Κροταλίσματα

«Ποιος θα είναι ο επόμενος;». Αυτό το ερώτημα «βασανίζει» αστικά ΜΜΕ και επιτελεία μετά την επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, καλλιεργώντας το «σοκ και δέος» απέναντι στην αμερικανική κυβέρνηση και στις εξελίξεις στα πολεμικά μέτωπα.

Και εδώ αρχίζουν οι εκτιμήσεις, με στόχο να κατοχυρώνεται το «δεν γίνεται αλλιώς».

Θα είναι η Κολομβία ή το Μεξικό; Η Κούβα ή η Γροιλανδία; Πότε θα γίνει το νέο χτύπημα στο Ιράν; Πώς θα «απαντηθούν» τα νέα «αντίποινα» της Ρωσίας στην Ουκρανία;

Με τον κόσμο να φλέγεται απ' άκρη σ' άκρη και τα στρατόπεδα της μεγάλης σύγκρουσης να βρίσκονται σε φάση συγκρότησης, γίνεται φανερή η προσπάθεια να «παραλύσει» ο λαός, να κυριαρχήσει ο φόβος απέναντι στη δίκαιη οργή και αγανάκτηση που προκαλούν οι απροσχημάτιστες πολεμικές επιχειρήσεις και επεμβάσεις.

Οσο λοιπόν τα δελτία ειδήσεων «κροταλίζουν», όσο το σύστημα πασχίζει να κρατήσει τον λαό θεατή και φοβισμένο για να εκβιάζει τη συναίνεση στη σφαγή του, τόσο μεγαλώνει η ανάγκη να βρεθεί στην πρώτη γραμμή όχι το «ποιος θα είναι ο επόμενος», αλλά το «τι πρέπει να γίνει» μπροστά στο μακελειό.

Οτι δεν είναι «ανίκητοι» και ότι οι λαοί έχουν τη δύναμη να φέρουν τα πάνω κάτω. Αλλωστε, όσο περισσότερο μιλούν τα «όπλα», τόσο φανερώνονται και τα όρια, οι αδυναμίες ενός συστήματος που παραδέρνει στις αντιθέσεις του.

Οι φόβοι λοιπόν «σπάνε» μέσα στην αντιιμπεριαλιστική πάλη, στη σύγκρουση με το σύστημα της φρίκης, με τους λαούς στο προσκήνιο, απέναντι στη βαρβαρότητα του κέρδους και των πολέμων.

• Αναδημοσίευση από τον «Ριζοσπάστη του Σαββατοκύριακου».

Προηγούμενο άρθρο

Συμπλήρωμα της ΚΑΠ

Επόμενο άρθρο

Από το μέλλον