Παρασκευή, 07 Οκτ, 2022

  • Στην Αθήνα η Αλέιδα Γκεβάρα κόρη του κομμουνιστή επαναστάτη Τσε
  • Περί "Νόμπελ Ειρήνης"...
  • ΑΓΡΟΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΓΕΩΡΓΩΝ ΒΕΡΟΙΑΣ: Τρίτη 11/10 στις 10.00 το πρωί,  συλλαλητήριο με τρακτέρ και αγροτικά μηχανήματα  στον κόμβο της Κουλούρας
  • Πληρωμένη απάντηση του «Οδηγητή» στον αντικομμουνιστή ...ακάλεστο
  • ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΝΑΟΥΣΑΣ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 19/10 ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΑΡΑΤΑΣΟΥ.
  • ΔΙΚΗ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ: Αθλιότητα από τον Κ. Πλεύρη που χαιρέτισε ναζιστικά μπροστά στην Μάγδα Φύσσα !
Στην Αθήνα η Αλέιδα Γκεβάρα κόρη του κομμουνιστή επαναστάτη Τσε1 Περί "Νόμπελ Ειρήνης"...2 ΑΓΡΟΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΓΕΩΡΓΩΝ ΒΕΡΟΙΑΣ: Τρίτη 11/10 στις 10.00 το πρωί,  συλλαλητήριο με τρακτέρ και αγροτικά μηχανήματα  στον κόμβο της Κουλούρας 3 Πληρωμένη απάντηση του «Οδηγητή» στον αντικομμουνιστή ...ακάλεστο4 ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΝΑΟΥΣΑΣ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 19/10 ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΑΡΑΤΑΣΟΥ.5 ΔΙΚΗ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ: Αθλιότητα από τον Κ. Πλεύρη που χαιρέτισε ναζιστικά μπροστά στην Μάγδα Φύσσα !6

Το Σχόλιο της Ημέρας

Φαρσοκωμωδία...

Φαρσοκωμωδία...

Μια φαρσοκωμωδία έστησαν προχτές ο υπουργός Ανάπτυξης και οι μεγαλοσουπερμαρκετάδες, που είδαν τους τζίρους τους να εκτοξεύονται τα προηγούμενα χρόνια, ειδικά την περίοδο έξαρσης του κορονοϊού. Σύμφωνα με το υπουργείο, στόχος της συνάντησης ήταν να διαμορφωθεί ένα «καλάθι της νοικοκυράς» με 50 διαφορετικά προϊόντα, όπου οι μεγαλοεπιχει... Περισσότερα

Τουλάχιστον τα παιδιά μας (Διήγημα του Αλέκου Χατζηκώστα)

Τελευταία ενημέρωση από Η Άλλη Άποψη
Τουλάχιστον τα παιδιά μας (Διήγημα του Αλέκου Χατζηκώστα)

«Με το μυαλό αγαπάς, τρέφεσαι, ανακαλείς και μετά διαγράφεις»

Απέφευγε εδώ και χρόνια τις γαλανομάτες. Κι αν δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά τουλάχιστον δεν τις κοιτούσε στα μάτια. Οι πληγές δεν φαίνεται να είχαν κλείσει.

Όμως μία πρόσφατη γνωριμία τον έκανε ν’ αναθεωρήσει αυτή του την εμμονή. Ήταν άλλωστε και η ευκαιρία στην δεύτερή τους συνάντηση να της εξομολογηθεί το γιατί, βουλιάζοντας στο γαλάζιο των ματιών της. Η γλώσσα του φαίνεται να λύθηκε, πήρε το θάρρος και ξεκίνησε:

«Πέντε χρόνια πριν, πηγαινοερχόμουν καθημερινά στη Θεσσαλονίκη όπου και εργαζόμουν. Μόλις είχα βγει από ένα επώδυνο διαζύγιο, ενώ και με τη δουλειά δεν ήμουν ευχαριστημένος. Μόνη παρηγοριά ο γιός μου, πρωτοετής πλέον φοιτητής, που στο διαζύγιο έμεινε αμέτοχος, προσπαθώντας να τα έχει καλά και με τους δύο γονείς του. Η πρώην σύζυγος είχε φτιάξει ξανά τη ζωή της- καλά να είναι εκεί που βρίσκεται μιας και φρόντισε ν’ αλλάξει πόλη- ενώ εγώ να προσπαθώ να «πνίξω» τη στεναχώρια μου με διάβασμα και πολλά ταξίδια. Όσο για νέες σχέσεις, ούτε λόγος. Είσαι η πρώτη γυναίκα που βγήκα μαζί της τα χρόνια αυτά και ελπίζω να μην μετανιώσω.

Ας ξαναγυρίσω όμως στην ιστορία μας. Δυσκολεύτηκα να την αναγνωρίσω, στο σταθμό των ΚΤΕΛ. Δεν ήταν μόνο τα χρόνια που είχαμε ν’ ανταμώσουμε. Κυρίως ήταν το παρουσιαστικό της. Πραγματικά σκιά του εαυτού της. Και αν δεν ήταν εκείνα τα φλογερά γαλάζια μάτια της και εκείνο το χαμογελαστό καλημέρα που μου είπε ίσως και να μην την πρόσεχα.

«Φαίνεται πως θα ταξιδέψουμε μαζί. Τι θα έλεγες να καθίσουμε μαζί» της πρότεινα. Δεν απάντησε. Σαν να ήταν το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο, απλά κάθισε δίπλα μου. Δεν σου το κρύβω ότι ένοιωσα την ίδια γλυκιά ανατριχίλα, όπως τότε, πριν από δεκαετίες όταν γνωριστήκαμε και χορέψαμε εκείνο το μπλουζ σε νεανικό πάρτι του ξαδέλφου μου. Ήταν ο πρώτος μου έρωτας. Γίναμε αχώριστοι στα γυμνασιακά μας χρόνια. Τη γεύση του φιλιού της – και δεν ντρέπομαι να το λέω- το έχω ακόμη στα χείλη μου. Η σχέση μας δεν ήταν ανέφελη. Προσωπικότητα από μικρή ανεξάρτητη, την άρεσε να με πειράζει, «εγώ είμαι μαϊμού» μου έλεγε, ενώ και οι πολιτικές μας διαδρομές ήταν διαφορετικές. Αυτή «πράσινη», εγώ «κόκκινος» κάτι που τα χρόνια της μεταπολίτευσης «μετρούσε» ιδιαίτερα στις τότε διαπροσωπικές σχέσεις. Πολλοί και οι καυγάδες μας, μιας και η δική μου ζήλεια για τα πάρτι που πήγαινε- περιζήτητη στις αντρικές παρέες- χωρίς εμένα με πλήγωναν. Η φυγή μου στην Αθήνα για σπουδές μας απομάκρυναν. Έκανα και εγώ τη ζωή μου, όπως και αυτή δύο χρόνια μετά στη Θεσσαλονίκη που πήγε για τις δικές της σπουδές. Πάντως οι μητέρες μας, όπως έμαθα αργότερα, είχαν άλλα σχέδια για μας.

Στη γενέθλια πόλη οι συναντήσεις μας τα χρόνια αυτά ελάχιστες, τα Χριστούγεννα και το Πάσχα, ενώ τα καλοκαίρια της άρεσαν, άλλωστε είχε και την οικονομική δυνατότητα, οι πολυήμερες διακοπές σε νησιά, ενώ εμένα τα καλοκαίρια μου τα περνούσα δουλεύοντας στα εργοστάσια της περιοχής, ενώ για μπάνιο μόνο τις Κυριακές στις κοντινές παραλίες. Μετά τις σπουδές και τα δύο χρόνια στο στρατό, ξαναγύρισα στη μικρή μας πόλη, ψάχνοντας να την ξαναβρώ. Όσο και αν είχα κάνει τη ζωή μου, βαθειά μέσα μου η ανάμνησή της έμοιαζε σαν βαριά πέτρα που με πλάκωνε ιδιαίτερα, αν έπινα και κανένα ποτήρι παραπάνω. Βρεθήκαμε για ένα μήνα, μα ξαναμαλώσαμε και αυτή τη φορά φάνηκε ότι ήταν οριστικό. Μετά από λίγο καιρό αρραβωνιάστηκα, παντρεύτηκα σε ένα χρόνο και απέκτησα ένα γιο. Χαθήκαμε, άλλαξε πόλη, παντρεύτηκε κι αυτή, απέκτησε ένα κοριτσάκι, που όπως μου έλεγαν κοινοί μας γνωστοί είχε τα δικά της μάτια.

Η διαδρομή μας στο λεωφορείο, ήταν μία πορεία προς την κάθαρση. Οι συζητήσεις για το παρελθόν άνοιξαν τις πόρτες για καλά κρυμμένα μυστικά μας. Πήρα τηλέφωνο στην δουλειά ενημερώνοντας ότι θα λείψω για όλη την μέρα. Ο καφές όταν φτάσαμε ήταν σύντομος. «Θα με περιμένεις μετά τη θεραπεία;» με ρώτησε. Ήξερε την απάντηση. Άλλωστε και το φιλί που ανταλλάξαμε μετά από τόσα χρόνια ήταν η επιβεβαίωση. Την περίμενα έξω από το νοσοκομείο. Δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα δάκρυα μου. Δεν την ρώτησα για την κατάστασή της, το ένοιωθα. Και μαζί, απελπισμένος , για τους χρόνους που χάσαμε ο ένας μακριά από τον άλλο. Παρατείναμε την παραμονή μας σε μία προσπάθεια να ξανακερδίσουμε τον χαμένο χρόνο. Στο ταξί της επιστροφής μείναμε σφιχτά αγκαλιασμένοι, γιατί ξέραμε και οι δύο ότι στη γενέθλια πόλη ο κύκλος ήταν στενός και τ’ ανταμώματα δύσκολα και γεμάτα κοινωνικές συμβάσεις.

Τα τηλέφωνα το επόμενο διάστημα ήταν η μόνη μας πια επικοινωνία, άρχισε άλλωστε να μην βγαίνει καθόλου έξω, με την φωνή της ν’ ακούγεται ολοένα και πιο σιγά, εξασθενημένη. Τελευταία φορά την είδα στο αυτοκίνητο του συζύγου της, να με κοιτά μ’ εκείνα τα υπέροχα μάτια και να με χαιρετά από το παράθυρο. Ήταν ο οριστικός αποχαιρετισμός μας.

Το νέο του θανάτου της με βρήκε στη δουλειά μου. Δεν πρόλαβα την κηδεία της. Έκλαιγα απαρηγόρητος για πολλές μέρες. Πήγα στα σαράντα. Κοίταξα την κόρη της που την κρατούσε στη αγκαλιά της η θεία της, ενώ με πλησίασε ο σύζυγος και με αξιοπρέπεια μου είπε: «Τη χάσαμε τώρα και οι δύο. Μου είχε μιλήσει για την αγάπη σας. Μάλιστα μου είπε να σου επιτρέψω και το πρώτο βιβλίο που της είχες χαρίσει».

Έφυγα από την εκκλησία. Τη σακούλα με το βιβλίο δεν τόλμησα να το ανοίξω στο δρόμο. Έφτασα στο σπίτι, άνοιξα το άλμπουμ όπου κρατούσα τις φωτογραφίες μας. Για πολύ ώρα τις κοιτούσα και δεν ντρέπομαι να σου ομολογήσω ότι περνούσα απαλά το χέρι μου επάνω τους, λες και ήταν δίπλα μου και την άγγιζα. Άνοιξα τη σακούλα. Το βιβλίο ήταν του Ζαν Φλεβίλ «Η γυναίκα και κομμουνισμός» . Τότε που προσπαθούσα να την φέρω στο δικό μου ιδεολογικό δρόμο, χωρίς επιτυχία. Ξεφύλλισα τις κιτρινισμένες πια σελίδες του. Ο μικρός φάκελος που ήταν μέσα τους μου έκαψε τα δάχτυλα. Με εκείνα τα γράμματά της, που τα γνώριζα πολύ καλά με τόσα μπιλιετάκια που είχαμε ανταλλάξει, μία μόνο φράση, ως ένα μήνυμα από την …άλλη πλευρά: «Τουλάχιστον τα παιδιά μας»…

Σταμάτησε την αφήγηση. Τον πήραν τα κλάματα. Ήταν η πρώτη φορά που είχε το θάρρος να διηγηθεί την ιστορία αυτή. Δεν του είπε τίποτε. Το κοίταξε βαθειά στα μάτια, τον χάιδεψε τα μαλλιά και τον φίλησε στα χείλη.

«Να τηρήσεις την επιθυμία της. Όσο για μας , ποιος ξέρει; Ίσως η αγάπη με αγάπη να ξεπερνιέται».

(Πρώτη δημοσίευση στο atexnos.gr)


* Από την ποιητική συλλογή της Άννας Βασιάδη
«ΤΡΙΑΝΤΑΤΡΙΑ ΑΝΤΙ-ΚΕΙΜΕΝΑ»
(Εκδόσεις συρτάρι)

Έχει διαβαστεί 464 φορές

Σχόλια

  • Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.
 
Παρακαλώ περιμένετε...

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Αναζήτηση

advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement

Συνέντευξη τύπου της πρέσβειρας της Κούβας Zelmys María Domínguez Cortina

Το βιβλιοχαρτοπωλείο «EΠΙΚΑΙΡΟ» κοντά σας με υπηρεσία Delivery!

advertisement
advertisement
advertisement
advertisement

Το βιβλιοχαρτοπωλείο «ΗΛΙΟΤΡΟΠΙΟ» κοντά σας με υπηρεσία Delivery!

advertisement

«Η Εθνική Αντίσταση στη Βέροια: Ένα οδοιπορικό στους δρόμους της πόλης μας και στη ιστορία της χώρας μας»

«Άτιμη Ασφαλιστική»

advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement

Ο Καιρός στη Βέροια



Ο καιρός τώρα

Καθαρός
Καθαρός
Θερμοκρασία 15 °C
Άνεμος ΝΔ 2-3 μποφόρ

Σάββατο, 08 Οκτωβρίου

Κυρίως συννεφιασμένος
Κυρίως συννεφιασμένος
Θερμοκρασία 12 ως 24 °C
Άνεμος ΑΝΑ 2-3 μποφόρ

Κυριακή, 09 Οκτωβρίου

Μερική λιακάδα
Μερική λιακάδα
Θερμοκρασία 12 ως 24 °C
Άνεμος ΒΒΑ 2 μποφόρ

Ποιός είναι online

Έχουμε online 150 επισκέπτες και 0 μέλη.

Scrolltop (Κύλιση προς τα Πάνω)