Πληθώρα υποψηφίων πάνω σε ποια πολιτική βάση;

Το γεγονός σίγουρα εντυπωσιάζει. Κάνουμε λόγο για την πληθώρα ενδιαφερόμενων να είναι υποψήφιοι για το δημαρχιακό θώκο του δήμου Βέροιας. Ο κατάλογος, όπως δείχνουν τα μέχρι τώρα στοιχεία δεν έχει κλείσει. Φυσικά δεν γνωρίζουμε εάν τελικά όλοι οι ενδιαφερόμενοι θα φτάσουν στο σημείο να συγκροτήσουν ψηφοδέλτια με βάση και τις δυσκολίες για τη συγκρότηση τους ή απλά η εκδήλωση επιθυμίας είναι «διαπραγματευτικό ατού». Πάντως το γεγονός παραμένει και δημιουργεί απορίες. Γιατί κάποιος στις σημερινές συνθήκες να διεκδικεί το δήμο; Τα παλιότερα χρόνια θα μπορούσε να κάνει λόγο κανείς, συκοφαντικά , για «επάγγελμα». Όλοι όμως γνωρίζουμε ότι οι αμοιβές των αιρετών είναι πλέον ελάχιστες σε σχέση με το παρελθόν, το θεσμικό πλαίσιο είναι ασφυκτικό, ενώ συχνά οι αιρετοί πλέον οδηγούνται στις αίθουσες των δικαστηρίων για «παράβαση καθήκοντος». Επομένως τι είναι αυτό που τους ωθεί; Φιλοδοξία; Επιθυμία για «ρεβάνς»; Δίψα για προσφορά στα κοινά; Η πληθώρα υποψηφίων, προερχόμενων μάλιστα από τους ίδιους χώρους,  σίγουρα είναι αντανάκλαση σε τοπικό επίπεδο του γενικότερου πολιτικού σκηνικού, κυρίως στους χώρους της Ν.Δ και του ΠΑΣΟΚ, που είναι ρευστό και σε φάση ανασύνθεσης.

Δεν θα σταθούμε στους λόγους που θέτει κανείς υποψηφιότητα. Αυτό που πρέπει να ενδιαφέρει τους πολίτες είναι σε ποια πολιτική βάση διεκδικεί κανείς τη δημαρχία, τι σηματοδοτεί πολιτικά η υποψηφιότητα του, σε ποιες θάλασσες θέλει να οδηγήσει το «καράβι». Και εδώ «αρχίζουν τα δύσκολα». Αυτό που μέχρι τώρα ακούμε από τους περισσότερους είναι, ότι παρουσιάζονται «ανεξάρτητοι και αυτοδιοικητικοί». Αυτή η ιστορία, περί «κομματικών ταυτοτήτων που τις αφήνουν έξω από το δημαρχείο» είναι χιλιοειπωμένη και δεν θα πρέπει να γίνει πλέον πιστευτή.

Οι τοπικές εκλογές είναι βαθύτατα πολιτικές. Κρίνονται πολιτικές γραμμές, θέσεις και προγράμματα και όχι απλά πρόσωπα. Θα πρέπει δηλαδή ο ψηφοφόρος να πάει με βασικό κριτήριο όσα τραβά στην κυριολεξία καθημερινά από την ακολουθούμενη πολιτική με διάθεση τιμωρητική για τους υπεύθυνους και φυσικά και όχι ως  “προάγγελος” απλά αλλαγής “χαλίφη” σε κυβερνητικό επίπεδο. Τα «τοπικά προβλήματα» είναι απόρροια των πανελλαδικών. Για παράδειγμα  ο «Καλλικράτης» είναι το όχημα εφαρμογής των βάρβαρων κυβερνητικών πολιτικών σε τοπικό επίπεδο. Και εδώ δεν αρκεί π.χ η φραστική καταγγελία του ή η καλλιέργεια αυταπατών περί άλλης διαχείρισης. Για παράδειγμα όμορφα μπορεί να ακούγεται η διακήρυξη περί «συμμετοχικών δημοτικών προϋπολογισμών» όμως αυτό «σκοντάφτει» στη πραγματικότητα που λέει ότι οι προϋπολογισμοί θα πρέπει να καταρτίζονται με βάση τα κεντρικά ακολουθούμενα πρότυπα αλλιώς θα απορρίπτονται και θα επιστρέφονται…

Φυσικά και δεν υποτιμούμε τον ρόλο των προσώπων. Όμως αυτά πρώτιστα θα πρέπει να κρίνονται με βάση τίνος σε τελευταία ανάλυση συμφέροντα στην πράξη υπερασπίζουν, σε ποια πολιτική θα θέσουν σε υπηρεσία τις όποιες ικανότητες τους. Και φυσικά εδώ θα πρέπει να μετρήσει εάν το προηγούμενο διάστημα βρισκόταν κοντά στις αγωνίες και κυρίως στους αγώνες των κατοίκων.

Η λογική περί «νέων και άφθαρτων προσώπων» δεν αρκεί. Κανείς δεν προήλθε από… «παρθενογένεση». Όλοι έχουν τις πολιτικές-κοινωνικές τους διαδρομές που δεν θα πρέπει να φυσικά να κρύβουν για να γίνουν «εύπεπτοι». Μικρός είναι ο τόπος μας και γνωριζόμαστε. Το νέο θα πρέπει να συνδυαστεί με άλλη αντίληψη για τα «κοινά». Για μας το νέο έχει πρώτιστα σχέση με την άλλη αντίληψη για τον τόπο, για τη χώρα. Πολύ απλά κάνουμε λόγο για τον άλλο δρόμο που θα πρέπει να ακολουθεί σε ρήξη με τα μεγάλα συμφέροντα ντόπια και ξένα, με το λαό και τις ανάγκες του στο οικονομικό και πολιτικό τιμόνι. Επομένως «ουκ εν τω πολλώ το ευ». Ας είμαστε προσεκτικοί γιατί τελικά ό,τι «λάμπει δεν είναι χρυσός»…

(Δημοσιεύτηκε στην έντυπη μορφή της ΑΛΛΗΣ ΑΠΟΨΗΣ)

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Προεκλογικα...

Επόμενο άρθρο

Φορολογικό Σεμινάριο