Ορισμένες σκέψεις για το βιβλίο "Της μηχανής το φόρεμα" (Βιβλιοκριτική)

Του Αλέκου Χατζηκώστα *

Διάβασα μονορούφι το βιβλίο με τίτλο "Της μηχανής το φόρεμα" (εκδόσεις πηγή) που είχα την τιμή να μου προσφέρει η φιλόλογος και συγγραφέας Αντιγόνη Σδρόλια, από το Τρίκερι.

Ομολογώ ότι με γοήτευσε ο τρόπος γραφής της, γλώσσα που πραγματικά έρεε με πινελιές ντοπιολαλιάς, οι ζωντανές εικόνες που ανάβλυζαν και κυρίως η δυνατότητα που μου δόθηκε- ως στεριανός- να γνωρίσω νέους "κόσμους".

-Τον " κόσμο" των ναυτικών και κυρίως των σφουγγαράδων. Τα βάσανα της ζωής και κυρίως της εργασίας τους, σκληρής με πλήθος "εργατικά ατυχήματα" , αντικείμενο εκμετάλλευσης των καπετάνιων - πλοιοκτητών. Τον σκληρό αγώνα για τα δικαιώματα τους, αλλά και τη στάση του κράτους και των τότε κυβερνήσεων απέναντι τους προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα των ισχυρών. Μαθαίνουμε ταυτόχρονα τις επιπτώσεις στην εργασία τους από τη χρήση σκάφανδρων και των ειδικών στολών, αλλά και την υπεραλίευση σφουγγαριών, τις ασθένειες τους με αποτέλεσμα την εξαφάνισή τους...

-Τον "κόσμο" της κοινωνίας της περιοχής, τα ήθη και έθιμα, την ντοπιολαλιά, την ταξική σύνθεση, συμπεριφορές αλλά και  τις κυρίαρχες απόψεις. Μια κοινωνία που ζούσε από τη θάλασσα αλλά και πέθαινε σε αυτή, μια κοινωνία μισό χρόνο "μητριαρχική" και τον άλλο μισό "πατριαρχική"...

Η ιστορική περίοδος που αναφέρεται το βιβλίο είναι αυτή του τέλους του 19ου αιώνα και φτάνει ουσιαστικά μέχρι τη Μικρασιατική καταστροφή, ενώ αναδεικνύονται ζητήματα όπως το προσφυγικό, η ξενιτιά στις ΗΠΑ, αλλά και η φρίκη του πολέμου (βαλκανικοί πόλεμοι)

Ο έρωτας των πρωταγωνιστών και η εξέλιξη του μέσα από τους συμβιβασμούς των κοινωνικών περιορισμών της εποχής και τις ιδιαιτερότητες της περιοχής , δοσμένος με τρυφερότητα και ανθρωπιά, με το πρέπει να κυριαρχεί στα πραγματικά θέλω.