Επιλογή πραγματικής ανατροπής

Το έργο είναι παλιό και χιλιοπαιγμένο. Κάθε χρόνο μπροστά στη ΔΕΘ ανθεί το εμπόριο ελπίδας. Οι ίδιες υποσχέσεις για καλύτερες μέρες με «ρεαλιστικές» προτάσεις φορολογικής δικαιοσύνης, προσέλκυση επενδύσεων που θα μεγαλώσουν την πίτα, νέο παραγωγικό μοντέλο. Κάλπικες υποσχέσεις για ανάπτυξη και ευημερία για όλους, που προσκρούουν στις πραγματικές δεσμεύσεις όλων των κομμάτων του συστήματος. Πραγματικές δεσμεύσεις ότι θα τηρηθεί το αυστηρό δημοσιονομικό της ΕΕ, η οροφή στις κρατικές δαπάνες, τα ετήσια πλεονάσματα. Δεσμεύσεις για πολύμορφη κρατική στήριξη της κερδοφορίας των στρατηγικών επενδυτών. Δεσμεύσεις για μεγάλη αύξηση των στρατιωτικών δαπανών, για στροφή στην πολεμική οικονομία και προετοιμασία με βάση τις κατευθύνσεις της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

Μέσα σ’ αυτόν το στενό κορσέ, οι μικρές διαφορές των «κοστολογημένων προτάσεων» της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, της ΕΛΑΣ δε θα κάνουν τη διαφορά για την ικανοποίηση των αναγκών μας. Αποτελούν διαφορετικές προτάσεις για να συνεχιστεί η κλοπή του πραγματικού εισοδήματός μας και η σφαγή των δικαιωμάτων μας. Για παράδειγμα, η εξαγγελία για κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος έχει ήδη αντισταθμιστεί με τα νέα ψηφιακά εργαλεία φοροληστείας (my data, open business), ενώ συνεχίζεται η φοροασυλία του μεγάλου κεφαλαίου.

Ιδιαίτερα σήμερα που μεγαλώνει ο κίνδυνος γενίκευσης του ιμπεριαλιστικού πολέμου στη Μέση Ανατολή, όλα τα κόμματα του συστήματος είναι συνένοχα για τη μετατροπή της χώρας σε στόχο στρατιωτικών αντιποίνων. Η ανάδειξη της Ελλάδας σε ορμητήριο και σημαιοφόρο του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στην ευρύτερη περιοχή έχει την υπογραφή και του Μητσοτάκη και του Τσίπρα και του Ανδρουλάκη.

Ταυτόχρονα και οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν το δυσμενές σενάριο της ΕΚΤ το οποίο προβλέπει σημαντική επιβράδυνση της ανάπτυξης της Ευρωζώνης και αύξηση του πληθωρισμού το 2026. Ήδη σημειώνεται επιβράδυνση της ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας και οι μόνες ρήτρες διαφυγής που επιτρέπει η ΕΕ στις κυβερνήσεις, αφορούν τις επενδύσεις για τον πόλεμο και την «πράσινη ενεργειακή ανθεκτικότητα».

Δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις, που να κερδίζει ο λαός χωρίς να χάσει το κεφάλαιο. Όποιο παραγωγικό μοντέλο καπιταλιστικής ανάπτυξης κι αν επιλεγεί, αυτό θα βασίζεται πάντα στην αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης, του ξεζουμίσματος των εργαζομένων για να αυξηθούν τα κέρδη των ομίλων. Εξάλλου με γνώμονα το ποσοστό κέρδους τους επιλέγουν οι ισχυροί επενδυτές σταθερά στην Ελλάδα τον Τουρισμό και το real estate, ενώ τώρα στρέφονται στην πολεμική οικονομία.

Το ρεκόρ επενδύσεων της τετραετίας, για το οποίο πανηγυρίζει η κυβέρνηση, δείχνει στην πράξη ότι η αύξηση της πίτας και των κερδών των ομίλων είναι η άλλη όψη της αύξησης της εκμετάλλευσης των εργαζομένων και της ακρίβειας.

Η υπόσχεση ότι η ΔΕΗ ΑΕ θα διασφαλίζει ταυτόχρονα το κέρδος των μετόχων της και το όφελος του λαού, σε συνθήκες απελευθερωμένης αγοράς, χρηματιστηρίου ενέργειας, ενεργειακού πολέμου, εμπορίου ρύπων, είναι αντίστοιχη της «κατάργησης του μνημονίου με ένα νόμο και ένα άρθρο».

Το πραγματικό δίλημμα είναι οι ζωές μας ή τα κέρδη τους. Αυτό που κρίνεται σήμερα είναι πόσο αδύναμη θα είναι η όποια επόμενη κυβέρνηση και πόσο δυνατός θα είναι ο ίδιος ο λαός για να γίνει το αντίπαλο δέος και να ανοίξει το δρόμο της ανατροπής του συστήματος. Για να βγούμε απ’ το βάλτο της εκμετάλλευσης και της αβεβαιότητας για το αύριο, για τη μόνη ρεαλιστική λύση, του σοσιαλισμού. Και η εγγύηση για την οργάνωση της λαϊκής αντεπίθεσης έχει μόνο ένα όνομα: ΚΚΕ.

Οι δυνάμεις του ΚΚΕ μπορούν να είναι μπροστά στον αγώνα για την απεμπλοκή της χώρας απ’ τον πόλεμο και για κάθε λαϊκό πρόβλημα, γιατί αγωνίζονται για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση. Η συμπόρευση με το ΚΚΕ είναι επιλογή αγώνα, σύγκρουσης και ανατροπής. Και αυτή είναι η μόνη ρεαλιστική επιλογή για το λαό.

Προηγούμενο άρθρο

Ρεαλιστικό

Επόμενο άρθρο

Στης ακρίβειας τον καιρό…