Μύθοι που καταρρέουν

Για άλλη μια φορά, οι εξελίξεις στα Ελληνοτουρκικά και στα μέτωπα του πολέμου γκρεμίζουν με πάταγο τους μύθους που οικοδομούν για δεκαετίες όλα τα αστικά κόμματα και οι κυβερνήσεις.

Μύθος πρώτος, ότι οι συμμαχίες της αστικής τάξης διασφαλίζουν τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας και τη θωρακίζουν από αμφισβητήσεις και διεκδικήσεις της ΝΑΤΟικής «συμμάχου» Τουρκίας.

Το πρόσφατο ΝΑΤΟικό χρίσμα «αναβάθμισης» της τουρκικής αστικής τάξης στην περιοχή, η δρομολόγηση της παράδοσης των F-35 από τις ΗΠΑ στην Τουρκία, όπως και τα συγχαρητήρια για τη λεγόμενη «Συμφωνία της Μέκκας», η ίδια η συμφωνία στην οποία είναι ενταγμένη η Σαουδική Αραβία, με την οποία η ελληνική αστική τάξη διατηρεί «στρατηγική σχέση» και έχει στείλει Patriot να προστατεύουν τα διυλιστήριά της, κάνουν τον μύθο φύλλο και φτερό.

Η διαθεσιμότητα της Γαλλίας για αποστολή σύγχρονων αντιαεροπορικών συστημάτων στην Τουρκία, η συνεργασία μιας σειράς κρατών - μελών και της ίδιας της ΕΕ στο πλαίσιο του «ReArm» για τον επανεξοπλισμό της Ευρώπης, δείχνουν ότι εκείνο που καθορίζει τις συμμαχίες είναι τα συμφέροντα του κεφαλαίου, η μάχη για τη μοιρασιά κερδών και αγορών, στο φόντο της μεγάλης σύγκρουσης για την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα.

Μύθος δεύτερος, ότι όσο πιο βαθιά εμπλέκεται η χώρα στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, τόσο αναβαθμίζεται ο ρόλος της για τους ΝΑΤΟικούς «συμμάχους» ανταγωνιστικά προς την Τουρκία και αυξάνονται τα ευρωατλαντικά «εχέγγυα» απέναντι στον «αναθεωρητισμό» της...

Ποιοι τα λένε αυτά; Αυτοί που συμμαχούν με τους πρώτους διδάξαντες του μοιράσματος και ξαναμοιράσματος της Γης και των συνόρων: Οι σύμμαχοι των ΗΠΑ που αναγορεύουν τα Στενά του Ορμούζ σε αμερικανικό έδαφος. Οι σύμμαχοι του Ισραήλ, που έχει στρατό κατοχής στην Παλαιστίνη, στον Λίβανο, στη Συρία. Οι εταίροι της ΕΕ, που πρωτοστάτησε στο να γίνουν κομμάτια μια σειρά χώρες της περιοχής όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Σε όλα αυτά τα σχέδια και στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο συμμετέχει η ελληνική κυβέρνηση. Σε αυτά δίνουν «πράσινο φως» τα άλλα κόμματα, για να πάρει η αστική τάξη μερίδιο από τη μοιρασιά της ιμπεριαλιστικής λείας. Αυτό υπηρετούν οι Patriot στη Σ. Αραβία, οι φρεγάτες στην Ερυθρά και στην Ανατ. Μεσόγειο, τα ελικόπτερα που ετοιμάζονται να στείλουν στα ΗΑΕ, οι αποστολές πολεμικού υλικού και οι άλλες «συνεισφορές» στο ιμπεριαλιστικό μακελειό στην Ουκρανία.

Μύθος τρίτος, ότι από τα «κοινά και αλληλένδετα» συμφέροντα με τους «συμμάχους» και τη συμμετοχή της αστικής τάξης στη μοιρασιά της λείας «έχει λαμβάνειν» ο λαός.

Τι δείχνουν οι εξελίξεις; Τους εφοπλιστές να «βγάζουν» με κάθε ταξίδι ...ένα νέο πλοίο και τους ναυτεργάτες να παίζουν τις ζωές τους κορόνα - γράμματα, με δεκάδες νεκρούς και σακατεμένους. Τους ενεργειακούς, κατασκευαστικούς και άλλους ομίλους να κάνουν πάρτι κερδοφορίας και τους εργαζόμενους να μη βγάζουν τον μήνα εξαιτίας και των πολεμικών ανατιμήσεων και της εμπλοκής. Το αστικό κράτος να διεκδικεί «ρήτρες εξαίρεσης» για τις ΝΑΤΟικές δαπάνες και για τα δισ. των ομίλων της Ενέργειας, που μεταφράζονται σε νέους «κόφτες» και «δημοσιονομική πειθαρχία» για τις λαϊκές ανάγκες.

Πίσω από τους μύθους που καταρρέουν, ξεπροβάλλουν οι δύο Ελλάδες που τα συμφέροντά τους βρίσκονται σε διαρκή σύγκρουση. Από τη μία η «Ελλάδα» του κεφαλαίου, που τα συμφέροντά της είναι ταυτισμένα με την ακόμα μεγαλύτερη εμπλοκή στον πόλεμο για τα κέρδη. Στο όνομα της «συνοχής» του ΝΑΤΟ και των αναβαθμισμένων ρόλων στη νοτιοανατολική του πτέρυγα, συμμετέχει σε παζάρια για ευρωατλαντικές διευθετήσεις στην περιοχή, σε βάρος του ελληνικού, του τουρκικού και των άλλων λαών της περιοχής.

Από την άλλη, η Ελλάδα των εργαζομένων και των βιοπαλαιστών, που τους φορτώνουν νέες θυσίες για τα κέρδη και τους πολέμους τους. Αυτή η Ελλάδα έχει κάθε συμφέρον να περπατήσει έναν διαφορετικό δρόμο, αυτόν που φωτίζει το ΚΚΕ με την πολιτική του πρόταση, σε σύγκρουση με τα συμφέροντα του κεφαλαίου, με την πολιτική της εμπλοκής που υπηρετούν η κυβέρνηση και τα υπόλοιπα ευρωατλαντικά κόμματα.

Το σχέδιό τους, που είναι σχέδιο του κεφαλαίου και των κομμάτων του, έχει δοκιμαστεί όλα αυτά τα χρόνια και έχει χρεοκοπήσει. Αυτό που δεν έχει δοκιμαστεί είναι η δύναμη του λαού, όταν αποφασίσει να γίνει πρωταγωνιστής και να συγκρουστεί μαζί τους. Οταν σε συμπόρευση με το ΚΚΕ αποφασίσει να βαδίσει στον δρόμο της ανατροπής του συστήματος που γεννά τη βαρβαρότητα του πολέμου και της εκμετάλλευσης.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Δείκτες

Επόμενο άρθρο

Αποστολή