Μοιρασιά

«Για να μπορέσουμε να δώσουμε στους πολίτες, πρέπει πρώτα να έχουμε δημιουργήσει πλούτο για να τον μοιράσουμε», έλεγε την Παρασκευή ο Μητσοτάκης. «Να παράγουμε περισσότερα, να μοιράζουμε δικαιότερα, να ζούμε καλύτερα», έλεγε την ίδια μέρα ο Τσίπρας, ενώ τα όμοια λένε το ΠΑΣΟΚ και τα υπόλοιπα κόμματα. Μ' έναν σμπάρο πολλά τρυγόνια για τους σωματοφύλακες του σάπιου καπιταλισμού:

Από τη μια, φλομώνουν τον λαό στο παραμύθι ότι ο τεράστιος πλούτος που παράγει με τα χέρια και το μυαλό του δεν φτάνει για να ικανοποιήσει τις ανάγκες του κι άρα πρέπει να κατεβάσει τις διεκδικήσεις του σε πιο «ρεαλιστικά» επίπεδα. Από την άλλη, καλλιεργούν ότι εργαζόμενοι, λαϊκά στρώματα και καπιταλιστές είναι στην ίδια βάρκα και ότι κάνουν «κοινή προσπάθεια», εκβιάζοντας τον λαό να στοιχηθεί στους στόχους της αστικής τάξης για μεγαλύτερη «παραγωγικότητα», ένταση δηλαδή της εκμετάλλευσης. Για κερασάκι στην τούρτα, βαφτίζουν «ρεαλισμό» να ψάχνουν οι βιοπαλαιστές μια «δίκαιη» μοιρασιά σε ένα άδικο σύστημα, να αναζητάνε μάταια ένα «ακριβοδίκαιο» αστικό κράτος που θα υπηρετεί ταυτόχρονα τον λαό και τους καπιταλιστές, με μια άλλη κυβέρνηση και κάποιες «μεταρρυθμίσεις».

«Γύρω - γύρω όλοι» για να κρύβεται το βασικό: Πως όλο τον πλούτο τον δημιουργούν οι εργαζόμενοι και όχι τα παράσιτα οι καπιταλιστές και οι άνθρωποί τους. Πως μόνο αν χάσουν οι καπιταλιστές, μπορούν να κερδίσουν έστω και μια ανάσα οι εργαζόμενοι. Και πως μόνο αν ξεφορτωθούν τους καπιταλιστές και το σύστημα του κέρδους, βαδίζοντας στον δρόμο της ανατροπής, μπορούν να αξιοποιήσουν όλο τον πλούτο προς όφελός τους και μόνο.