Παγώνια...

Σαν τα «παγώνια» φούσκωναν τα αστικά επιτελεία, καμαρώνοντας για την παρέλαση του ελληνικού στρατού κάτω από την Αψίδα του Θριάμβου στο Παρίσι. Και να οι υπενθυμίσεις ότι αυτό το μοναδικό γεγονός συμβαίνει για πρώτη φορά μετά το 2019. Και να η προπαγάνδα για τις ισχυρές και «ακλόνητες» συμμαχίες της ελληνικής αστικής τάξης με τη γαλλική, ολίγον τι και ως «ρελάνς» για τις πρόσφατες συναλλαγές Μακρόν - Ερντογάν για τα οπλικά συστήματα. Γι' αυτό και θυμήθηκαν το «Ελλάς - Γαλλία συμμαχία» από το τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου η Ελλάδα είχε εμπλακεί στο πλευρό της Αντάντ και με την ολοκλήρωσή του είχε γίνει η τότε παρέλαση στο Παρίσι. Προφανώς, και τότε οι ίδιες τυμπανοκρουσίες θα ακούγονταν από τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου και της κυβέρνησης Βενιζέλου. Βεβαίως, η ιστορία έχει και συνέχεια...

Γιατί, αυτό που ξεκίνησε με την είσοδο της Ελλάδας στον πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ και πέρασε με «υπερηφάνεια» από την Αψίδα του Θριάμβου ολοκληρώθηκε με την τραγωδία της Μικρασιατικής καταστροφής. Η αστική τάξη συμμετείχε στον πόλεμο καθώς και τότε «όρος ύπαρξής» της και αναβάθμισης των συμφερόντων της ήταν η συμμετοχή στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, ο τότε «εθνικός στόχος» για κομμάτι από τη μοιρασιά της λείας από τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τελικά, η «σύμμαχος» Γαλλία αποσύρθηκε το 1921 από το πλευρό της Ελλάδας στη Μικρά Ασία καθώς και οι υπόλοιποι «Σύμμαχοι» δήλωσαν ουδετερότητα, υπέγραψε ξεχωριστή ειρήνη με το καθεστώς της Αγκυρας, ενώ δήλωσε και ικανοποιημένη από την ήττα της Ελλάδας. Αυτό είναι λοιπόν το πραγματικό περιεχόμενο των «ακλόνητων» συμμαχιών για τις οποίες καμαρώνει η αστική τάξη: Αυτές συντίθενται και ανασυντίθενται με κριτήριο τα συμφέροντα του κεφαλαίου που πάντα φέρνουν συμφορές στους λαούς. Μόνο η δική τους αυτοτελής πάλη μπορεί να βάλει τη σφραγίδα της στις εξελίξεις προς όφελός τους.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Σοσιαλδημοκρατία: Με κριτήριο τη σταθερότητα της εκμετάλλευσης πλασάρει «μοντέλα διευθέτησης» του εργάσιμου χρόνου

Επόμενο άρθρο

Ό,τι θυμούνται χαίρονται...