Ο λαός πρωταγωνιστής

'Η πρωταγωνιστής στον αγώνα με στόχο την ανατροπή του σάπιου συστήματος της εκμετάλλευσης, ή «θεατής» μπροστά στις νέες θυσίες για τα κέρδη και τους πολέμους τους. Αυτό είναι το πραγματικό δίλημμα σήμερα για τον λαό, σε συνθήκες που το αστικό πολιτικό σύστημα αναμορφώνεται με το βλέμμα στραμμένο στην αντιλαϊκή σταθερότητα.

Γι' αυτό και το σύνθημα των εκατοντάδων συνδικάτων που οργανώνουν το πανελλαδικό συλλαλητήριο στις 5 Σεπτέμβρη στη ΔΕΘ, «Δώστε λεφτά για μισθούς, Υγεία και Παιδεία - Καμία θυσία για τον πόλεμο και τα κέρδη τους», με τις διεκδικήσεις που βρίσκονται στο επίκεντρο δίνει τον τόνο της οργάνωσης της πάλης σε μια περίοδο που η αστική τάξη ρίχνει όλα της τα χαρτιά για τη σταθερότητα της βαρβαρότητάς της.

Μπροστά και στη φετινή ΔΕΘ, άλλωστε, γίνονται φανερά τα δύο σχέδια που συγκρούονται κάθε μέρα:

Από τη μία αυτό που «τρέχουν» το κράτος, οι επιχειρηματικοί όμιλοι και τα κόμματά τους, παίρνοντας τα μέτρα τους στο πλαίσιο της πολεμικής προπαρασκευής για να θωρακίσουν την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία τους. Που μπροστά σε ενδεχόμενους κλυδωνισμούς επιστρατεύουν εκβιασμούς, απειλές και το πάντα βολικό «μικρότερο κακό». Σε ένα τέτοιο φόντο η αστική τάξη πλασάρει στον λαό το ένα μετά το άλλο τα σενάρια ενσωμάτωσης της λαϊκής δυσαρέσκειας, επιστρατεύοντας παλιούς και νέους «σωτήρες», που παίζουν τα «ρέστα» τους για να μείνει αλώβητη αυτή η αντιλαϊκή σταθερότητα.

Είναι το ίδιο σχέδιο που θέλει τον λαό να υποτάσσεται στις στρατηγικές συμμαχίες της αστικής τάξης για να σέρνεται στον όλεθρο, να στοιχίζεται με τα οράματα της γεωπολιτικής αναβάθμισης και τις μπίζνες της, που στην πράξη σημαίνουν βαθύτερη εμπλοκή και πολεμικούς προϋπολογισμούς - σφαγείο, όπως αποδεικνύεται από χθες στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ.

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, τα αστικά κόμματα κορυφώνουν τον εμπαιγμό και ετοιμάζονται ειδικά στη ΔΕΘ να διαφημίσουν την πραμάτεια τους στο κεφάλαιο, μέσα από τα περιβόητα «κοστολογημένα προγράμματα». Να προβάλουν τα ευρωατλαντικά προτάγματα σαν μόνη επιλογή για τον λαό, και μέσα από τάχα «εναλλακτικούς» δρόμους να διασφαλίσουν ότι θα καταλήξει στο ίδιο ολέθριο αποτέλεσμα.

Από την άλλη είναι το σχέδιο της οργάνωσης της πάλης, με διεκδικήσεις για σύγχρονα δικαιώματα, κόντρα στον στενό κορσέ της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητας, της προσαρμογής στην πολεμική οικονομία. Το σχέδιο της αμφισβήτησης αυτού του δρόμου, με τους εργαζόμενους οργανωμένους στα σωματεία τους, στη μάχη για το δίκιο τους, για να χάσει το κεφάλαιο ώστε να βγουν αυτοί κερδισμένοι.

Είναι η πάλη για την αποδέσμευση από το πολεμικό σφαγείο και τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, σε σύγκρουση με τους σχεδιασμούς της αστικής τάξης, που δεν έχει άλλο τρόπο ύπαρξης πέρα από την εμπλοκή στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

Είναι η πάλη που βάζει στο στόχαστρο την ένταση της εκμετάλλευσης, που για τους εργαζόμενους σημαίνει μισθούς πείνας, «ευελιξία», δουλειά ήλιο με ήλιο, εργοδοτικά εγκλήματα κ.ο.κ. Σημαίνει επίσης ξεκλήρισμα και χρεοκοπία για τους βιοπαλαιστές της πόλης και της υπαίθρου. Είναι η οργάνωση του αγώνα κόντρα σε αντιδραστικές θεσμικές «τομές», όπως αυτές που προωθούνται στη συνταγματική αναθεώρηση για να γίνει ακόμα πιο εχθρικό το αστικό κράτος, να είναι πιο αποτελεσματικό στην καταστολή και στην ενσωμάτωση, ώστε να είναι πιο φιλικό στην επιχειρηματική δράση.

Σε αυτήν την κατεύθυνση, το συλλαλητήριο στη ΔΕΘ αποτελεί κορυφαίο σταθμό για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Γιατί εκεί, απέναντι στις προσπάθειες ενσωμάτωσης της λαϊκής δυσαρέσκειας, θα διαδηλώνει ο πραγματικός αντίπαλος της αστικής τάξης και των κομμάτων της: Το οργανωμένο εργατικό - λαϊκό κίνημα, που παίρνει τη σκυτάλη από τους αγώνες σε μια σειρά κλάδους και χώρους δουλειάς, συμβάλλοντας στο να βρεθεί στο στόχαστρο ο πραγματικός αντίπαλος: Η πολιτική του κέρδους, που σημαίνει θυσίες δίχως τέλος.

Αναδημοσίευση από τη στήλη «Η Άποψή μας», του «Ριζοσπάστη», Πέμπτη 9 Ιούλη 2026

Προηγούμενο άρθρο

Μεγάλη εικόνα

Επόμενο άρθρο

Αποκαλυπτήρια