Δευτέρα, 22 Ιούλ, 2019

  • ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑΣ: Η ΚΟ του ΚΚΕ θα υπερασπιστεί τα συμφέροντα του λαού με προτάσεις νόμου και τροπολογίες
  • Τα στερνά και τα πρώτα…
  • Ευδοκίμως τερματήσας
  • Συνεδρίαση μισής ώρας!
  • ΠΑΜΕ: Να μην περάσουν οι αλλαγές στο ΣΕΠΕ
  • «ΛΑΪΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ» Κ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ: Καταψήφισε τη Στρατηγική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων του Εθνικού Στρατηγικού Σχεδίου Μεταφορών της χώρας
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑΣ: Η ΚΟ του ΚΚΕ θα υπερασπιστεί τα συμφέροντα του λαού με προτάσεις νόμου και τροπολογίες1 Τα στερνά και τα πρώτα…2 Ευδοκίμως τερματήσας3 Συνεδρίαση μισής ώρας!4 ΠΑΜΕ: Να μην περάσουν οι αλλαγές στο ΣΕΠΕ5 «ΛΑΪΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ» Κ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ: Καταψήφισε τη Στρατηγική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων του Εθνικού Στρατηγικού Σχεδίου Μεταφορών της χώρας6

Το Σχόλιο της Ημέρας

Σταθμοί της 60 χρονης ιστορίας της ΕΟΚ-Ε.Ε

print
email
από Η Άλλη Άποψη
Σταθμοί της 60 χρονης ιστορίας της ΕΟΚ-Ε.Ε

Η ΕΕ δεν αποτελεί μια μορφή σχέσεων, ανάμεσα σε ορισμένα κράτη πριν, στα περισσότερα σήμερα της Ευρώπης, με στόχο την ανάπτυξη ισότιμης και φιλικής για τους λαούς οικονομικής συνεργασίας και με κριτήριο τη γεωγραφική εγγύτητα των χωρών αυτών.Πρόκειται για μια διακρατική συμμαχία ανώτερης μορφής, της πιο ανώτερης που έχουμε γνωρίσει έως σήμερα, ανάμεσα σε καπιταλιστικά και μόνο κράτη. Το κοινωνικοοικονομικό σύστημα καθορίζει αν ένα κράτος μπορεί να κάνει πρόταση ή να αποδεχτεί πρόταση για να μπει στο κλαμπ της ΕΕ. Από εκεί και πέρα, βέβαια, παίζουν ρόλο και άλλα κριτήρια, πολιτικά, που και αυτά, σε τελευταία ανάλυση, βοηθούν να στηριχτούν οικονομικά συμφέροντα.
Είναι, επίσης, πασίγνωστο ότι στη συγκρότηση της ΕΕ υπεισήλθαν δύο παράγοντες, που φαινομενικά ήταν ή μοιάζουν αντιφατικοί. Από τη μια πλευρά, υπήρξαν οι αντιθέσεις της Γαλλίας και της Γερμανίας και, από την άλλη πλευρά, οι αντιθέσεις αυτών των χωρών με τις ΗΠΑ. Φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό τον Γιάννη.
Οι ΗΠΑ έβλεπαν στη συγκρότηση της ΕΟΚ μια απειλή απέναντί τους, την απειλή του ανερχόμενου ανταγωνιστή. Από την άλλη, όμως, πλευρά, ένιωθαν μεγαλύτερη ανασφάλεια μπροστά σε μια δυτική Ευρώπη διαιρεμένων κρατών, έναντι του ανερχόμενου σοσιαλιστικού συστήματος και πριν από όλα της ΕΣΣΔ.Τελικά, οι ΗΠΑ ξεπέρασαν τους δισταγμούς και φόβους τους, έδωσαν το «πράσινο φως» για την ίδρυση της ΕΟΚ , ακριβώς γιατί αυτό τους έδινε δυνατότητα να έχουν μια παρέμβαση στη νέα κοινότητα και, από την άλλη, να εξασφαλίσουν τα νώτα του δυτικού κόσμου από τη σοσιαλιστική άμιλλα και τον ανταγωνισμό.
Η ιδέα για τη δημιουργία μιας Ενωσης των καπιταλιστικών χωρών της Δυτικής Ευρώπης ήταν παλιά, ακόμη πριν το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Για πρώτη φορά προβλήθηκε επίσημα και ολοκληρωμένα από τη Γαλλία στα 1930 με το «Σχέδιο Μπριάν» η σύσταση μιας «Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας» με σκοπό τη συσπείρωση της καπιταλιστικής Ευρώπης σε μια πολιτική και στρατιωτική κοινότητα. Ομως, η πρόταση εκείνη βρήκε πολλές δυσκολίες και, τελικά, ναυάγησε με την κήρυξη του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, που ξεκίνησε ο Χίτλερ με το δόγμα του «ζωτικού χώρου». Το θέμα της «οικονομικής και πολιτικής ενοποίησης της Ευρώπης» έρχεται πάλι στο προσκήνιο, αναζωπυρώνεται μετά το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου. Το σοσιαλιστικό σύστημα - τα σύνορα του οποίου με τον καπιταλισμό βρίσκονταν στο έδαφος της Ευρώπης και, μάλιστα, στη Γερμανία (ήταν τα σύνορα μεταξύ Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας Γερμανίας και Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας) - βρίσκεται εκείνη την περίοδο σε άνοδο. Το αμερικάνικο κεφάλαιο έχει διεισδύσει στην Ευρώπη με το Σχέδιο Μάρσαλ, προκειμένου να ισχυροποιήσει τον καπιταλισμό, που ήταν τσακισμένος οικονομικά από τον πόλεμο και να εμποδίσει την εξάπλωση του σοσιαλισμού, αφού το λαϊκό-επαναστατικό κίνημα, λόγω του πολέμου και της αίγλης του σοσιαλισμού, ήταν σε ανοδική πορεία. Οι ισχυρές καπιταλιστικές χώρες της Ευρώπης συνειδητοποιούν την ανάγκη συνένωσης των δυνάμεών τους στις συγκεκριμένες τότε συνθήκες της εποχής του ιμπεριαλισμού. Ως ανάγκη που προκύπτει και από την καπιταλιστική διεθνοποίηση και το διεθνή ανταγωνισμό, για να αναπτυχθούν οι οικονομίες τους, διεκδικώντας όσο γίνεται μεγαλύτερο μερίδιο στην παγκόσμια καπιταλιστική αγορά, τα όρια της οποίας μετά την εξάπλωση του σοσιαλισμού στένευαν, και να αντιμετωπίσουν επίσης την άνοδο του σοσιαλισμού στην Ευρώπη.
Ετσι, με την ενεργό συμμετοχή των ΗΠΑ στις εξελίξεις, στις 18 Απρίλη του 1951 υπογράφεται στο Παρίσι η ιδρυτική Συνθήκη της «Ευρωπαϊκής Κοινότητας Ανθρακος και Χάλυβος» (ΕΚΑΧ) από τα έξι ιδρυτικά της μέλη - τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία, το Βέλγιο, την Ολλανδία και το Λουξεμβούργο. Ακολούθησε η Συνθήκη της Ρώμης (25 Μάρτη του 1957) για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (ΕΟΚ) απ’ αυτά τα έξι κράτη-μέλη και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Ατομικής Ενέργειας (EURATOM), των προγόνων της σημερινής Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Ας δούμε πιο αναλυτικά τους σημαντικότερους σταθμούς.
Στις 9 Μάη 1950 ο τότε υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας Ρομπέρ Σουμάν διαβάζει στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση τη Διακήρυξη για τη «γαλλογερμανική συμφιλίωση και την Ευρωπαϊκή Ενωση».
Η άρχουσα τάξη των χωρών που συμμετείχαν στον πόλεμο και υποχρεώθηκαν να αντιταχθούν στο φασιστικό άξονα, από την επόμενη κιόλας μέρα της λήξης του πολέμου, έβαζε μπροστά τη συνεργασία «νικητών» και «ηττημένων» κατά του κοινού εχθρού, που δεν έπαψε να είναι η Σοβιετική Ενωση και το σοσιαλιστικό σύστημα που δημιουργήθηκε μετά τον πόλεμο στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη.
Η διακήρυξη του Ρ. Σουμάν, την επέτειο της οποίας «γιορτάζει» η Ευρωπαϊκή Ενωση ως «Ημέρα της Ευρώπης», αναφέρει λοιπόν: «Η Ευρώπη πρέπει να οργανωθεί σε ομοσπονδιακή βάση. Μια γαλλογερμανική ένωση είναι ουσιώδης (...), η καθιέρωση κοινών βάσεων οικονομικής ανάπτυξης πρέπει να αποτελέσει την πρώτη φάση (...). Η γαλλική κυβέρνηση προτείνει να τεθεί το σύνολο της γαλλογερμανικής παραγωγής άνθρακα και χάλυβα υπό την αιγίδα μιας νέας Υψηλής Αρχής, που θα είναι ανοιχτή στη συμμετοχή των άλλων χωρών της Ευρώπης». Αυτά γράφει το «πιστοποιητικό γέννησης» της ιδέας της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Ο πρόσκοπος όμως αυτής της ιδέας Ζαν Μονέ από το 1947 στήριζε τις ελπίδες για την επιτυχία του εγχειρήματος στην αμερικανική κηδεμονία και έγραφε ότι η «εξαγγελία του Δόγματος Τρούμαν σήμαινε ότι οι ΗΠΑ θα εμπόδιζαν την Ευρώπη να γίνει μια ζώνη ύφεσης στο έλεος του κομμουνισμού»!
25 Μάρτη 1957: Η υπογραφή της Συνθήκης της Ρώμης - από Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Βέλγιο, Ολλανδία και Λουξεμβούργο - βάζει το θεμέλιο λίθο της ΕΟΚ / ΕΕ. Η δημιουργία μιας ένωσης καπιταλιστικών κρατών της Δυτικής Ευρώπης μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου έρχεται να απαντήσει στην ανάγκη για τη θωράκιση της κερδοφορίας και της εξουσίας του ευρωενωσιακού κεφαλαίου, την ενίσχυση της θέσης των μονοπωλίων των κρατών αυτών στον διεθνή ανταγωνισμό, αλλά κυρίως για την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση του εργατικού κινήματος και της Σοβιετικής Ενωσης, των άλλων σοσιαλιστικών κρατών στην Ευρώπη, που ορθώνονταν ως το αντίπαλο δέος, με την αίγλη τους ενισχυμένη στα μάτια των λαών λόγω και της συμβολής στο τσάκισμα του φασισμού.
 Εξήντα χρόνια μετά, όλα όσα έχουν μεσολαβήσει και όσα σήμερα διαδραματίζονται, έχουν αποκαλύψει τον πραγματικό χαρακτήρα της ιμπεριαλιστικής ένωσης ως ένωσης του κεφαλαίου, έχουν καταρρίψει το μύθο ότι η ένωση του κεφαλαίου τάχα μπορεί να αλλάξει προς το συμφέρον των λαών. Το μικρό - ενδεικτικό - χρονολόγιο που ακολουθεί καταγράφει ορισμένες χαρακτηριστικές στιγμές στην πορεία αυτή.
Ιούνης 1961: Υπογράφεται η Συμφωνία Σύνδεσης Ελλάδας - ΕΟΚ. Το Γενάρη του 1962 υπερψηφίζεται ομόφωνα στη Βουλή από όλα τα αστικά κόμματα η κύρωση της Συμφωνίας, που αποτέλεσε καθοριστικής σημασίας γεγονός για τα συμφέροντα της αστικής τάξης και την παραπέρα ανάπτυξη του καπιταλισμού στην Ελλάδα. Μόνο η ΕΔΑ καταψήφισε, χαρακτηρίζοντας τη νεοσύστατη ένωση του κεφαλαίου «λάκκο των λεόντων» για το λαό. Η Ελλάδα εντάσσεται τελικά στην ΕΟΚ το 1981.
2 Δεκέμβρη 1985: Η Σύνοδος Κορυφής στο Λουξεμβούργο κατέληξε στο σχέδιο της «Ενιαίας Πράξης», δηλαδή στη δημιουργία μιας «ενιαίας αγοράς» με την καθιέρωση των περιβόητων «τεσσάρων ελευθεριών» (στην κίνηση κεφαλαίων, εμπορευμάτων, υπηρεσιών και εργατικού δυναμικού) που εξασφαλίζουν στο κεφάλαιο το πλαίσιο για την ένταση της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Αρχισε να εφαρμόζεται το 1992.
Δεκέμβρης 1991: Οι υπουργοί Εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (ΕΟΚ) συνυπογράφουν τη Συνθήκη του Μάαστριχτ για τη μετεξέλιξη της ΕΟΚ σε Ευρωπαϊκή Ενωση (ΕΕ). Με το άρθρο 73β της Συνθήκης «απαγορεύεται οποιοσδήποτε περιορισμός των κινήσεων κεφαλαίων» και με το άρθρο 102α υιοθετείται η «αρχή της οικονομίας της ανοιχτής αγοράς με ελεύθερο ανταγωνισμό».
Η Συνθήκη του Μάαστριχτ, σε μια περίοδο που χαρακτηρίζεται από μεγάλες αλλαγές στην καπιταλιστική οικονομία παγκόσμια και τις αντεπαναστατικές ανατροπές στο σοσιαλιστικό σύστημα, σηματοδοτεί την άγρια αντεργατική επίθεση στην εργατική τάξη όλης της Ευρώπης έως τις μέρες μας, ως όρο ώστε τα μονοπώλια της ΕΕ να απογειώσουν την κερδοφορία τους και να επιβληθούν ως ένας ισχυρός πόλος στον διεθνή ανταγωνισμό, με ιδιαίτερη επιδίωξη τις «νέες αγορές» στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες.
Βασικά της στοιχεία αποτέλεσαν επίσης η διαμόρφωση της Οικονομικής και Νομισματικής Ενωσης, όπως επίσης και το «Πρόγραμμα Σύγκλισης» για τις καπιταλιστικές οικονομίες. Αξίζει, υπό το φως και των σημερινών εξελίξεων, να θυμίσουμε την τότε εκτίμηση του ΚΚΕ ότι «Οι διαφορές που υπάρχουν είναι τέτοιες που είναι αδύνατο να υπάρξει σύγκλιση, υπό την κυριαρχία των μονοπωλίων, υπολογίζοντας και τη δράση του νόμου της ανισόμετρης ανάπτυξης του καπιταλισμού».
Το ΚΚΕ είχε ζητήσει δημοψήφισμα, αποκαλύπτοντας στο λαό το περιεχόμενο της αντιδραστικής Συνθήκης - ο «Ριζοσπάστης» τη μετέφρασε και τη δημοσίευσε ολόκληρη - και οι βουλευτές του ήταν οι μόνοι που καταψήφισαν τον Ιούλη του 1992 τη Συνθήκη που υιοθετήθηκε με τις ψήφους των βουλευτών της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, της Πολιτικής Ανοιξης και του Συνασπισμού.
2/10/1997: Με τη Συνθήκη του Αμστερνταμ εισάγεται το «Σύμφωνο Σταθερότητας» της ευρωπαϊκής οικονομίας, ενσωματώνεται η Συμφωνία Σένγκεν στο δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ενωσης, καθιερώνεται η έννοια της «ενισχυμένης συνεργασίας» και εισάγεται ειδική πλειοψηφία για τη λήψη αποφάσεων, ενώ καταργείται το βέτο για σειρά θεμάτων.
Στο Σύμφωνο Σταθερότητας - το «οικονομικό Σύνταγμα» της ΕΕ - ορίζονται οι δείκτες τους οποίους πρέπει να τηρούν τα κράτη - μέλη της «Ζώνης του Ευρώ», με βάση τους οποίους αξιολογούνται οι επιδόσεις και θεσμοθετούνται ποινές για τυχόν παρεκκλίσεις. Διακηρυγμένος στόχος η εξασφάλιση της δημοσιονομικής πειθαρχίας και μετά την εισαγωγή του ενιαίου νομίσματος. Από τότε μέχρι σήμερα, σε διαφορετικές οικονομικές συνθήκες, το «Σύμφωνο Σταθερότητας» εμπλουτίζεται με αντιλαϊκές πολιτικές μέχρι το πρόσφατο «Δημοσιονομικό Σύμφωνο Σταθερότητας».
Με την ενσωμάτωση της Συμφωνίας Σένγκεν η ΕΕ κάνει ένα ακόμη βήμα για την ολοκλήρωση του μηχανισμού παρακολούθησης και καταστολής, τη διασύνδεση και συνεργασία των κατασταλτικών μηχανισμών για τη θωράκιση της καπιταλιστικής εξουσίας. Κάνει επίσης επίσημη πολιτική τον αντικομμουνισμό, εξισώνοντας το φασισμό με τον κομμουνισμό.
1η Γενάρη 1999: Ξεκινά και τυπικά η Οικονομική και Νομισματική Ενωση (ΟΝΕ), από την οποία απορρέουν όλες οι πολιτικές για τη «μείωση του εργατικού κόστους», την άγρια δηλαδή επίθεση των μονοπωλίων και των κυβερνήσεων κατά των εργατικών δικαιωμάτων. Λιτότητα χωρίς ημερομηνία λήξης, κατεδάφιση των συστημάτων Κοινωνικής Ασφάλισης, κατάργηση του σταθερού ημερήσιου εργάσιμου χρόνου, προκειμένου να αυξάνεται ο βαθμός εκμετάλλευσης των εργατών και τα κέρδη του κεφαλαίου.
Το κοινό νόμισμα, το ευρώ, καθιερώθηκε για να ενισχυθεί η ελεύθερη κίνηση των κεφαλαίων και εμπορευμάτων στο εσωτερικό της Ευρώπης, να εξαφανιστούν οι συναλλαγματικοί κίνδυνοι από τη διακύμανση των ισοτιμιών, αλλά και ως ισχυρό εργαλείο στην παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία, ιδιαίτερα απέναντι στο δολάριο. Η Ελλάδα μπήκε στην ΟΝΕ το 2001.
Ανοιξη 1999: Η ΕΕ πρωτοστατεί στο αιματοκύλισμα του γιουγκοσλαβικού λαού, με τα ΝΑΤΟικά βομβαρδιστικά να απογειώνονται από αεροδρόμια της Ιταλίας και ΝΑΤΟικές δυνάμεις να διέρχονται από εδάφη της Ελλάδας, παρά και ενάντια στην ομόθυμη εναντίωση του λαού στην ιμπεριαλιστική επέμβαση. Ηταν ομόφωνη η απόφαση των «15» τότε της ΕΕ για εμπάργκο στη Γιουγκοσλαβία.
Μάρτης 2000: Υπογράφεται η Συνθήκη της Λισαβόνας. Με επίκεντρο την εξασφάλιση της ανταγωνιστικότητας του ευρωενωσιακού κεφαλαίου, εισάγεται σειρά αναδιαρθρώσεων, όπως η κατάργηση του σταθερού ημερήσιου εργάσιμου χρόνου και οι ελαστικές μορφές εργασίας, η παράδοση των συστημάτων Κοινωνικής Ασφάλισης στο κεφάλαιο, η εμπορευματοποίηση των τομέων Υγείας, Παιδείας, Πρόνοιας, η ιδιωτικοποίηση επιχειρήσεων κρατικής ιδιοκτησίας, ιδιαίτερα αυτών που έχουν στρατηγική σημασία, όπως π.χ. στις τηλεπικοινωνίες, στην Ενέργεια κ.λπ.
Συνέχεια αυτής της στρατηγικής είναι η στρατηγική «Ευρώπη 2020» για την απασχόληση και την ανάπτυξη, που χαράζει τις επόμενες αντεργατικές ανατροπές με στόχο τη επαναφορά της καπιταλιστικής οικονομίας της ευρωένωσης σε τροχιά κερδοφορίας.
2005: Η καθιέρωση του κοινού νομίσματος, του ευρώ, σε συνδυασμό με τη «διεύρυνση» του 2004 (ένταξη των χωρών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, της Κύπρου και της Μάλτας) οδήγησαν στην απόπειρα για το επόμενο βήμα, την «πολιτική ενοποίηση». Στοιχείο αυτής της προσπάθειας η δημιουργία του λεγόμενου Ευρωσυντάγματος, που επιχειρούσε να θέσει τις βάσεις για τη δημιουργία κοινών πολιτικών θεσμών, με τελικό σκοπό τη δημιουργία μιας ομοσπονδιακής Ευρωπαϊκής Ενωσης, σύμφωνα με τα τότε γαλλογερμανικά σχέδια. (Δημοσιεύτηκε στην έντυπη "ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ")

Έχει διαβαστεί 191 φορές

Σχόλια

Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Αναζήτηση

Συνέντευξη με την πρέσβειρα της Κούβας Zelmys María Domínguez Cortina

advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement

Τα Πιο Δημοφιλή

Ο Καιρός στη Βέροια



Ο καιρός τώρα

Κυρίως καθαρός
Κυρίως καθαρός
Θερμοκρασία 24 °C
Άνεμος ΒΒΔ 1-2 μποφόρ

Τρίτη, 23 Ιουλίου

Λιακάδα
Λιακάδα
Θερμοκρασία 21 ως 33 °C
Άνεμος ΒΒΔ 2-3 μποφόρ

Τετάρτη, 24 Ιουλίου

Μερική λιακάδα
Μερική λιακάδα
Θερμοκρασία 19 ως 32 °C
Άνεμος Β 2 μποφόρ

Ποιός είναι online

Έχουμε online 124 επισκέπτες και 0 μέλη.

Αρχική σελίδα για κινητά