγές σε γνωστό θέμα’).

Η προχθεσινή επίθεση τάγματος εφόδου της Χρυσής Αυγής, στον ''ελεύθερο Κοινωνικό Χώρο Φαβέλα'', στον Πειραιά, άφησε πίσω της πέντε τραυματίες, προσδιορίζοντας εκ νέου την ασκούμενη βία ως το ίδιο το πρόταγμα δράσης και κίνησης της οργάνωσης..

Η άσκηση βίας εναντίον μελών του συγκεκριμένου κοινωνικού χώρου, βία που ασκείται και διαμεσολαβείται διαμέσου των ταγμάτων εφόδου και των πολιτικών στρατηγικών 'επανορισμού' ή 'επιδιόρθωσης' του χώρου, λαμβάνει χώρα σε μία περίοδο όπου κυριαρχούν στην πολιτική επικαιρότητα η υπόθεση της Novartis και οι διαπραγματεύσεις για την ονομασία της 'Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας' (ΠΓΔΜ), ανα-καλώντας, αφενός μεν την προσίδια οριακότητα της εν-σώματης νεοναζιστικής βίας ή βίαιου, 'κανονικοποιημένης' φοράς, πράττειν, αφετέρου δε δεικνύει προς την κατεύθυνση της μεταιχμιακότητας της θέσης της, εντός κομματικού-πολιτικού συστήματος & μεταξύ ιστορικής νεοναζιστικής σκευής και ενός πολιτικού-ιδεολογικού, ελληνίζοντος και νεο-ελληνικού εθνικισμού..

Υπό αυτό το πρίσμα, θέσεις και αντιλήψεις που κάνουν λόγο για μία 'επιστροφή' της Χρυσής Αυγής, με αφορμή και επίδικο το ζήτημα της ονομασίας της γειτονικής χώρας, δεν λαμβάνουν υπόψη τις εκφάνσεις των διαχεόμενων, των διασπειρόμενων Χρυσαυγίτικων πολιτικών, το γεγονός ότι η οργάνωση της Χρυσής Αυγής δεν 'επιστρέφει' από την 'σιωπή', αλλά προσέρχεται στο κοινωνικό-πολιτικό 'παίγνιο' θέτοντας στο επίκεντρο τις δικές αξιακές, πολιτικές και ιδεολογικές νόρμες, επιδιώκοντας παράλληλα να εγγράψει στο πολιτικό πεδίο τις εκφάνσεις μίας επιθετικογενούς αντίληψης περί εθνικών 'μειοδοτών', καθώς και τους όρους μίας ιδιαίτερης 'αμυντικότητας' που αρθρώνεται εμπρόθετα, που συναρθρώνεται με τις αναπαραστάσεις του 'δυνατού' και του 'ωφέλιμου', που 'ενσαρκώνεται' στην τομή του πλήθους, ενέχοντας τις όψεις του υποδείγματος: εντός και γύρω της κρατικής επωνυμίας και της Μακεδονίας, το ορθωμένο 'εμείς' της Μακεδονικότητας (και του αντίστροφου Σκοπιανού ‘τίποτα’) ως ίδιας και άλλης 'κοινότητας' των Ελλήνων.

Η Χρυσή Αυγή δεν 'επιστρέφει' υπό το πρίσμα της προσέγγισης αιτίου και αιτιατού, παρά εκθέτει σε ένα περιβάλλον το οποίο 'εδαφοποιεί' πολιτικούς αταβισμούς 'συνέχειας', που πραγματώνεται στη φαντασιακότητα του 'διαρκούς' και της 'διάρκειας'..

Οι συγκεκριμένες αντιλήψεις, θεωρητικά όσο και πολιτικά, προϋποθέτουν την ιδιαίτερη 'επιστροφή' της Χρυσής Αυγής από το 'περιθώριο' του κομματικού και πολιτικού συστήματος.

Όμως, παρά τις μεταβολές που επέφερε, σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, το συμβάν-τομή της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα, τον Σεπτέμβριο του 2013 (και τις εξελίξεις στο δικαστικό πεδίο διερεύνησης της υπόθεσης), παρά την αλλαγή στρατηγικής και την μείωση της παρουσίας στο πεδίο του κοινωνικού των ταγμάτων εφόδου της οργάνωσης, η Χρυσή Αυγή δεν έπαψε να τροφοδοτεί & να τροφοδοτείται από το φαντασιακό της εθνικής 'καθαρότητας', να ανα-συνθέτει τα ανακλαστικά της 'μάχης', της 'φυλετικοποιημένης' ελληνικής παρουσίας-κυριαρχίας υπό το πρίσμα της όξυνσης του προσφυγικού-μεταναστευτικού ζητήματος, εκεί όπου η κοινοβουλευτική διαμαρτυρία συνυφάνθηκε με μορφές ακτιβισμού της 'αδυναμίας' ή της μη-συμβατής κοινωνικής-πολιτισμικής ένταξης των προσφύγων και των μεταναστών στον ελληνικό κοινωνικό 'ιστό', την στιγμή ακριβώς όπου, εντός και γύρω από τον Μακεδονικό άξονα κτήσης της 'αθώας' ταυτότητας, η νεοναζιστική οργάνωση ασκεί πιέσεις, όχι μόνο στον ευρύτερο ακροδεξιό χώρο αλλά στο σύνολο του κομματικού-πολιτικού συστήματος, συμβάλλοντας (και όχι μόνο η Χρυσή Αυγή), στην 'απελευθέρωση' δυναμικών ακτιβιστικής ακροδεξιάς δράσης, στην αναβίωση των σύγχρονων μορφών ενός αντισημιτισμού συνωμοτικής χροιάς, στην ανάδυση της εθνικίζουσας διαιρετικής τομής μεταξύ 'αντίστασης'/'παράδοσης' (από πλευράς πολιτικού 'κατεστημένου'), ιστορικού εθνικού μετώπου/αντι-μετώπου, στην οικειοποίηση όψεων ενός δεξιού και ακρο-δεξιού 'μιμητισμού' με αναφορές στο παρελθόν και στο παρόν, την στιγμή της γλωσσικής-πολιτική δόμησης του συμβολοποιημένα 'μαχητικού': 'είμαστε η ιστορία μας', το πλήθος της αναγκαίας 'απεξάρτησης'.

Επρόκειτο για τις κοινωνικές και πολιτικές αντανακλάσεις και διαμεσολαβήσεις ενός, με βάση την ανάλυση της Βασιλικής Γεωργιάδου, Χρυσαυγίτικου «εθνικο-σοβινισμού», που διεκδικεί την φωνή και την μαρτυρία του 'αδικημένου' από τα 'παίγνια' των ισχυρών, εγγράφοντας εγκλήσεις έκφρασης της 'απωλεσθείσας τιμής' του έθνους, που δύναται να 'αποκατασταθεί', προβάλλοντας την φυσική 'ανωτερότητα' και την 'ψυχή' του. Σε αυτό το σημείο, ο χρόνος εντάσσει την εννοιολόγηση του ιστορικού: η Μακεδονία, 'ήταν, είναι και θα είναι ελληνική'.

Η Χρυσή Αυγή δεν νομιμοποιείται εκ νέου πάνω στον άξονα του Μακεδονικού και της ιστορικότητας του ευρύτερου ζητήματος, αλλά εντάσσει και εκφράζει την ήδη αποκτηθείσα νομιμοποίηση της, 'παίζοντας' με τους όρους της δυναμικής και της διεύρυνσης της κοινωνικής-πολιτικής δυναμικής της στη συγκυρία του Μακεδονικού και της Novartis και δηλώνοντας, στα περιβάλλοντα της έκκεντρης παροντικότητας, ότι βρίσκεται 'εδώ'..

Οι βίαιες δια-ρρήξεις εναλλάσσονται, εγκολπώνονται τις σημάνσεις της δυνητικής και πραγματικής 'εχθρότητας', διαρθρώνοντας, εν καιρώ οικονομικής-κεφαλαιοκρατικής κρίσης & κρίσης των κοινοβουλευτικών ηθών, τους όρους κινητοποίησης της, παραπέμποντας στον Robert Paxton, «οργανωμένης κοινότητας» της Χρυσής Αυγής, εκεί όπου η φοβία του 'άλλου' καθίσταται η αντεστραμμένη τελετουργία του πρακτικού και της ενεργοποίησης: της ενεργοποίησης των οργανωμένων ταγμάτων εφόδου σε δρόμους και γειτονιές, την αναπαραγωγή του ακτιβισμού της macho 'υπεροχής' και του 'ευφρόσυνου' αίματος.

Ο Σάββας Μιχαήλ, αναφερόμενος σε εκφάνσεις της ναζιστικής ιδεολογίας, επισημαίνει σχετικά: «Ορισμένες σταθερές της ναζιστικής ιδεολογίας, άλλοτε και τώρα, είναι η χυδαία παθολογική εμμονή στο Βιολογικό ως Αίμα, η ειδωλολατρία του Έθνους ως Φυλής, του Κράτους ως απόλυτης εξουσίας και η δαιμονοποίηση της παγκοσμιοποίησης ως μιας «διεθνούς εβραϊκής συνωμοσίας» για την μόλυνση του καθαρού αίματος των γηγενών, τον εκφυλισμό της φυλής και την κατάλυση του κράτους».

Για τους ‘πιστούς’ της απο-εθνοτικής διαδικασίας της παγκοσμιοποίησης, (μέλη της ‘Φαβέλας’),  ο  «Βορρόμειος κόμβος» («noeud borromeen») 'του Λακάν  διαπερνάται:  το τάγμα εφόδου, φέροντας την ιστορικότητα της στιγμής, επιτίθεται στον κοινωνικό χώρο 'Φαβέλα', τροποποιώντας διαρκώς τους όρους και τα προσίδια όρια άσκησης πολιτικής, ανα-πλαισιώνοντας την οντολογία όχι μόνο του 'εχθρού' αλλά του 'στιγματισμένου' εθνικά, που δύναται να αντικρίσει, να βιώσει & να ενσωματώσει την βία της απο-στέρησης του από τον χώρο, από τον τόπο της κοινωνικότητας-κοινωνικοποίησης του, από την 'Φαβέλα' των εντάξεων.

Η βία, στη πρακτική και στην πολιτική-ιδεολογική λογοθετικότητα της Χρυσής Αυγής καθίσταται και λειτουργεί ως το πεδίο του 'γενεσιουργά καταλυτικού'.

 Απενοχοποιώντας το βραχυπρόθεσμα εφικτό, η Χρυσή Αυγή και το τάγμα εφόδου που έδρασε εναντίον των μελών του κοινωνικού χώρου 'Φαβέλα', ασκώντας συσσωρευτική βία, τείνουν προς τους προσδιορισμούς του Χαϊντεγγεριανού «Walten» («κυριάρχηση»), διαμορφώνοντας τις προϋποθέσεις για την ανάδυση της οντοπολογίας του 'ηττημένου θύματος' και της αντίστροφης και επιδιωκόμενης ''κυριάρχησης'' της επί του σώματος, επί του χώρου, επί της μνήμης, τονίζοντας την δεσπόζουσα της αισθητικής του διακριτού, την κοινωνικότητα της 'διασφάλισης'.

Η «Walten» αναφέρει την πυκνότητα της διασποράς της. Η ιδιαιτερότητα της νεοναζιστικής βίας έγκειται και στην ευρύτητα της πόλωσης που δύναται να διαμορφώσει, εκεί όπου η ‘Φαβέλα’ αντικρίζει την ‘εθνική υπεροχή’ και ‘ομοιογένεια’. 

Πέρα από την ιστορική συγκυρία, από τις διακυμάνσεις των σύνθετων κοινωνικών-πολιτικών αντιθέσεων,  η κινηματική, πολιτική-ιδεολογική δια-πάλη εναντίον της οφείλει να είναι διαρκής και εντατική, δια-πάλη που θέτει με ενάργεια τα αντι-ναζιστικά και αντι-φασιστικά διακυβεύματα, υπενθυμίζοντας, με άξονα και την διεξαγωγή της δίκης, τις συστηματικές πρακτικές της οργάνωσης στον τρέχων ιστορικό 'χωροχρόνο'..

Mε γνώμονα την δράση και τις δράσεις προς και ενάντια στην Χρυσή Αυγή, την θεωρητική-πολιτική εμβάθυνση πάνω στο ίδιο το ζήτημα της στρατηγικής αντιμετώπισης της, ανακύπτει η ρήση του Ερνστ Μπλοχ. Απέναντι στη νεοναζιστική οργάνωση, «η σκέψη είναι υπέρβαση». Υπέρβαση ενώπιον και απέναντι στη δράσης της νεοναζιστικής, ελληνικής φοράς, οργάνωσης της Χρυσής Αυγής.

Βλέπε σχετικά, Ζαφειρόπουλος Κώστας, ‘Δολοφονική επίθεση Χρυσαυγιτών στη «Φαβέλα»’, ‘Εφημερίδα των Συντακτών’, 26/02/2018, https://www.efsyn.gr/arthro/dolofoniki-epithesi-hrysaygiton-sti-favela.

Ένας από τους τραυματίες είναι και ο δικηγόρος της οικογένειας του Παύλου Φύσσα.

Η νεοναζιστική οργάνωση, εντός Κοινοβουλίου, σημαίνει τις πλαισιώσεις της ‘ανεντιμότητας’ και της ‘διαφθοράς’ που χαρακτηρίζει την  πολιτική ελίτ, έτσι όπως εκφράζεται διαμέσου της υπόθεσης και του σκανδάλου που σχετίζεται με την φαρμακευτική εταιρεία Novartis. Φέροντας τους συμβολισμούς της ‘απο-κάλυψης’ και του ‘καταλογισμού ευθυνών’, η οργάνωση σημασιοδοτεί την ‘προδοσία’, την ‘ενοχή’ και τις ‘διαχρονικές ευθύνες’ του αποκαλούμενου «ανθελληνικού τόξου», κινούμενη αντιστικτικά ως προς αυτό και υπενθυμίζοντας τα δικά της ‘καθαρά χέρια’, χέρια ‘ελληνικά’, χέρια ‘άξια’ της λαϊκής εμπιστοσύνης, χέρια ‘τιμωρού’.  Το σκάνδαλο, για την οργάνωση, αποδεικνύει την ευρύτητα της «ανθελληνικής προδοσίας» (η ελληνικότητα αίρεται σε αυτή την περίπτωση),   εις βάρος του εξιδανικευμένου ‘λαού’. Βλέπε σχετικά, Κωνσταντίνου Νίκος, ‘Σκάνδαλο Novartis: Έχουν βιντεοσκοπήσει τις μίζες;’, 14/02/2018, http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/skandalo-novartis-echoun-binteoskophsei-tis-mizes.  Σε συνθήκες κρίσης του κομματικού-πολιτικού συστήματος, ο Χρυσαυγίτικος πολιτικός λόγος διεκδικεί τις εκφάνσεις της ‘εμβάπτισης’ του στα ‘νάματα’ της αλλαγής.

Σε μία ενδιαφέρουσα ανάλυση τους, οι Ιωάννης Παπαγεωργίου & Γιώργος Παπανικολάου, εστιάζουν στις προεκτάσεις της αστυνομικής ψήφου προς την Χρυσή Αυγή στις διπλές βουλευτικές εκλογές του 2012 (Μάϊος-Ιούνιος), αναφέροντας τις  ευρύτερες ιδεολογικές ωσμώσεις που έλαβαν χώρα, μεταξύ αστυνομικών που υπηρετούν σε συγκεκριμένα σώματα και Χρυσής Αυγής, μετασχηματιζόμενες  προς την κατεύθυνση της βίας προς τους ‘εχθρούς’ και,  σε ένα δεύτερο επίπεδο, προς την διάθλαση-διαμεσολάβηση στο πεδίο της κάλπης, εκεί όπου διαμορφώνονται όροι ανατρεπτικής κίνησης. Οι δύο συγγραφείς, επαναπροσδιορίζουν τις εκφάνσεις της θέσης της αστυνομίας εντός του ελληνικού κρατικού μηχανισμού. Βλέπε σχετικά, Papageorgiou Ioannis & Papanikolaou Georgios, ‘’The police referred me to Golden Dawn’’: The roots and rise of extreme right politics of the police in Greece’’, UIO, Department of Criminology and  Sociology of Law, University of Oslo.

Στον πολιτικό λόγο της Χρυσής Αυγής, οι μετανάστες, οι πρόσφυγες, οι Μουσουλμάνοι, οι αλλόθρησκοι, «υπονομεύουν την εθνική κυριαρχία και διαβρώνουν την εθνικο-πολιτισμική ομοιογένεια του έθνους-κράτους», για να παραπέμψουμε στην αναλυτική της Βασιλικής Γεωργιάδου για εκφάνσεις της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς. Βλέπε σχετικά, Γεωργιάδου Βασιλική, ‘Η άκρα δεξιά και οι συνέπειες της συναίνεσης/Δανία, Νορβηγία, Ολλανδία, Ελβετία, Αυστρία, Γερμανία’, Εκδόσεις Καστανιώτη, 2008, σελ. 89-90.

Όπως και της Ισλαμοφοβίας, στο πλαίσιο όπου η δόμηση ταυτοτικών  ‘εχθρών’ τίθεται στο επίκεντρο.

Βλέπε σχετικά, Γεωργιάδου Βασιλική, ‘Η άκρα δεξιά και οι συνέπειες της συναίνεσης…ό.π., σελ. 90.

Ο Τάσος Κωστόπουλος, στο δοκίμιο του για  την «αυτολογοκρισία των ΜΜΕ», θίγει το ζήτημα της ΄φορτισμένης’ πρόσληψης των εθνικών θεμάτων από τα ελληνικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ), εστιάζοντας και στην περίπτωση του Μακεδονικού και της ονομασίας του κράτους των Σκοπίων, και, στις κρίσιμες ιστορικές-πολιτικές συναρθρώσεις μεταξύ εθνικής-επίσημης ιστορίας και μνήμης και εκ-λαϊκευμένης της πρόσληψης από μερίδα του τύπου, με διακύβευμα το ζήτημα του Μακεδονικού και την παρουσία ή την ‘αισθητή’ μη-παρουσία και ύπαρξη Σλαβομακεδονικών κοινοτήτων εν Ελλάδι. Όπως επισημαίνει χαρακτηριστικά: «Εδώ θα περιοριστούμε στην επισήμανση ότι μια κρίσιμη πτυχή του ζητήματος, η οποία μάλιστα αφορούσε όχι τόσο τις εξωτερικές σχέσεις της χώρας όσο -κυρίως- την ποιότητα της δημοκρατίας μας σ’ ένα τμήμα της ελληνικής επικράτειας, η αντιμετώπιση δηλαδή από το κράτος της επισήμως «ανύπαρκτης» (σλαβο) μακεδονικής μειονότητας, υπήρξε – και σε μεγάλο βαθμό εξακολουθεί να αποτελεί- ανυπέρβλητο ταμπού για το σύνολο σχεδόν του ελληνικού τύπου». Η μη-αναφορά υπήρξε το ‘αντεστραμμένο’ είδωλο της μοναδικής ελληνικότητας ή της ελληνικής Μακεδονίας-Μακεδονικότητας. Βλέπε σχετικά, Κωστόπουλος Τάσος, ‘«Εθνικά θέματα» και αυτολογοκρισία των ΜΜΕ’, στο: Ζιώγας Γιάννης, Καραμπίνης Λεωνίδας, Σταυρακάκης Γιάννης & Χριστόπουλος Δημήτρης, ‘Όψεις λογοκρισίας στην Ελλάδα’, Εκδόσεις Νεφέλη, Αθήνα, 2008, σελ. 46.

Βλέπε σχετικά, Paxton Robert, ‘Η ανατομία του Φασισμού’, Μετάφραση: Χαλμούκου Κατερίνα, Εκδόσεις Κέδρος, Αθήνα, 2004, σελ. 270. Ο συγγραφέας διεισδύει με επιστημονική ενάργεια στην περιεχομενικότητα του φασισμού, αναδεικνύοντας τις διαστάσεις του πολιτικού που επινοήθηκε από τον φασισμό..

Βλέπε σχετικά, Μιχαήλ Σάββας, ‘Οι Υπάνθρωποι των Υπανθρώπων’, στο: Μιχαήλ Σάββας, (επιμ.), ‘Η Φρίκη μιας Παρωδίας. Τρεις ομιλίες για τη Χρυσή Αυγή’, Εκδόσεις Άγρα, Αθήνα, 2013, σελ. 26-27. Χρησιμοποιώντας τους επιστημολογικούς όρους του Γάλλου φιλόσοφου Alain Badiou, δύναται να τονίσουμε πως η Χρυσή Αυγή συνιστά το «σκοτεινό υποκείμενο» («sujet obscur»), το οποίο αρθρώνει την ’οικονομία’ ενός διαρκούς παρόντος: την βία ως εξώθηση, έξωση και εκτόπιση, τον λόγο και την ιδεολογία της ‘νίκης’ που, αντιστρέφοντας τους όρους, προσδιορίζει την Χρυσή Αυγή, το συμβάν Χρυσή Αυγή, ως μία ιδιαίτερη ‘απο-κάλυψη του σκοτεινού’.

Αναφέρεται στο: Μιχαήλ Σάββας, ‘Πλους και κατάπλους του Μεγάλου Ανατολικού’, Εκδόσεις Άγρα, Αθήνα, 1995, σελ. 33. Ο Λακανικός «Βορρόμειος Κόμβος» ως ψυχαναλυτική ερμηνεία, σχετίζεται με τις κινήσεις του ‘τραύματος’, εμπρόθετες και μη, προσιτές και απρόσιτες,  την στιγμή που εκ-φεύγει της παρουσίας-μετωνυμίας, του οικείου,  και δηλώνεται ως ένταση, μαρτυρία της φοβικής ‘παραμόρφωσης’. Ο «Βορρόμειος Κόμβος» φέρει πολιτικές μνήμες, δράσεις και προθέσεις.

Αναφέρεται στο: Derrida Jacques, ‘Ισχύς Νόμου’, Μετάφραση-Σημειώσεις-Επίμετρο: Μπιτσώρης Βαγγέλης, ‘Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα, 2015, σελ. 21.

Τα ‘άλλα’ υποκείμενα ‘ηττώνται’  στον τόπο τους, εκεί όπου επιτελείται η συμβολική εκ-ρίζωση τους.

 

Η δίκη της Χρυσής Αυγής διεξάγεται με την κατηγορία της εγκληματικής οργάνωσης.

Αναφέρεται στο: Hardt Michael & Holloway John, ‘Διάλογος για τις κοινωνικές εξεγέρσεις/Θεσμοθέτηση και Ανατροπή’, Μετάφραση: Ηolloway Anna, Εκδόσεις Σαββάλας, Αθήνα, 2012, σελ. 29.

Μία στοχαστική υπέρβαση και πέραν της ανώδυνης και ‘εύκολης’ συνθηματολογίας του τύπου: ‘φασίστες κουφάλες, έρχονται κρεμάλες’, που, επιδιώκοντας να επαναφέρει στο προσκήνιο  τις ιστορικές μνήμες της αντιφασιστικής δια-πάλης, τείνει προς την συγκρότηση ενός περισσότερο ρηχού αντι-φασισμού που δεν δύναται να διακρίνει το ‘αφηρημένο’ υποκείμενο από το συγχρονικό, ή πραγματικό υποκείμενο.

Έχει διαβαστεί 256 φορές

Σχόλια

Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Αναζήτηση

advertisement

Συνέντευξη με την πρέσβειρα της Κούβας Zelmys María Domínguez Cortina

advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement

Τα Πιο Δημοφιλή

Ο Καιρός στη Βέροια



Ο καιρός τώρα

Κυρίως συννεφιά
Κυρίως συννεφιά
Θερμοκρασία 13 °C
Άνεμος Β 0-1 μποφόρ

Πέμπτη, 21 Νοεμβρίου

Περιοδικά σύννεφα
Περιοδικά σύννεφα
Θερμοκρασία 11 ως 18 °C
Άνεμος Β 0-2 μποφόρ

Παρασκευή, 22 Νοεμβρίου

Καταιγίδες
Καταιγίδες
Θερμοκρασία 10 ως 14 °C
Άνεμος ΒΒΑ 1-2 μποφόρ

Ποιός είναι online

Έχουμε online 111 επισκέπτες και 0 μέλη.

Αρχική σελίδα για κινητά