Ζητάμε τη κοινωνικοποίηση των υλικών μέσων παραγωγής της δημοσιότητας

Σωτήρης Κοτσαμπασόπουλος

Και για να το ξεκαθαρίσουμε, λέμε: Η κυριαρχία της φλυαρίας μας ενάντια στη φλυαρία των εμπορευμάτων και των εκπροσώπων τους, ήταν, είναι και θα είναι ο αντικειμενικός μας στόχος. Η επιθυμία για φλυαρία, δηλαδή η επιθυμία να μιλήσουμε την ανθρώπινη λαλιά είναι το κίνητρο των πράξεων μας σε κάθε πόλη, σε κάθε γειτονιά, σε κάθε φάμπρικα!  Όταν λέμε ότι δεν θα αποφασίζουν άλλοι για μας εννοούμε οτι δεν θα μιλάνε άλλοι για μας, δηλαδη θα μιλάμε εμείς. Ζητάμε η φλυαρία μας να αποφασίζει, γιατι η επίλυση των πρακτικών ζητημάτων της ζωής μας δεν μπορεί παρά να οδηγήσει στην επίλυση του ζητήματος της ζωής στην πράξη. Στον κόσμο που ζούμε και οφείλουμε να αρνηθούμε ριζικά και ολοκληρωτικά, σε διάψευση των οικονομολόγων και των διαφημιστών, τα πρακτικά ζητήματα της ζωής τα επιλύει η πιό αφηρημένη ιδέα που γνώρισε ποτέ ο ανθρωπος, το χρήμα. Το χρήμα, που δεν είναι πράγμα αφού είναι τα πάντα,αλλα ούτε και σχέση αφού δεν στέκεται τίποτα απέναντι του. Το χρήμα είναι το μόνο πρακτικό μέσο που καταστρέφει τη πράξη, το μόνο πρακτικό μέσο που καταστρέφει ο,τι πιό πρακτικό ενυπάρχει μέσα στη πράξη, μέσα στην ίδια τη ζωή.  Το χρήμα αυτό καθεαυτό δεν έχει καμμία πρακτικότητα αν δε μετατρέπεται σε κάτι. Το χρήμα είναι σκοπός μόνο αν είναι μέσο. Επίσης το χρήμα είναι μέσο μόνο αν μετατρέπεται στα πάντα, μόνο αν είναι ο σκοπός των πάντων. Είναι η απόλυτη αντιστροφή του κόσμου, η Ουσία του οποίου [το πράγμα] μετατρέπεται σε αφηρήμένο Είναι [= Μηδέν] εν τοις πράγμασι. Στη ζωή  αυτό εμφανίζεται ως η ευκολία στην αποφυγή της συναισθηματικής-διανοητικής εμπλοκής, η ευκολία καταφυγής στη σιωπή. Είναι η στιγμή που δύο  άνθρωποι ανταλλάσουν [πράττουν το ανθρώπινο] χωρίς να μιλήσουν,

άγνωστοι μεταξυ τους  και που  δεν θα γνωριστούν παρά  μόνο ως χαμάληδες εμπορευμάτων και χρήματος. Για την άρνηση αυτής της χυδαιότητας μας κατηγορούν για ουτοπιστές και αιθεροβάμονες οι χρηματιστές και οι τραπεζίτες. Ζήτω η φλυαρία των λαικών συνελεύσεων.Οτι αυξάνει την φλυαρία μας πρέπει να επιδιώκεται μετά μανίας.

Ζητάμε η φλυαρία μας να αποφασίζει.
Ζητάμε τη κοινωνικοποίηση της δημοσιότητας.
Ζητάμε τη κοινωνικοποίηση των υλικών μέσων παραγωγής της δημοσιότητας.
Ζητάμε δηλ. τη κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Με ποιον είναι…

Επόμενο άρθρο

Για τον Ζοζέ Σαραμάγκου