Παρασκευή, 24 Μάι, 2019

  • Κώστας Ναλμπάντης: Ψήφο αλλαγής πορείας απ το Πλατύ
  • Το «πατριωτικό καθήκον»...
  • Γεωργία Μπατσαρά: Στηρίζουμε τον αθλητισμό, τις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες και βελτιώνουμε την ποιότητα ζωής στα χωριά μας
  • Η συνεργασία της Αντιπεριφέρειας με τους ΤΟΕΒ της Ημαθίας έφερε 2 μεγάλα έργα άρδευσης
  • Τάσος Μπαρτζώκας: Την Κυριακή μπορείς να γίνεις μέρος της αλλαγής!
  • ΜΗΝΥΜΑ ΥΠ. ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΚΩΝ/ΝΟΥ ΒΟΡΓΙΑΖΙΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ Α' ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ
Κώστας Ναλμπάντης: Ψήφο αλλαγής πορείας απ το Πλατύ1 Το «πατριωτικό καθήκον»...2 Γεωργία Μπατσαρά: Στηρίζουμε τον αθλητισμό, τις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες και βελτιώνουμε την ποιότητα ζωής στα χωριά μας3 Η συνεργασία της Αντιπεριφέρειας με τους ΤΟΕΒ της Ημαθίας έφερε 2 μεγάλα έργα άρδευσης4 Τάσος Μπαρτζώκας: Την Κυριακή μπορείς να γίνεις μέρος της αλλαγής!5 ΜΗΝΥΜΑ ΥΠ. ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΚΩΝ/ΝΟΥ ΒΟΡΓΙΑΖΙΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ Α' ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ6

Το Σχόλιο της Ημέρας

Βέροια: Με μεγάλη συμμετοχή η παρουσίαση του βιβλίου της Ι. Καρυστιάνη “Χίλιες ανάσες”

print
email
Τελευταία ενημέρωση από Η Άλλη Άποψη
Βέροια: Με μεγάλη συμμετοχή η παρουσίαση του βιβλίου της Ι. Καρυστιάνη “Χίλιες ανάσες”

Το νέο βιβλίο της Ιωάννας Καρυστιάνη με τίτλο «Χίλιες ανάσες», παρουσιάστηκε την Τετάρτη 17 Απριλίου, στον πολυχώρο Ελιάς. Την εκδήλωση διοργάνωσε ο Σύνδεσμος Φιλολόγων Ημαθίας, η ΕΛΜΕ Ημαθίας, οι εκδόσεις Καστανιώτη και το βιβλιοπωλείο ΗΛΙΟΤΡΟΠΙΟ.

Μιλώντας για το βιβλίο η φιλόλογος Εφη Λιακοπούλου σημείωσε: “Με όρους θεατρικούς χτίζει η συγγραφέας το μύθο της. Και μάλιστα με τον τραγικό τρόπο, μόνο που την ατομική τραγωδία την περικλείει η συλλογική. Ο Στέλιος είναι ο απών, αλλά και παρών μαζί στη συνείδηση των προσώπων. Το κεντρικό αυτό πρόσωπο του έργου δε μιλά σχεδόν καθόλου, ούτε στις αναδρομές. Μιλούν οι άλλοι γι’ αυτόν: «Έπινε; Όταν έπεφτε ο ήλιος. Γιατί; Γιατί έπεφτε κάποιος.» Το ίδιο και η κεντρική ηρωίδα: λιγοστά τα λόγια της. Κυριαρχεί η σιωπή, αλλά μια σιωπή «ομιλούσα», όπως λέει ο Ρίτσος, και βέβαια ο μονόλογος - «δεν ξέρω πού να είμαι» θα πει η Πηγή - η εσωτερική δράση που φτάνει ως την εξομολόγηση – ποταμό. Και οι ερωτήσεις, κυρίως ρητορικές, φανερώνουν μια βαθιά υπαρξιακή αγωνία ενώ οι διάλογοι κάποτε λειτουργούν ως υπεκφυγή και άλλοτε τίκτουν συγκρούσεις...”

Στη συνέχεια η πρόεδρος του Συνδέσμου Φιλολόγων Ημαθίας Ευγενία Καβαλλάρη, σημείωσεείπε ότι πρόκειται για την τελευταία εκδήλωση του Συνδέσμου, τη φετινή σχολική χρονιά. Στη συνέχεια αναφέρθηκε στην σπουδαία συγγραφέα Ιωάννα Καρυστιάνη και το νέο της βιβλίο, κάνοντας μία σύντομη αναφορά στο σεμνό βιογραφικό της και το συγγραφικό της έργο.Παράλληλα έκανε αναφορά στο νέο της βιβλίο και τους ήρωές της τονίζοντας ότι πρόκειται για έργο πολυπρόσωπο και πολυεπίπεδο με διεισδυτική ματιά σε κοινωνικάθέματα και ανθρώπινων σχέσεων«ο γενέθλιος τόπος και η μητρική γλώσσα,  είναι ταυτότητες μόνιμες και όχι περιστασιακές, και νοηματοδοτούν ολόκληρη τη ζωή» είπε.

Ακολούθησε συζήτηση με τους παρευρισκομένους και στο τέλος οι μαθητές του 4ου ΓΕΛ Βέροιας παρουσίασαν ένα αφιέρωμα στο κινηματογραφικό έργο του κορυφαίου Έλληνα σκηνοθέτη Παντελή Βούλγαρη (σύζυγος συγγραφέως). Μετά άπό αυτό - εμφανώς συγκινημένος- ο Παντελής Βούλγαρης έκανε ένα σύντομο χαιρετισμό τονίζοντας: «Έμαθα μέσα από τις ταινίες μου ν’ ακουμπώ τη συγκίνηση, να αναζητώ τις εμπειρίες της ζωής και τα ερωτήματα. Και εξακολουθώ να δοκιμάζω τις αντοχές μου.»

Ολόκληρη η παρέμβαση της Έφης Λιακοπούλου

Λιθάρι πρώτα, Κουκούτσι μετά. Ένα μικρό νησί κάπου στο Αιγαίο. Αγαπημένο μοτίβο της συγγραφέα. Ένα μικρό νησί που κλείνει μέσα του ανθρώπους αληθινούς, γνήσιους, ανθρώπους που πάλλονται. Αυτός είναι ο χώρος που εκτυλίσσεται η ιστορία, η ιστορία της Πηγής που αναγνωρίζει τον πνιγμένο άνδρα της μετά από μήνες. Οι ιστορίες των δυο φιλενάδων της που σμίγουν μετά από χρόνια για να ξανανοίξουν ένα δρόμο στη ζωή τους. Και οι άλλες, οι περιφερειακές ιστορίες των ανθρώπων που ανασαίνουν την αύρα της θάλασσας στο μικρό νησί. Η αφήγηση πυροδοτείται από ένα διττό αίνιγμα: είναι το πτώμα που αναγνωρίστηκε ο άνδρας της Πηγής; Και πώς πέθανε; Πάνω σε αυτόν τον άξονα θα ξετυλιχτεί το κουβάρι του μύθου, με τη συμπαράθεση παρόντος – παρελθόντος. Το 1975 και το 2015, τα γεγονότα του τότε και του τώρα πλέκονται σε όλη την έκταση του κειμένου μέσα από αντικείμενα – σύμβολα, κλειδιά: το κουμπάκι μηλαράκι, το κόκκινο σημάδι στον Βράχο, η τούφα των μαλλιών του νεκρού. Οι πληροφορίες δίνονται σταδιακά, λίγες λίγες, κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον. Ώσπου να απαντηθεί το ερώτημα. Μόνο που αυτό γίνεται, όταν πια το ερώτημα δεν υφίσταται. Ωστόσο νιώθει κανείς πως αυτό το αίνιγμα, που δίνει αστυνομικό χαρακτήρα στο έργο είναι απλώς το πρόσχημα για να ακολουθήσει ο αναγνώστης τον βίο των ηρώων, τις διαψεύσεις, τις προσδοκίες, την ανάγκη τους να πάρουν τη ρεβάνς από μια ζωή που δεν τους χαρίστηκε. Στο τέλος επιστέλλονται ανεπίδοτα γράμματα. Και οι ήρωες φτάνουν στην κάθαρση, στη λύτρωση και μαζί με αυτούς κι ο αναγνώστης: «Δι’ ελέου και φόβου περαίνουσα την των τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν».

Το μυθιστόρημα χωράει στα σπλάχνα του αυτές τις προσωπικές ιστορίες – ψηφίδες που ενώνονται για να φιλοτεχνήσουν το μωσαϊκό του μικρού τόπου: «Επιμένω να γράφω για τους αφανείς κάθε εποχής», δήλωσε η Ιωάννα Καρυστιάνη σε μια συνέντευξή της. Χωράει καθημερινές καταστάσεις, τις επισκέψεις στο πένθος, τις πρακτικές δυσκολίες μετά το θάνατο, τη δουλειά στο συνεργείο – ιππότισσα της ασφάλτου η Πηγή - ή στο εργαστήριο αγιογραφίας, τη συνάντηση στο καφενείο. Αλλά και τα χαρακτηριστικά της κλειστής κοινωνίας: το κουτσομπολιό, τις μικρότητες, το φόβο της έκθεσης, μα και την καλοσύνη, τη συμπαράσταση, το αίσθημα του «ανήκειν». Κι όμως αυτός ο τόπος ο μικρός γίνεται μέγας μέσω των ηρώων που έζησαν στην Αθήνα, στη Μακεδονία, στη Νέα Υόρκη ή στην Αγγλία και παίρνει ένα χρώμα κοσμοπολίτικο.

Κεντρικό το θέμα του θανάτου και του έρωτα, των βασικών θεμάτων της ποίησης. Ο έρωτας, ξεχωριστά βιωμένος από κάθε ηρωίδα, άλλοτε οδηγεί στην καταπίεση και τη βία, άλλοτε σε αισθήματα ματαίωσης μέσα από απανωτές διαψεύσεις, άλλοτε πάλι προβάλλει αγέρωχος: «στα 17 της την έπιανε απελπισία που θα αγαπούσε τον Στέλιο μόνο για άλλα 70 χρόνια». Κι ο θάνατος ταυτίζεται με την απώλεια του ερωτικού συντρόφου, είτε εν ζωή, είτε με τον θάνατό του. Ωστόσο… «ο θάνατος δεν διακόπτει την αγάπη», ο έρωτας γίνεται αντίδοτο στον θάνατο και φτάνει στο τέλος να ανακτά το ρόλο της η ζωή. Η συγγραφέας αξιοποιεί, εδώ, δημιουργικά την παρακαταθήκη του Παπαδιαμάντη, όπου η ελεγεία του θανάτου εναλλάσσεται με τη ζωή. Όπως… διαπλέκονται στο έργο, όνειρο και πραγματικότητα. Κι έρχεται το όνειρο να πει μες στη νύχτα αυτά που δεν ομολογούνται τη μέρα, να φανερώσει ενοχές για πράξεις, παραλείψεις, σκέψεις κι επιθυμίες, ώσπου κάποτε το όνειρο επανέρχεται λυτρωτικό και συμφιλιώνει τους ανθρώπους τούτου και του άλλου κόσμου.

Μερικότερα θέματα χρωματίζουν την αφήγηση. Τα ζώα, που αναπληρώνουν την ανθρώπινη απουσία και αποτελούν κατάφαση στη ζωή και ίσως – θα το αποτολμήσω – και προσωπεία των ηρώων. Η επιστροφή στη φύση, που προβάλλει σαν ελπίδα, σα λύση στα αδιέξοδα. Στο ίδιο πνεύμα και η θρησκεία (μοναστήρι, εικόνες) σύμμαχος του ανθρώπου. Ο μοναχός Αγάπιος «θα ήταν μια παρένθεση στα γυναικεία σημεία στίξης με τα πολλά αποσιωπητικά». Η αναφορά στην τέχνη δε λείπει: Ο Μότσαρτ, οι πάμπολλες ταινίες, φόρος τιμής στον ελληνικό και ξένο κινηματογράφο, τα βιβλία. Κάποτε γίνεται δηκτική αναφορά στο «συνάφι» των πνευματικών ανθρώπων και η ίδια η ανάγνωση χάνει τον λυτρωτικό της ρόλο, όταν δεν μπορεί να πολεμήσει την ανθρώπινη απελπισία. Εκτίμηση και σεβασμός εκφράζεται στη λαϊκή γυναικεία δημιουργία με σύμβολο… το λικέρ. Από την άλλη, η σύγχρονη καθημερινότητα (φροντιστήριο πάτσγουορκ, τα νέα μπαχαρικά, η εμμονική ενασχόληση με τον κινηματογράφο) αρχικά λειτουργεί ως ατελέσφορη φυγή από την πραγματικότητα. Στο τέλος όμως αυτές οι ασχολίες παίρνουν θετικό πρόσημο και δίνουν νόημα στη ζωή. Στις αναφορές αυτές δε λείπει το σχόλιο. Όπως… για την τεχνολογία «αλίμονο, ανάγκη και μόδα πια οι κάμερες, τις προάλλες σε κατσικοχώρι-αετοφωλιά οι κάμερες έδειξαν ποιος έκλεψε το γουρουνάκι από το χοιροστάσιο ενός φτωχόσπιτου». Αλλά και για τα χρήματα, που σαρκαστικά παίρνουν έναν θετικό ρόλο: «τα χρήματα ήταν μια απασχόληση!». Παρόν και το πολιτικό σχόλιο: «Με εγκεφαλικό οι αλλοτινοί ανόητοι που πίστευαν σε πολιτικούς νεράιδες, με αντικαταθλιπτικά και υπνωτικά ματζούνια, ψηφίσαντες και απέχοντες, ένας χαμηλωμένος κόσμος στο δεδικασμένο της υποταγής, αυτής της αλεπούς που παίρνει σβάρνα τα πάντα όλα της ζωής». Όλα αυτά υφασμένα περίτεχνα πάνω στον καμβά της πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας, της κρίσης και της προσφυγιάς, καθιστούν το έργο ρεαλιστικό.

Με όρους θεατρικούς χτίζει η συγγραφέας το μύθο της. Και μάλιστα με τον τραγικό τρόπο, μόνο που την ατομική τραγωδία την περικλείει η συλλογική. Ο Στέλιος είναι ο απών, αλλά και παρών μαζί στη συνείδηση των προσώπων. Το κεντρικό αυτό πρόσωπο του έργου δε μιλά σχεδόν καθόλου, ούτε στις αναδρομές. Μιλούν οι άλλοι γι’ αυτόν: «Έπινε; Όταν έπεφτε ο ήλιος. Γιατί; Γιατί έπεφτε κάποιος.» Το ίδιο και η κεντρική ηρωίδα: λιγοστά τα λόγια της. Κυριαρχεί η σιωπή, αλλά μια σιωπή «ομιλούσα», όπως λέει ο Ρίτσος, και βέβαια ο μονόλογος - «δεν ξέρω πού να είμαι» θα πει η Πηγή - η εσωτερική δράση που φτάνει ως την εξομολόγηση – ποταμό. Και οι ερωτήσεις, κυρίως ρητορικές, φανερώνουν μια βαθιά υπαρξιακή αγωνία ενώ οι διάλογοι κάποτε λειτουργούν ως υπεκφυγή και άλλοτε τίκτουν συγκρούσεις.

Οι χαρακτήρες παρουσιάζονται κι αυτοί δραματικά μέσα από σκόρπιες λέξεις ή μικρές κινήσεις, ενώ άλλοι λειτουργούν σαν από μηχανής θεοί, όπως η Τατιάνα. Η Ιωάννα Καρυστιάνη κάνει μια ανατομία των χαρακτήρων της. Οι κεντρικές ηρωίδες, διαπιστώνουν την τραγική τους μοίρα: «τελικά παίζω σε ταινία που δεν κόβει εισιτήρια» ή τη μοναξιά: «το αυτί της εξασκημένο στους υπόκωφους θορύβους της ερημιάς». Η σχέση μάνας και κόρης αναλύεται με λεπτές ψυχογραφικές παρατηρήσεις: η φωνή του παιδιού- φωνή της συνείδησης και της αλήθειας ακούγεται τόσο οικεία σε μας τις μανάδες. Δεν λείπουν και οι δραματικές κορυφώσεις, όπως στη σκηνή της «σποράς των οστών» - μια συγκλονιστική σκηνή ή στο τραπέζι της Ανάστασης (κυριολεκτικής και μεταφορικής). Εμβληματική δε  η σκηνή που αγκαλιάζονται οι τρεις φίλες σε μια κορύφωση αγάπης και απελπισίας μαζί, κι έρχεται αντιθετικά, αμέσως μετά, να φωτίσει τα σκοτάδια του γυναικείου μαρασμού η Αμαλία, η κόρη της Πηγής, με τη ζωογόνο δύναμη της νεότητας και το κοινωνικό της όραμα. Η εικονοπλασία, σαν από κινηματογραφικό φακό και αφαιρετική, στήνει το σκηνικό του έργου, ενώ οι τόποι αποτελούν «δρομοδείκτες της μνήμης».

Η γλώσσα εξάλλου είναι απλή, καθάρια μα και τόσο πλούσια. «Μωρέ θα πεθάνω και δεν θα  έχω καταφέρει να ξεδιψάσω από τη μητρική μου γλώσσα» είπε πρόσφατα η συγγραφέας. Λέξεις σπάνιες, βγαλμένες από τις ρίζες του λαού μας και δη της Κρήτης: κορίτσια – ριφάκια,  σαλκίμια, κουρκουτεύω, μαγλινός βράχος. Εκφράσεις σύγχρονες, που δεν τις φοβάται: respect. Εκπληκτικές μεταφορές, παρομοιώσεις, προσωποποιήσεις: «εκεί ο ουρανός γυαλίζει σα μαρμελάδα βερύκοκο», «έβλεπε τις φλόγες να ξιφομαχούν». Καινότροπες συνάψεις λέξεων: ο αθάνατος θάνατος, πολύωρη Κυριακή, υποψήφια δέντρα, γλασέ μάγουλα. Παιχνιδίσματα του λόγου: αμήχανη η μηχανικός. Έτσι φτάνω να πω πως η Καρυστιάνη μετέρχεται ποιητικούς τρόπους στη γραφή της που προδίδουν μια γνήσια ευαισθησία: άτρωτο ηλιοβασίλεμα, μουγκή έρημη θάλασσα. Το ύφος της άλλοτε λιτό, θυμίζει χρονογράφημα, άλλοτε οξύ σα μαχαιριά: «κόκκινο κρεμμύδι, το πλυντήριο των γυναικείων ματιών» κι άλλοτε πικρά ειρωνικό: «οι έρωτες των 16χρονων κοριτσιών είναι ιερή προτεραιότητα», «το κύρος των νεκρών αδιαπραγμάτευτο». Και κυρίως στοχαστικό μέσα από έναν πρωτότυπα αποφθεγματικό λόγο: «άγριο το τρακάρισμα με τον θάνατο και μετωπική η σύγκρουση με την αλήθεια» «ο μόνος θρόνος, ο χρόνος». Ο ρυθμός δε του λόγου σαν το κύμα της θάλασσας της πανδέγμονος: άλλοτε ήπιος, χαμηλός κι άλλοτε ασθματικός, χίλιες ανάσες, λες, παλεύουν να τον κρατήσουν.

Κι ο τίτλος; Ο τίτλος… χίλιες ανάσες ο τόπος μας, χίλιες ανάσες ο έρωτας, χίλιες ανάσες κι η ζωή.

Έχει διαβαστεί 78 φορές

Σχόλια

Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Αναζήτηση

Προεκλογικό σποτ του Βασίλη Παπαδόπουλου Υπ. Δημοτικό Σύμβουλο με τον συνδυασμό "Δράση με γνώση"

Συνέντευξη με την πρέσβειρα της Κούβας Zelmys María Domínguez Cortina

ΣΠΟΤ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement

Τα Πιο Δημοφιλή

Ο Καιρός στη Βέροια



Ο καιρός τώρα

Περιοδικά σύννεφα
Περιοδικά σύννεφα
Θερμοκρασία 24 °C
Άνεμος ΒΒΔ 2-3 μποφόρ

Παρασκευή, 24 Μαϊου

Μερική λιακάδα με καταιγίδες
Μερική λιακάδα με καταιγίδες
Θερμοκρασία 12 ως 23 °C
Άνεμος ΒΒΑ 2-4 μποφόρ

Σάββατο, 25 Μαϊου

Μερική λιακάδα
Μερική λιακάδα
Θερμοκρασία 13 ως 26 °C
Άνεμος ΔΝΔ 1-2 μποφόρ

Ποιός είναι online

Έχουμε online 186 επισκέπτες και 1 μέλος.

Αρχική σελίδα για κινητά