Χαρές και…λύπες!

Γράφει ο Αλέκος Χατζηκώστας

Η προηγούμενη βδομάδα έκρυβε για τη Βέροια δύο ευχάριστα γεγονότα, αποτέλεσμα φυσικά σκληρής, επίμονης και κυρίως μεθοδικής προσπάθειας το προηγούμενο διάστημα. Κάνουμε λόγο αφενός για την ολοκλήρωση των εργασιών αποκατάστασης της Παλιάς Μητρόπολης, ένα μοναδικό έργο μνημείο Πολιτισμού πρώτιστα, που σίγουρα θα αποτελέσει πόλο έλξης όχι μόνο τουριστών και πιστών, αλλά θα γίνει και ένα από τα ξεχωριστά σημεία αναφοράς για την ίδια την πόλη. Κάνουμε λόγο αφετέρου για την κατάχτηση του πρωταθλήματος Χάντμπολ από τον ΦΙΛΙΠΠΟ (αφού προηγήθηκε και το κύπελλο) μετά από 13 ολόκληρα χρόνια. Γεγονότα σίγουρα ευχάριστα στις γκρίζες μέρες που ζούμε και που δεν μπορούν φυσικά να σκιαστούν από τις προσπάθειες «ορισμένων» να τα  «οικειοποιηθούν» και να πάρουν λίγο «από την λάμψη» τους. Φυσικά στα δύο αυτά θετικά γεγονότα  χρειάζεται και η ανάλογη συνέχεια, ώστε να μη μείνουν… «διάττοντες αστέρες».  Και τα υπόλοιπα υπάρχοντα σημαντικά μνημεία θα πρέπει να αναστηλωθούν, ανακατασκευαστούν, συντηρηθούν, να γίνουν επισκέψιμα και οι αθλητικές υποδομές να μεγαλώσουν , βελτιωθούν νέα παιδιά να μπουν στον αθλητισμό κ.α
Από την άλλη όμως τα μηνύματα σε ότι αφορά την…τσέπη μας δεν είναι ευχάριστα. Η φορολογία μας έχει αυξηθεί υπέρμετρα. Το εισόδημα μας (ως μισθό, σύνταξη ή μεροκάματο) συνεχίζει να μειώνεται. Το ρεύμα, το τηλέφωνο κ.α μας τρώνε το μεγαλύτερο κομμάτι του οικογενειακού μας προϋπολογισμού. Η κατάσταση και τοπικά της δημόσιας Υγείας, όπως αναδείχτηκε και από τις πρόσφατες κινητοποιήσεις έχει επιδεινωθεί. Τα λουκέτα στην τοπική αγορά έχουν αυξηθεί, η ανεργία μεγάλωσε, ενώ και η απλήρωτη εργασία μαζί με την καταστρατήγηση των όποιων εργασιακών δικαιωμάτων έχουν απομείνει γιγαντώνεται. Όλα δείχνουν ότι με βάση την ακολουθούμενη πολιτική και κοινωνικά-οικονομικά μας προβλήματα θα μεγαλώσουν.
Και εδώ θα πρέπει να έλθει η στιγμή να απαντήσει ο καθένας από εμάς και όλοι μας στο περίφημο ερώτημα ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ; Οι κινητοποιήσεις που ακολούθησαν μετά την πανεργατική του Φλεβάρη ήταν σε τοπικό επίπεδο μικρές, αναντίστοιχες της επίθεσης που δέχεται ο λαός. Αυτή η κατάσταση – της απογοήτευσης, αποστράτευσης, αδιαφορίας, της αναζήτησης ατομικών λύσεων κ.α.- όσο θα κυριαρχεί τόσο τα λαϊκά στρώματα δεν δέχονται ήττες σε όλους τους τομείς της ζωής τους. Η κατάσταση στο συνδικαλιστικό κίνημα της περιοχής δεν είναι ευχάριστη. Λίγοι είναι πλέον αυτοί που εμπιστεύονται τα σωματεία τους, τους συνδικαλιστικούς τους φορείς και συμμετέχουν σ’αυτούς. Και όμως τα προηγούμενα χρόνια η συμμέτοχη στη δράση των φορέων αυτών, ήταν η αιτία που απέτρεψε τα χειρότερα ή είχε και κατακτήσεις. Η κατάσταση αυτή θα πρέπει να αντιστραφεί. Ο συλλογικός αγώνας έχει αποδειχτεί ιστορικά ότι είναι αυτός που μπορεί να δώσει λύσεις και ανοίξει προοπτικές. Δρόμος μακρύς, δύσκολος, όμως και ο μοναδικός νικηφόρος. Θα τον διαβούμε επιτέλους;

(Δημοσιεύτηκε στην έντυπη ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ)

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Για την κινητοποίηση με το σύνθημα «Παραιτηθείτε»…

Επόμενο άρθρο

Στα διάκενα του χρόνου: η ποίηση του Γιάννη Ρίτσου ως αλήθεια