Ο κάλπικος διαγωνισμός υποσχέσεων για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς

Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική. Η υλοποίηση αυτών των εξαγγελιών είναι επισφαλής. Η επιβράδυνση της ελληνικής οικονομίας τη διετία 2023 - 2024 σε σχέση με το 2022, η νέα διεθνής οικονομική κρίση που βρίσκεται προ των πυλών και οι δεσμεύσεις της ΕΕ για ματωμένα πλεονάσματα θα οδηγήσουν σε νέα οικονομικά μέτρα, σε βαθύτερη επιδείνωση. Ομως, ακόμα και αν υλοποιηθούν πλήρως οι προεκλογικές εξαγγελίες των αστικών κομμάτων, δεν πρόκειται να οδηγήσουν σε ουσιαστική βελτίωση της κατάστασης των εργαζομένων.

Στην πραγματικότητα οι ονομαστικές «αυξήσεις» στους μισθούς που υπόσχονται τα αστικά κόμματα οδηγούν σε πραγματικές μειώσεις:

• Οι «κυβερνητικές» αυξήσεις ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ είναι αποδοχή του νόμου Βρούτση - Αχτσιόγλου, της συνολικότερης κατάργησης των ΣΣΕ και της δυνατότητας του εργατικού κινήματος να διαπραγματευτεί τον μισθό. Τα αστικά κόμματα «υπόσχονται» διαιώνιση της σημερινής κατάστασης που οι μισθοί ουσιαστικά θα καθορίζονται με κυβερνητικές αποφάσεις με βάση τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Τα αστικά κόμματα θέλουν ένα υποταγμένο εργατικό κίνημα, στερώντας απ' τους εργαζόμενους ένα απ' τα βασικά όπλα τους σήμερα, την οργανωμένη πάλη για βελτίωση των συνθηκών πώλησης της εργατικής τους δύναμης.
• Η επικέντρωση μόνο στον «κατώτατο» μισθό συγκαλύπτει τη μεγάλη μείωση του μέσου μισθού, που έχει σημειώσει ραγδαία πτώση που σε ονομαστικούς όρους ξεπερνά το 25% απ' το 2009. Η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για «ξεπάγωμα» των τριετιών παραπέμπει και αυτή στο μέλλον τις όποιες αυξήσεις στους μισθούς που είναι πάνω απ' τον κατώτατο.
• Οι υποσχέσεις για «αυξήσεις» στους μισθούς, τόσο της ΝΔ όσο και του ΣΥΡΙΖΑ, κρύβουν πως η αγοραστική δύναμη, το λαϊκό εισόδημα έχει μειωθεί, μόνο τα τελευταία δύο χρόνια, σχεδόν κατά 25% μόνο λόγω του πληθωρισμού. Αναφέρονται στον γενικό δείκτη πληθωρισμού και όχι στον πληθωρισμό που αφορά τα τρόφιμα και την Ενέργεια. Οι τιμές σε τρόφιμα, Ενέργεια, στέγαση είναι σχεδόν 25% παραπάνω σε σχέση με δύο χρόνια πριν. Μια άμεση αύξηση κατά 25% των μισθών θα επανέφερε την - ήδη κουτσουρεμένη σε σχέση με 10 χρόνια πριν - αγοραστική δύναμη στα επίπεδα του 2021. Ετσι, Μητσοτάκης και Τσίπρας προσπαθούν να εμφανίσουν ως αύξηση... την επαναφορά της ισχνής αγοραστικής δύναμης στα επίπεδα του 2021, το 2027 ¹.
• Η εστίαση μόνο στον μισθό «ξεχνά» με βολικό τρόπο την αφαίμαξη του λαϊκού εισοδήματος απ' τους φόρους, έμμεσους και άμεσους, την αύξηση της συμμετοχής των εργαζομένων σε Υγεία, Παιδεία κ.α. που «κατατρώγουν» το λαϊκό εισόδημα. Κρύβει την εκτίναξη των έμμεσων φόρων με συνενόχους το ΠΑΣΟΚ, τον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ.
• Η ενεργειακή φτώχεια και η αύξηση του κόστους των μεταφορών είναι σημαντική πλευρά της φτώχειας του λαού. Ομως, οι δεσμεύσεις της «πράσινης μετάβασης» της ΕΕ και η επιμονή ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΑΛ, ΜέΡΑ25 και των συμπαρομαρτούντων στην προώθησή της μεταφράζονται σε διατήρηση της πανάκριβης Ενέργειας τα επόμενα χρόνια.
• Κρύβουν επίσης τον χρόνο εργασίας στον οποίο αναφέρεται ο κάθε μισθός. Κρύβουν την τάση αύξησης του χρόνου εργασίας, επιδείνωσης των όρων και των συνθηκών εργασίας, ενώ οι παραγωγικές δυνατότητες πλέον «κραυγάζουν» για ανάγκη δραστικής μείωσής του. Εχει διαμορφωθεί το καθεστώς κατάργησης του 8ωρου, απλήρωτων υπερωριών, εργασίας - «λάστιχο», διευθέτησης του χρόνου εργασίας κ.ά. Οι συνθήκες εργασίας χειροτερεύουν χρόνο με τον χρόνο. Είναι προφανές ότι όταν κάποιος δουλεύει δεκάωρο και αμείβεται με τον ονομαστικό μισθό που αντιστοιχεί στο 8ωρο, στην ουσία παίρνει μικρότερο μισθό.

Προηγούμενο άρθρο

Ενας χρήσιμος πίνακας

Επόμενο άρθρο

Παράσιτα...