Αγωνίες...

Μεγάλες αγωνίες για το κεφάλαιο προκαλεί το τέλος του Ταμείου Ανάκαμψης στις 31 Αυγούστου. «Ποια θα είναι η επόμενη μέρα;», «Πώς θα συνεχιστεί η στήριξη των επενδύσεων, με ποια χρηματοδότηση και ποιο σχέδιο;», «Πόσο θα επηρεάσει τις προοπτικές ανάπτυξης;». Αυτά είναι μερικά ερωτήματα στον αστικό Τύπο, στο φόντο της αντιπαράθεσης που στήνεται το τελευταίο διάστημα από ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΣΥΡΙΖΑ και κόμμα Τσίπρα. Βέβαια, το υπερμνημόνιο του Ταμείου Ανάκαμψης και όσα αντιλαϊκά έφερε μαζί του, δεν τελειώνει, αφού τα προαπαιτούμενα που έχουν ψηφιστεί (π.χ. επιτάχυνση πλειστηριασμών, 10ωρη δουλειά, απλήρωτες υπερωρίες, γενίκευση των ατομικών συμβάσεων εργασίας, παραπέρα ιδιωτικοποίηση του νερού) παραμένουν... Αυτό που ολοκληρώνεται είναι η χρηματοδότηση των ομίλων με τη συγκεκριμένη μορφή. Ζητούμενο λοιπόν για την κυβέρνηση και όλα τα κόμματα είναι να συνεχιστεί μέσα από άλλα χρηματοδοτικά εργαλεία η ροή φτηνού χρήματος στα μονοπώλια, στη φάση που η παγκόσμια και η ευρωπαϊκή οικονομία ασθμαίνουν και προτεραιότητα αποκτά η χρηματοδότηση της πολεμικής βιομηχανίας.

Σ' αυτήν τη συζήτηση παρεμβαίνουν βέβαια και αστικά επιτελεία. Οπως με την πρόσφατη ειδική ανάλυση της Alpha Bank, που θέτει «4 προϋποθέσεις για την ανάπτυξη της οικονομίας μετά το Ταμείο Ανάκαμψης». Λένε οι τεχνοκράτες των τραπεζών: «Το κατά πόσο οι θετικές επιδράσεις του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας θα διατηρηθούν μετά την ολοκλήρωσή του θα εξαρτηθεί, μεταξύ άλλων, και από τη συνέχιση μεταρρυθμίσεων που ενισχύουν την παραγωγικότητα, τη διατήρηση της δημοσιονομικής σταθερότητας, την αποτελεσματική αξιοποίηση των νέων ευρωπαϊκών χρηματοδοτικών εργαλείων και την ικανότητα της οικονομίας να προσελκύει ιδιωτικές επενδύσεις». Δηλαδή, με απλά λόγια, η επόμενη μέρα του Ταμείου Ανάκαμψης φέρνει ό,τι και η ...προηγούμενη: Νέα αντεργατικά - αντιλαϊκά μέτρα, φοροληστεία και δημοσιονομικούς κόφτες για τον λαό, ένταση της εκμετάλλευσης και θυσίες χωρίς τέλος. Γι' αυτό τα προγράμματα της κυβέρνησης και όλων των κομμάτων μοιάζουν σαν σταγόνες νερού, επειδή συμφωνούν στις αντιλαϊκές προϋποθέσεις της καπιταλιστικής ανάπτυξης και στη στήριξη της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Ο λαός όμως έπαθε και έμαθε! Δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια για αυταπάτες και χρεοκοπημένους πειραματισμούς. Η σύγκρουση για να χάσει το κεφάλαιο, με πιο δυνατό ΚΚΕ, είναι ο μόνος δρόμος για να κερδίσει κάποιες ανάσες ο λαός, να ανοίξει δρόμο για πιο βαθιές αλλαγές προς όφελός του.