Μερικές σκέψεις για την διαπραγμάτευση μεταξύ κυβέρνησης και δανειστών

Γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης, υποψήφιος διδάκτορας ΑΠΘ

Στη διαπραγμάτευση που διεξάγεται μεταξύ της κυβέρνησης και των θεσμών, η ρήξη απουσιάζει ως διακύβευμα, ως μείζον πρόταγμα. Εδώ και πέντε μήνες η διαπραγμάτευση έχει προσλάβει μία ουσιαστική 'κυκλική' μορφή: σε κάθε χρονικό-πολιτικό κύκλο η κυβέρνηση υποχωρεί από το πλαίσιο των περίφημων 'κόκκινων γραμμών' που είχε θέσει προεκλογικά. Η διαπραγματευτική στρατηγική συντίθεται από πολλά μικρά βήματα και θεματικές εξειδικεύσεις που καταλήγουν στο κυβερνητικό επίδικο: την επίτευξη συμφωνίας μεταξύ κυβέρνησης και θεσμών, μία συμφωνία που κατά την κυβέρνηση δύναται να άρει τις συνθήκες πιστωτικής 'ασφυξίας' που έχουν δημιουργηθεί. Το διαπραγματευτικό παίγνιο όμως κυριαρχείται από την συστημική-κανονιστική αδιαλλαξία που επιδεικνύουν οι πιστώτριες δυνάμεις της χώρας. Πραγματικά, η συγκεκριμένη συστημική-κανονιστική αδιαλλαξία μετασχηματίζεται σε ένα προσίδιο πλέγμα συνέχειας της μνημονιακής κοινωνικής και πολιτικής κανονικότητας.
Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει να προσδώσει στη διαπραγμάτευση τα χαρακτηριστικά μίας 'τομής στη συνέχεια', ήτοι εκείνα τα χαρακτηριστικά (βλέπε ασκούμενες πολιτικές) που θα τείνουν να υπερβούν σε μία χώρα τις πολιτικές σκληρής λιτότητας και δημοσιονομικής πειθαρχίας.
Την ώρα που στην διαπραγμάτευση συναρθρώνονται τα πολιτικά όρια του ΣΥΡΙΖΑ και οι στρατηγικές επιδιώξεις των 'προσδιορισμένων ως ταξικών' θεσμών (βλέπε ΄νέο' μοντέλο κεφαλαιακής συσσώρευσης), η ρήξη ως κοινωνική και πολιτική εναλλακτική απουσιάζει από τον λόγο ενός πολιτικού κόμματος που αυτοπροσδιορίζεται στο χώρο της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Η ίδια η 'ροή' της διαπραγμάτευσης παράγει τις εναλλακτικές μίας διαφορετικής πορείας, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ πορεύεται με γνώμονα το 'αδιαπραγμάτευτο' ευρωπαϊκό μέλλον της χώρας. Η διαπραγματευτική στρατηγική οφείλει να ενέχει έναν συγκεκριμένο και φορτισμένο 'ταξικό προσδιορισμό': την έκφραση και την προάσπιση συμφερόντων του λαϊκού-κοινωνικού μπλοκ.
Ο Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς ('εντός') της διαπραγματευτικής 'πράξης' δεν προχωρά στην οργανική σύμφυση μίας συγκεκριμένης διαπραγματευτικής στρατηγικής πολλαπλών ελιγμών και ανάδειξης εγκάρσιων τομών με τις 'απεικονίσεις' του μπλοκ των λαϊκών-κυριαρχούμενων τάξεων. Αντιθέτως, αναδύεται μία διαπραγματευτική στρατηγική η οποία ενίοτε προσλαμβάνει τα τεχνοκρατικά χαρακτηριστικά της παράθεσης και 'ανταλλαγής' αριθμών με τους δανειστές. Όμως, περισσότερο από ποτέ άλλοτε σημασία έχουν οι 'άνθρωποι και όχι οι αριθμοί'

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

«Μένουμε Ευρώπη». Με συνεννόηση, όχι με κραυγές

Επόμενο άρθρο

20 Ιουνίου 1933 :Με αφορμή την επέτειο του θανάτου της επαναστάτριας Κλάρα Τσέτκιν