Και πάλι για το χρέος

Το ζήτημα του χρέους (κρατικού) και της αποπληρωμής του κυριαρχεί αυτές τις μέρες και πάλι στη συζήτηση. Να θυμίσουμε ότι από την πρώτη στιγμή που ξέσπασε η καπιταλιστική κρίση, κάποιοι προκειμένου να κρύψουν το γεγονός αυτό έκαναν λόγο και «για κρίση χρέους» με στόχο φυσικά να κρύψουν τις βαθύτερες αιτίες της.

Και σήμερα η συζήτηση γίνεται σχετικά με τη «βιωσιμότητα ή όχι του χρέους», το τι θα γίνει εάν «σταματήσουν να μας δανείζουν οι αγορές» κ.α. Ας δούμε ορισμένες απλές αλήθειες:

1.Το χρέος δεν έγινε για παροχές στο λαό, γι’ αυτό ο λαός δεν πρέπει να το αναγνωρίσει. Έγινε από τα δάνεια για επιχορηγήσεις των επιχειρηματικών ομίλων (συνήθως δανεικά και αγύριστα…), για να φτιαχτεί ισχυρός κρατικός μηχανισμός για την εξυπηρέτηση των επιχειρηματικών συμφερόντων,  για τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς και τη συμμετοχή του ελληνικού στρατού σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Προκλήθηκε εξαιτίας των επιπτώσεων από τη συμμετοχή στην ΕΕ κ.λπ. Επίσης κρύβουν, , όλοι τους ότι ο διεθνής δανεισμός είτε μέσω αγορών είτε μέσω συμφωνιών γίνεται για την καπιταλιστική ανάπτυξη, με σκοπό τη μεγαλύτερη κερδοφορία του κεφαλαίου. Οτι αφορά όλα τα καπιταλιστικά κράτη του κόσμου και πρώτα απ' όλα τα μεγαλύτερα, με τις ΗΠΑ να είναι το πιο υπερχρεωμένο κράτος στον κόσμο.

2. Κρύβουν, επίσης, ότι τα χρήματα που δίνονται για την αποπληρωμή τους προέρχονται από τον ιδρώτα των εργαζομένων και όχι από την τσέπη των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Στο πλαίσιο της ΕΕ και της Ευρωζώνης, στο όνομα της δημοσιονομικής σταθερότητας, μπαίνουν όρια για το πόσο πρέπει να είναι αυτό το χρέος σε κάθε κράτος, διαφορετικά υπάρχουν ρήτρες που επιβάλλουν τη μείωσή του. Και η μείωσή του γίνεται πάλι φορτώνοντας τους εργαζόμενους με περικοπές σε κρατικές δαπάνες σε Υγεία, Παιδεία, Πρόνοια, μισθούς, συντάξεις κ.λπ. Δηλαδή, το χρέος και τα δάνεια που γίνονται για το κεφάλαιο τα πληρώνουν οι εργαζόμενοι και τα φτωχά λαϊκά στρώματα με κάθε τρόπο.Τόσο η συγκυβέρνηση όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ αναγνωρίζουν την ανάγκη αποπληρωμής του χρέους από το λαό έτσι ώστε η Ελλάδα να μπορεί να «ξαναβγεί» στις αγορές για να ξαναδανειστεί, πάντα για τις ανάγκες του κεφαλαίου! Ο ΣΥΡΙΖΑ το προηγούμενο διάστημα προέβαλλε τη θέση της συμφωνίας για το χρέος στην ΕΕ, που θα περιλάμβανε αλλαγή των ορίων που πρέπει να έχει το δημόσιο χρέος σε κάθε χώρα, κάτι που ζητάνε και άλλα κράτη, καθώς και συμφωνία για διαγραφή μέρους του χρέους με αποπληρωμή του υπόλοιπου με βάση την πορεία ανάπτυξης της χώρας. Πρότεινε, λοιπόν, έναν άλλο τρόπο αποπληρωμής του χρέους από το λαό από αυτόν που πρότεινε η κυβέρνηση.

3. Η λύση δεν βρίσκεται στο πλαίσιο αυτής της πολιτικής, ούτε και εντός των τειχών της Ε.Ε. Απαιτεί μη αναγνώριση του χρέους, μονομερή διαγραφή του, έξοδο από την Ε.Ε και κυρίως χάραξη ριζικά διαφορετική πολιτικής με το λαό στο τιμόνι της πολιτικής-οικονομικής εξουσίας. Ο δρόμος αυτός δεν είναι εύκολος, απαιτεί άλλους συσχετισμούς δυνάμεων, σκληρούς αγώνες, είναι όμως ο μοναδικός που μπορεί να οδηγήσει σε ξέφωτο. Όλοι οι άλλοι δρόμοι οδηγούν σε θυσίες για το λαό, σε υποθήκευση του μέλλοντος τους!

Προηγούμενο άρθρο

Εργασιακές σχέσεις - κόλαση

Επόμενο άρθρο

Κυβέρνηση - ΣΥΡΙΖΑ: Διλήμματα με στόχο τη λαϊκή υποταγή