ΠΕΚΑΜ: Το γλυπτό που τοποθετήθηκε δίπλα στο άγαλμα της Γυναίκας του Μακρονησιώτη στο Λαύριο, αλλοιώνει την ιστορικότητα της περιοχής

Να μεταφέρει σε άλλο σημείο της πόλης, το γλυπτό που τοποθετήθηκε σε απόσταση αναπνοής από το μνημείο της Γυναίκας του Μακρονησιώτη εξόριστου, καλεί τη δημοτική αρχή Λαυρίου, η Πανελλήνια Ενωση Κρατουμένων Αγωνιστών Μακρονήσου (ΠΕΚΑΜ), τονίζοντας ότι αλλοιώνει την ιστορικότητα της περιοχής και της τοποθεσίας. 

Επίσης, καλεί τους εργαζόμενους του Λαυρίου και τις οργανώσεις τους, να πάρουν πάνω τους την υπόθεση διαφύλαξης της ιστορίας της Μακρονήσου που συνδέεται άμεσα με το Λαύριο.

Το ΔΣ της ΠΕΚΑΜ θεωρεί ότι «η τοποθέτηση του συγκεκριμένου γλυπτού αλλοιώνει την ιστορικότητα της περιοχής και της τοποθεσίας, η οποία εκφράζεται με το έργο του γλύπτη Μιχάλη Κάσση. Το έργο αυτό δημιουργήθηκε μετά από αίτημα της ΠΕΚΑΜ σε συνεργασία με το Δήμο Λαυρίου το 1989.

Η θέση που επιλέχθηκε να τοποθετηθεί έχει συγκεκριμένη ιστορία, αφού αριστερά του αγάλματος, σε απόσταση λίγων μέτρων βρίσκονταν το τμήμα Μεταγωγών, απ΄όπου πέρασαν χιλιάδες μακρονησιώτες αγωνιστές, φαντάροι και πολιτικοί κρατούμενοι. Είναι όλοι αυτοί που βίωσαν την ανείπωτη βαρβαρότητα του αστικού κράτους, το οποίο με κτηνωδίες που οδηγούσαν μέχρι την τρέλα και τον θάνατο επιδίωξε να εξαφανίσει την ελεύθερη αγωνιστική τους συνείδηση και κυρίως να τσακίσει την κομμουνιστική ιδεολογία και τους Κομμουνιστές ως πρωτοπορία του λαϊκού κινήματος για μια Ελλάδα ελεύθερη, απαλλαγμένη από την καπιταλιστική εκμετάλλευση, που γεννά τη φτώχεια, τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και τον ξεριζωμό των λαών από τον τόπο τους.

Ήταν η περίοδος που σύσσωμο το αστικό πολιτικό σύστημα σε συνεργασία με τους αγγλοαμερικάνους συμμάχους του προκειμένου να εδραιώσει την εξουσία του, προχώρησε στις διώξεις των ΕΑΜιτών αγωνιστών, όλων αυτών δηλαδή που απελευθέρωσαν την χώρα από την τριπλή φασιστική κατοχή. Γι αυτούς δημιουργήθηκε το «πρόγραμμα αναμόρφωσης», που εφάρμοσαν στο κάτεργο της Μακρονήσου περιελάμβανε τα πλέον βάρβαρα, θανατηφόρα βασανιστήρια, προκειμένου να τους αποσπάσουν δηλώσεις μετανοίας και αποκήρυξης της κομμουνιστικής ιδεολογίας.

Ήταν η περίοδος της όξυνσης της ταξικής αναμέτρησης, της 3χρονης εποποιίας του ΔΣΕ (1946-1949), του οποίου τα 80χρονα από την ίδρυσή του τιμάμε φέτος και που με αυτόν τον τρόπο επιχείρησαν να στερήσουν εφεδρείες από το εργατικό λαϊκό κίνημα.

Από αυτό το σημείο όπου στέκεται αγέρωχο το άγαλμα της Γυναίκας του Μακρονησιώτη, περνούσαν οι αποστολές των αγωνιστών απέναντι στο θανατονήσι της Μακρονήσου. Γι αυτό και οι γυναίκες που περίμεναν στην προβλήτα για να μάθουν νέα για τους δικούς τους ανθρώπους το ονόμασαν «Πύλη του Άδη». Εδώ γράφτηκε ο πρόλογος και ο επίλογος των εκατό χιλιάδων αγωνιστών που πέρασαν από το Νταχάου της Μεσογείου, όπως δίκαια χαρακτήρισαν τη Μακρόνησο. Ανάμεσά τους χιλιάδες αλύγιστοι κομμουνιστές και οι συναγωνιστές τους, που με τη στάση ζωής τους νίκησαν τον θάνατο και σηματοδότησαν το δρόμο που πρέπει να κρατήσει ο καθένας μας, «αν θέλει να λέγεται άνθρωπος» όπως έγραψε και ο ποιητής.

Το συγκεκριμένο άγαλμα είναι εμβληματικό γιατί έχει διακριτούς ιστορικούς, για το λαό μας, συμβολισμούς. Αναπαριστά την κάθε γυναίκα (τη μάνα, την αδελφή, την σύντροφο) του Μακρονησιώτη αγωνιστή που αγωνιά για τη ζωή του δικού της ανθρώπου. Γι αυτό και έχει παρατεταμένο το λαιμό της ατενίζοντας απέναντι τη Μακρόνησο. Όμως ταυτόχρονα η αετίσια μορφή της συμβολίζει τον αγέρωχο χαρακτήρα της, την πίστη και τη δύναμη της ψυχής της να στηρίξει και να συμβάλει τον δίκαιο αγώνα των αγαπημένων της, γιατί ήταν και δικός της αγώνας.

Για το λόγο αυτό λίγα χρόνια αργότερα, τοποθετήθηκε (από την ΠΕΚΑΜ) ακριβώς απέναντι στη Μακρόνησο το άγαλμα του «Μακρονησιώτη Δεσμώτη», έργο του γλύπτη Γρ. Ριζόπουλου και πρώην προέδρου της ΠΕΚΑΜ. Τα δύο αγάλματα από τη θέση τους χαιρετίζει το ένα το άλλο, στέλνοντας μήνυμα δύναμης και σταθερότητας στην υπόθεση του αγώνα για την κατάργηση της καπιταλιστικής σκλαβιάς, για να «ανθρωπέψει ο άνθρωπος».

Η ιστορία του Λαυρίου, ιστορία των αγώνων της εργατικής τάξης της Λαυρεωτικής, από τα κάτεργα των ορυχείων μολύβδου μέχρι τα εργοστάσια που έτρωγαν τα σωθικά των εργατών και των οικογενειών τους, είναι άμεσα και πολύμορφα συνδεδεμένη με τη Μακρόνησο, που εμείς ως αντιστασιακό σωματείο προσπαθούμε να αναδείξουμε. Γιατί δεν αφορά μόνο την πλούσια αγωνιστική τοπική ιστορία μιας πόλης, αλλά και την ίδια την ιστορία της ΠΕΚΑΜ, η οποία ιδρύθηκε από τους ίδιους τους αλύγιστους της ταξικής πάλης – Μακρονησιώτες αγωνιστές με σκοπό να αναδειχθεί και να κρατηθεί ζωντανή η ιστορική αλήθεια της περιόδου που ο αστικός κρατικός μηχανισμός με κάθε τρόπο επεχείρησε και συνεχίζει μέχρι σήμερα να εξαφανίζει.

Κάθε χρόνο ως ΠΕΚΑΜ διοργανώνουμε εκδήλωση αφιερωμένη στη Μεγάλη Σφαγή της Μακρονήσου και στο Έκτακτο Στρατοδικείο που λειτούργησε στο Λαύριο. Στο Άγαλμα, σε κάθε εκδήλωση που διοργανώνουμε στο Λαύριο, γίνεται κατάθεση στεφάνων και διαβάζεται το προσκλητήριο νεκρών. Σκοπός μας μέσα από αυτές τις εκδηλώσεις να μάθουν οι καινούργιες γενιές και κυρίως η νεολαία τη σύγχρονη ιστορία της ταξικής πάλης, που γράφτηκε με το αίμα του λαού μας και που δυστυχώς δεν διδάσκεται και δεν προβλέπεται από τα σχολικά προγράμματα.

Για τους παραπάνω λόγους επιεικώς θα χαρακτηρίσουμε άστοχη την τοποθέτηση γλυπτού γυμνής γυναίκας δίπλα στη Γυναίκα του Μακρονησιώτη. Ένα άγαλμα γυμνής γυναίκας που προβάλει αποκλειστικά τη γυναικεία φύση όσο και αν θεωρείται έργο τέχνης, όσο καλό κι αν είναι τεχνικά, γίνεται προκλητικό όταν τοποθετείται δίπλα σε ένα τέτοιο ιστορικό μνημείο, σύμβολο της αγωνιστικής στάσης ζωής της γυναίκας. Βεβηλώνει τη μνήμη των Γυναικών που βασανίστηκαν στη Μακρόνησο αλλά στάθηκαν ορθές μπροστά στα ανθρωπόμορφα τέρατα, τους βασανιστές τους και προσβάλει τη σύγχρονη εργαζόμενη γυναίκα του λαού – «το άλλο μισό του ουρανού», που συνεχίζει και σήμερα στον ίδιο δρόμο να παλεύει για να έρθουν καλύτερες μέρες. Γι' αυτό και τονίζουμε πως το συγκεκριμένο γλυπτό δεν έχει καμία θέση σ΄αυτόν τον χώρο.

Η ιστορία της Μακρονήσου θα μείνει ολοζώντανη και δεν θα επιτρέψουμε να βεβηλώνεται. Η σημερινή Δημοτική Αρχή έχει ευθύνη και υποχρέωση να διαφυλάξει την πραγματική ιστορία της εργατούπολης του Λαυρίου». 

Η ΠΕΚΑΜ αναφέρει επίσης ότι για το θέμα έχει ζητήσει συνάντηση με τον δήμαρχο της πόλης κ. Λουκά, αλλά από το γραφείο τύπου, δυστυχώς, πήρε μια αόριστη απάντηση για το αν και το πότε θα υπάρξει συνάντηση.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Επόμενο άρθρο

Σήμερα στη Φυτειά παρουσιάζονται ιστορικά βιβλία του Αλέκου Χατζηκώστα