Του Αλέκου Χατζηκώστα, δημοσιογράφου – συγγραφέα

Το φαινόμενο είναι υπαρκτό, υπάρχει ιδίως μετά την πανδημία μία αύξηση, όμως ταυτόχρονα υπάρχει και όχι τυχαία, υπερπροβολή του από τα ΜΜΕ. Κανείς φυσικά δεν πρέπει να κλείνει τα μάτια στη βία και την παραβατικότητα, αλλά η υπερπροβολή τέτοιων περιστατικών, με τη συνοδεία αντιεπιστημονικών ερμηνειών και αναλύσεων, χωρίς να λαμβάνεται κανένα ουσιαστικό μέτρο από την κυβέρνηση, όχι μόνο δεν βοηθάει, αλλά χειροτερεύει την κατάσταση.

Σύμφωνα με τους ειδικούς, οι αιτίες των δυσλειτουργικών και παραβατικών συμπεριφορών των νέων συνδέονται με δυσκολίες στην οικογένεια, στο σχολείο, στην παρέα, με την ανία, το άγχος, την ανασφάλεια, τη μοναξιά, τη χαμηλή αυτοεκτίμηση, την αδυναμία έκφρασης συναισθημάτων, με ελλείμματα στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς τους.

Δυστυχώς όμως το φαινόμενο αντιμετωπίζεται με κατασταλτικούς – αστυνομικούς όρους (τα στατιστικά για παράδειγμα που παρουσιάζονται «κρατιούνται» από τις υποθέσεις που διαχειρίστηκε η ΕΛ.ΑΣ. και δεν υπάρχει κάποιος άλλος κρατικός φορέας αρμόδιος να μελετήσει κοινωνικά το πρόβλημα και να προτείνει λύσεις) εξηγεί και γιατί τα μέτρα που ανακοίνωσε πρόσφατα η κυβέρνηση για τα σχολεία έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά Να σημειώσουμε εδώ ότι ο ίδιος ο πρωθυπουργός «φωτογράφισε» ως κύριους υπεύθυνους για το φαινόμενο τις οικογένειες των ανηλίκων και ανακοίνωσε αυστηροποίηση των ποινών για τα ζητήματα που αφορούν την παραμέληση των ανηλίκων.

Σε μια κοινωνία που τα σχολεία απαξιώνονται, που τσακίζεται η ζωή των εργαζομένων και των παιδιών τους, που από τα σπάργανα διδάσκει τους νέους να «πατάνε επί πτωμάτων», ο πρωθυπουργός κυνικά ρίχνει τη βασική ευθύνη στις οικογένειες, χωρίς να ανακοινώνει ουσιαστικά κανένα μέτρο στήριξής τους, χωρίς να έχουν καν ψυχολόγους όλα τα σχολεία κ.λπ.

Tο κράτος δηλαδή μεταθέτει το πρόβλημα στην ατομική – οικογενειακή ευθύνη και με τιμωρητικά μέσα (π.χ. πρόστιμο στους γονείς σε περίπτωση φθορών στο σχολείο) προσπαθεί να το διαχειριστεί και να το κουκουλώσει, μαζί και τις δικές του τεράστιες ευθύνες. Έχουν μάλιστα το θράσος να τσουβαλιάζουν κάτω από τον όρο «παραβατικότητα» κάθε είδους συμπεριφορές και αντιδράσεις των νέων, που τα όνειρα, οι προσδοκίες και οι ανάγκες τους ασφυκτιούν και συνθλίβονται από την οικονομική και κοινωνική βαρβαρότητα που ζουν καθημερινά.

Για παράδειγμα έχουμε τις εξαγγελίες για «το κινητό στην τσάντα», οι οποίες διαφημίστηκαν ως μέτρο για την πάταξη φαινομένων bullying και έκθεσης ανθρώπων στο διαδίκτυο, εκπαιδευτικών και μαθητών. Αναμφισβήτητα, τέτοια φαινόμενα πρέπει να κόβονται στη ρίζα τους. Όμως το κινητό δεν είναι η αιτία, αλλά το μέσο με το οποίο εκφράζονται μέχρι τώρα τέτοιες κοινωνικές παθογένειες.

Και από κοντά υπουργοί, δημοσιογράφοι, τηλε-ειδικοί, «αρμόδιοι» και «αναρμόδιοι» κατακεραυνώνουν συλλήβδην τους «αδιάφορους» γονείς και τις «κακές» οικογένειες, που αφήνουν «ανεξέλεγκτα» τα παιδιά τους να καταλήξουν σχεδόν… εγκληματίες.

Δείχνουν ως «λύση» την «καλύτερη αγωγή από το σπίτι», τους «καλύτερους όρους ζωής στο σχολείο» και την «καλύτερη συνεργασία με την εκπαιδευτική κοινότητα», αφήνοντας προκλητικά στο απυρόβλητο την κρατική – κυβερνητική ευθύνη.

-Αλήθεια, ποιος ευθύνεται για την ποιότητα των δεσμών που αναπτύσσουν τα παιδιά με την οικογένεια, το σχολείο, τον κοινωνικό τους περίγυρο;

-Ποιο ενδιαφέρον για μάθηση και ποια ποιότητα σχέσεων αναπτύσσονται σε ένα σχολείο, όπου ως «πρότυπο» σερβίρεται ο «δυνατός» και «πλούσιος» χορηγός, που έρχεται να καλύψει το κενό της κρατικής υποχρηματοδότησης;

-Όπου ο ψυχολόγος και ο κοινωνικός λειτουργός «περιοδεύουν» μια φορά τη βδομάδα, ενώ αυξάνονται οι μαθητές που έχουν ανάγκη για υποστήριξη, ειδικά μετά την πανδημία;

Αποκαλύπτονται και με αυτόν τον τρόπο οι εγκληματικές ευθύνες των κυβερνήσεων, που όχι μόνο δεν έκαναν τίποτα για να στηρίξουν ειδικά τους σημερινούς εφήβους, αλλά συνεχίζουν να επιτίθενται στους ίδιους και στις οικογένειές τους με νέα «φουρνιά» αντιλαϊκών – αντεργατικών μέτρων, σε συνθήκες μάλιστα πολεμικής προετοιμασίας.

Να λοιπόν τι κρύβεται πίσω από τα κροκοδείλια δάκρυά τους: Η αντιλαϊκή πολιτική, που αναπαράγει τα αδιέξοδα για την εργατική – λαϊκή οικογένεια. Οι «αξίες» του ανταγωνισμού και της εκμετάλλευσης, που είναι η «κορωνίδα» του σάπιου καπιταλισμού και αναδίδονται από κάθε πόρο του. Αλλά και το «ο θάνατός σου η ζωή μου», που «διδάσκεται» ως …εγχειρίδιο επιβίωσης και «επιτυχίας» της νεολαίας, στο έδαφος ενός σάπιου συστήματος όπου τα όνειρα και οι φιλοδοξίες της συνθλίβονται στις μυλόπετρες του κέρδους, γεμίζοντάς την με οργή, απογοήτευση, ματαίωση και ανασφάλεια για το μέλλον.

Οι ίδιοι που σήμερα κουνάνε το δάκτυλο στους νέους και στις οικογένειές τους, απευθύνοντας συστάσεις και απειλές, «εξαφανίζουν» τους μεγάλους αγώνες της νεολαίας για τη μόρφωση και τη δουλειά, τους χιλιάδες νέους και νέες που επιλέγουν αγωνιστική στάση ζωής και κάνουν την οργή τους δύναμη σύγκρουσης και διεκδίκησης, για τα όνειρα και τις ανάγκες τους.

Αυτό είναι το πραγματικό αντίβαρο στη σαπίλα που προσπαθούν να κρύψουν κάτω από το χαλί: Ο αγώνας για να κερδίσουν οι νέοι όσα τους ανήκουν. Για ένα σχολείο που θα μορφώνει και δεν θα εξοντώνει. Για δουλειά με μισθούς στο ύψος των πραγματικών αναγκών και σύγχρονα δικαιώματα.

Πρώτη δημοσίευση εφημερίδα ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ της Μαγνησίας 6/10/2024

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.