«Δύσκολοι καιροί»

Σε συνθήκες κλιμάκωσης του ιμπεριαλιστικού πολέμου, οι προβλέψεις όλων των «ευαγών» ιδρυμάτων του κεφαλαίου για την παγκόσμια οικονομία έχουν τον ίδιο παρονομαστή: «Προετοιμαστείτε για δύσκολους καιρούς».

Ενδεικτικά: Πριν μερικές βδομάδες η επικεφαλής του ΔΝΤ ανήγγειλε την ενεργοποίηση του «δυσμενούς σεναρίου», που προβλέπει στασιμοπληθωρισμό, δηλαδή επιβράδυνση της καπιταλιστικής ανάπτυξης και εκτόξευση του πληθωρισμού.

Ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της «Chevron» δήλωσε ότι οι επιπτώσεις του ιμπεριαλιστικού πολέμου στην αγορά Ενέργειας θα μεταφραστούν σε μεγαλύτερη επιβράδυνση των οικονομιών, ειδικά όσο συνεχίζεται η σύγκρουση στα Στενά του Ορμούζ.

Μόλις προχτές, πρώην στέλεχος του ΔΝΤ προειδοποίησε για τους κινδύνους στην αγορά ομολόγων λόγω της εκρηκτικής πορείας του χρέους σε ΗΠΑ, Ευρώπη και Ιαπωνία.

Με όλους τους δείκτες «στα κόκκινα», οι ανησυχίες του κεφαλαίου και των κομμάτων του για την πορεία της ελληνικής οικονομίας αποτυπώνονται στη συζήτηση για τις προθεσμίες και το επερχόμενο τέλος του Ταμείου Ανάκαμψης, παρά την προσπάθεια της κυβέρνησης να εμφανιστεί καθησυχαστική.

Τα προηγούμενα χρόνια το «μνημόνιο των μνημονίων» ήταν βασικό εργαλείο στήριξης του κεφαλαίου για να επενδύσει συσσωρευμένα κεφάλαια, σε συνδυασμό με τους νόμους - προαπαιτούμενα του Ταμείου, που ενίσχυσαν το αντεργατικό οπλοστάσιο.

Η στροφή στην πολεμική οικονομία και η μεταφορά κονδυλίων από όλα τα ευρωπαϊκά ταμεία για την πολεμική προετοιμασία της ΕΕ δημιουργούν προβληματισμό σε τμήματα του κεφαλαίου, ειδικά στην Ελλάδα, όπου η πολεμική βιομηχανία δεν μπορεί να συγκριθεί με τα ευρωπαϊκά μεγαθήρια που οδηγούν τον ανταγωνισμό.

Επιταχύνοντας τη νομοθέτηση εκατοντάδων αντιλαϊκών προαπαιτούμενων μέσα στο καλοκαίρι, στόχος της κυβέρνησης είναι να μη χάσει κονδύλια από το Ταμείο Ανάκαμψης, για να συγκρατήσει μια μεγαλύτερη επιβράδυνση της οικονομίας, που είναι δεδομένη στο φόντο του ιμπεριαλιστικού πολέμου.

Τις ίδιες αγωνίες μοιράζονται και τα άλλα κόμματα του κεφαλαίου, που εγκαλούν την κυβέρνηση ότι δεν διαχειρίστηκε σωστά το Ταμείο Ανάκαμψης. Οτι τα κονδύλια επενδύθηκαν σε «μη παραγωγικούς» τομείς, και γι' αυτό οι συνέπειες μετά το τέλος του ταμείου θα είναι επώδυνες. Μ' αυτόν τον τρόπο εκφράζουν και τη δυσαρέσκεια τμημάτων του κεφαλαίου που αισθάνονται ριγμένα από τη διαχείριση του Ταμείου.

Το μόνο αμετάβλητο σε όλα τα σενάρια παραμένει ότι τα σπασμένα θα κληθεί να τα πληρώσει με νέες θυσίες ο λαός.

Οι διεκδικήσεις για αυξήσεις στους μισθούς, απέναντι στον πληθωρισμό που τρώει το εισόδημα, απορρίπτονται ως «απειλή» για την ανταγωνιστικότητα λόγω «αστάθειας». Τα όποια μέτρα για τις πολεμικές ανατιμήσεις έχουν ως προϋπόθεση να είναι «στοχευμένα» και να μη βάζουν σε κίνδυνο τη «δημοσιονομική σταθερότητα».

Είναι αποκαλυπτικές οι συστάσεις του πρόσφατου Eurogroup προς τα κράτη - μέλη ότι «θα μπορούσαν να στοχεύσουν καλύτερα» ακόμα και τα ψίχουλα που εμφανίζουν ως «μέτρα στήριξης», ιδιαίτερα στην Ενέργεια, για να μη διαχέονται και σε νοικοκυριά που στέκονται οριακά πάνω από τον πάτο του βαρελιού.

Η συζήτηση για την οικονομία, που αφορά την καρδιά του ιμπεριαλιστικού πολέμου, είναι αποκαλυπτική για τις δύο πατρίδες που υπάρχουν μέσα στην ίδια χώρα, σε ειρήνη και πόλεμο. Η πατρίδα του κεφαλαίου αγωνιά για το πώς θα θωρακίσει την κερδοφορία και την ανταγωνιστικότητά της, αυξάνοντας την εκμετάλλευση των εργαζομένων και του λαού, οδηγώντας τον ακόμα και στα σφαγεία του πολέμου.

Αντίθετα, η πατρίδα του εργαζόμενου λαού ζει με την αγωνία της επιβίωσης, που γίνεται ακόμα πιο δύσκολη μπροστά στις νέες θυσίες, ενώ μεγαλώνουν οι κίνδυνοι να τα πληρώσει και με τη ζωή του.

Αυτό επιβεβαιώνει και η αντιπαράθεση για την οικονομία, όπου τα αστικά κόμματα διαγκωνίζονται μεταξύ τους για το ποιος μπορεί καλύτερα να διαχειριστεί τους «δύσκολους καιρούς» που έρχονται και ταυτόχρονα να εγγυηθεί τη σταθερότητα του συστήματος, ενσωματώνοντας τη λαϊκή δυσαρέσκεια.

Η πυξίδα του λαϊκού συμφέροντος δείχνει προς την εντελώς αντίθετη κατεύθυνση: Καμία θυσία για τα κέρδη και τους πολέμους τους, σύγκρουση για την ανατροπή του σάπιου καπιταλισμού, όπου ο «τρόπος ύπαρξης» της αστικής τάξης είναι καταστροφή για τον λαό και τις ανάγκες του, ακόμα και για τη φυσική του ύπαρξη...

Το άρθρο αυτό αναδημοσιεύεται από την στήλη «Η Άποψή μας» του Ριζοσπάστη της Τρίτης 19 Μάη 2026.