Κοκορομαχία ΝΔ και ΠΑΣΟΚ για την ακρίβεια

Μερικούς μήνες μετά την προηγούμενη κοκορομαχία τους στη Βουλή, ο πρωθυπουργός Κυρ. Μητσοτάκης και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Νίκος Ανδρουλάκης επέστρεψαν για να δώσουν άλλη μία παράσταση την Παρασκευή στη Βουλή, με αφορμή Επίκαιρη Ερώτηση του τελευταίου για την «αντιμετώπιση της ακρίβειας».

Πίσω από τον «καυγά» τους επιχείρησαν να συσκοτίσουν τις πραγματικές αιτίες του τεράστιου προβλήματος που βασανίζει τον λαό και την άμεση σύνδεσή του με την αντιλαϊκή στρατηγική που υπηρετούν η κυβέρνηση και η σοσιαλδημοκρατία - σε όλες τις «αποχρώσεις» της - για να θωρακίσουν τα κέρδη του κεφαλαίου.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο μεν Κ. Μητσοτάκης επανέλαβε τα περί «ξενόφερτης» ακρίβειας, ο δε Ν. Ανδρουλάκης επανέφερε την απατηλή θεωρία της «απόκλισης από την ευρωπαϊκή κανονικότητα», ενώ αμφότεροι επιδόθηκαν στη γνωστή κοκορομαχία για την «κοστολόγηση» των αντιλαϊκών προγραμμάτων τους και των ψίχουλων για τη διαχείριση της φτώχειας του λαού.

Σε άλλο ένα ρεσιτάλ θράσους, ο Κ. Μητσοτάκης ανακοίνωσε από το βήμα της Βουλής την είδηση-κοροϊδία της ημέρας ότι... «τα διυλιστήρια δεσμεύτηκαν να συμβάλλουν χρηματοδοτικά στη στήριξη της ελληνικής κοινωνίας για τους επόμενους μήνες και έτσι θα έχουμε μείωση 10 λεπτών/λίτρο στη βενζίνη και 5 λεπτών στο ντίζελ έως τέλος Αυγούστου».

Πρόκειται βέβαια για εξαγγελία - πρόκληση, καθώς εν μέσω του πολέμου στη Μέση Ανατολή τα διυλιστήρια έχουν σπάσει κάθε ρεκόρ κερδοφορίας, τα φορολογικά έσοδα του αστικού κράτους από τους φόρους στα καύσιμα απογειώνονται, ενώ ο λαός πληρώνει τη βενζίνη τουλάχιστον 20-30 λεπτά παραπάνω. Η δε «μείωση» μετατίθεται χρονικά στο τέλος του καλοκαιριού, για να μην περιλαμβάνει τα καύσιμα για όσους εργαζόμενους καταφέρουν να πάνε λίγες μέρες διακοπές...

Κατά τα άλλα, ο Κ. Μητσοτάκης επανέλαβε για πολλοστή φορά τα μέτρα-ψίχουλα της κυβέρνησης, που αφήνουν στο απυρόβλητο τα κέρδη του κεφαλαίου και δεν δίνουν ούτε ανάσα στις λαϊκές οικογένειες, ενώ δεν παρέλειψε να παρουσιάσει για μια ακόμα φορά την ακρίβεια ως «ευρωπαϊκό και παγκόσμιο φαινόμενο, το οποίο συνδέεται κυρίως με την ενεργειακή κρίση και τις αναταράξεις που προκάλεσαν η πανδημία και τα προβλήματα στις εφοδιαστικές αλυσίδες».

Προσπάθησε δηλαδή να αποκρύψει ότι οι «κρίσεις» και οι «αναταράξεις» που αναφέρει βρίσκονται στο DNA του καπιταλισμού και πλέον όπως επισημαίνουν τα ίδια τα ιμπεριαλιστικά επιτελεία αποτελούν την «κανονικότητά» του. Η δε κυβέρνηση, για τη ενίσχυση των κερδών και της θέσης της ελληνικής αστικής τάξης είναι χωμένη με τα μπούνια στις συγκρούσεις που τροφοδοτούν παραπάνω, στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή, στις κυρώσεις κατά της Ρωσίας, την επιχείρηση της ΕΕ για «απεξάρτηση» από το ρωσικό φυσικό αέριο που οδηγεί στην νέα εξάρτηση από το πανάκριβο αμερικανικό LNG κ.ά.

Ο δε Ν. Ανδρουλάκης, χωρίς να πει κουβέντα για όλα τα παραπάνω, αφού αυτά αποτελούν το «κοινό πρόγραμμα» κυβέρνησης και σοσιαλδημοκρατίας, αναλώθηκε σε μια σειρά συγκρίσεις με «μέσους όρους» στην ΕΕ σε τομείς όπως η Υγεία, η Παιδεία, το κόστος στέγαση, οι μισθοί, για να υποστηρίξει το ιδεολόγημα ότι τάχα η κυβέρνηση παρεκκλίνει από την «ευρωπαϊκή κανονικότητα».

Επιχείρησε δηλαδή να αποκρύψει ότι η κλιμάκωση της αντιλαϊκής επίθεσης σε όλα τα παραπάνω γίνεται ακριβώς με τη σφραγίδα της ΕΕ και χτυπάει τους λαούς σε όλα τα κράτη-μέλη της λυκοσυμμαχίας, από τις αστικές κυβερνήσεις όλων των αποχρώσεων, για τη θωράκιση των συμφερόντων του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, το άνοιγμα νέων πεδίων κερδοφορίας, για την ανταγωνιστικότητά του έναντι των άλλων ιμπεριαλιστικών κέντρων, «συμμάχων» και αντιπάλων.

Στην υλοποίηση των παραπάνω εξάλλου έχει δώσει διαπιστευτήρια και η εγχώρια σοσιαλδημοκρατία, με τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και με τη στάση των δυνάμεών της ως «βολική» αντιπολίτευση. Πάει πολύ για παράδειγμα το ΠΑΣΟΚ να μιλάει για το κόστος στέγασης, όταν το 2012 σε συγκυβέρνηση με τη ΝΔ έβαλαν από κοινού ταφόπλακα στον Οργανισμό Εργατικής Κατοικίας, κάτι που διατήρησε βέβαια και η κυβέρνηση Τσίπρα.

Καθόλου τυχαία, Μητσοτάκης και Ανδρουλάκης, όπως εξάλλου και το κόμμα Τσίπρα, δεν λένε ούτε μία κουβέντα για τις προτάσεις που έχει καταθέσει το ΚΚΕ, προτάσεις που όντως θίγουν τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων και προσφέρουν πραγματικές ανάσες ανακούφισης στον λαό, δηλαδή την κατάργηση του ΦΠΑ σε είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης, του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στην Ενέργεια και στα καύσιμα, την ανάγκη να υπογραφούν Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας με γενναίες αυξήσεις σε μισθούς, τριετίες και μέτρα υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, αλλά και την ανάγκη να αυξηθούν οι συντάξεις και να επανέλθει η 13η και 14η σύνταξη, όπως και ο 13ος και 14ος μισθός στο Δημόσιο.

Το ζήτημα της 13ης σύνταξης αποτέλεσε πεδίο μιας άσφαιρης αντιπαράθεσης μεταξύ του πρωθυπουργού και του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, το οποίο ισχυρίζεται προεκλογικά ότι τάχα θα την επαναφέρει.

Το θέμα αυτό αποτέλεσε και το πάτημα για να ανέβουν οι τόνοι γύρω από τις περιβόητες «κοστολογημένες προτάσεις», με τον Κ. Μητσοτάκη να ζητά επίμονα από το βήμα της Βουλής να του απαντήσει το ΠΑΣΟΚ «πόσο στοιχίζει» η επιστροφή της 13ης σύνταξης.

Αν μη τι άλλο, το όλο σκηνικό που επαναλήφθηκε στη Βουλή αποδεικνύει τη συμφωνία που έχουν όλα τα αστικά κόμματα στις στρατηγικές επιλογές του κεφαλαίου, στο πετσόκομμα των βασικών λαϊκών αναγκών με βάση τη λογική του «κόστους-οφέλους» και με κριτήριο τις «αντοχές» της καπιταλιστικής οικονομίας, ιδιαίτερα σε συνθήκες που η στροφή στην πολεμική οικονομία και προετοιμασία, μπροστά και στην όξυνση ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και πολέμων όπου γης, επιβάλλει απανωτούς «κόφτες» δαπανών για τις ανάγκες των εργαζομένων, του λαού και της νεολαίας.

Επόμενο άρθρο

Μεγάλη εικόνα