Δεν πέρασε πολύς καιρός από τις θριαμβολογίες της κυβέρνησης με αφορμή την αναπροσαρμογή των συντάξεων για το 2026 και το κλίμα ευφορίας που καλλιεργούσε πριν τρεις βδομάδες για την αναπροσαρμογή του κατώτατου μισθού. Μόλις σε λίγους μήνες αποδείχθηκε πόσο άνθρακας ήταν ο θησαυρός, καθώς σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ ο επίσημος πληθωρισμός σε ... Περισσότερα
Η αντιπαράθεση για το «μίγμα πολιτικής» και η πραγματικότητα
από Η Άλλη Άποψη
Σε σχετικό δελτίο Τύπου αναφέρονται τα εξής; «Ο Συντονιστής Οικονομικών Υποθέσεων της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Φθιώτιδας, κ. Χρήστος Σταϊκούρας, ο Υπεύθυνος του Τομέα Δημοσιονομικής Πολιτικής, βουλευτής Κορινθίας, κ. Χρίστος Δήμας και ο Υπεύθυνος του Τομέα Φορολογικής Πολιτικής, βουλευτής Ημαθίας, κ. Απόστολος Βεσυρόπουλος, για την πορεία εκτέλεσης του προϋπολογισμού, έκαναν την ακόλουθη κοινή δήλωση: «Για ακόμη ένα μήνα, είμαστε στο «ίδιο έργο θεατές»: επίτευξη, δήθεν, δημοσιονομικών στόχων, μέσα όμως από το στέγνωμα της αγοράς, παρά το γεγονός ότι η Κυβέρνηση υποτίθεται ότι θα «έριχνε» σημαντικούς πόρους στην οικονομία μετά την ολοκλήρωση της αξιολόγησης. Έτσι παρατηρούμε:
1ον: Οι δαπάνες του Τακτικού Προϋπολογισμού να είναι μειωμένες περίπου κατά 2,4 δις ευρώ έναντι του στόχου, όση είναι περίπου και η υπέρβαση του πρωτογενούς αποτελέσματος. Αυτή η υστέρηση παραμένει σχεδόν σταθερή από τον προηγούμενο μήνα, παρά την μερική εκταμίευση της δόσης.
Απόδειξη ότι δεν έχουν ακόμη, με ευθύνη της Κυβέρνησης, μεταφερθεί πόροι στην πραγματική οικονομία. Ενώ η Κυβέρνηση συνεχίζει και διευρύνει την εσωτερική στάση πληρωμών, αφού οι ληξιπρόθεσμες οφειλές του δημοσίου υπερβαίνουν τα 7,2 δις ευρώ, αυξημένες κατά 88% από το τέλος του 2014. Γεγονός που έχει οδηγήσει σε ασφυξία την πραγματική οικονομία.
2ον: Αν συνυπολογιστεί και η συγκράτηση των δαπανών του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων (-35% από το στόχο), η στερούμενη ρευστότητα από την οικονομία αγγίζει τα 3,3 δις ευρώ, όσο είναι και το πρωτογενές πλεόνασμα.
Με λίγα λόγια, προκειμένου η Κυβέρνηση να δείξει ότι επιτυγχάνει τους δημοσιονομικούς της στόχους, εφαρμόζει, μέχρι σήμερα, στο σκέλος των δαπανών, έναν οριζόντιο και αυτόματο «κόφτη».
3ον: Και φυσικά, η φοροδοτική ικανότητα των πολιτών έχει εξαντληθεί. Ενδεικτικά, οι ληξιπρόθεσμες φορολογικές οφειλές τους αυξήθηκαν κατά περίπου 6 δις ευρώ το πρώτο εξάμηνο του έτους και αγγίζουν, συνολικά, τα 90 δις ευρώ. Και όλα αυτά, ενώ μόλις ολοκληρώθηκε η υποβολή των φορολογικών δηλώσεων και εκκρεμεί η αποστολή των εκκαθαριστικών του ΕΝΦΙΑ, σωρεύοντας τις υποχρεώσεις των πολιτών στους τελευταίους μήνες του έτους.
Είναι προφανές ότι αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί. Απαιτείται άμεσα η εφαρμογή μιας διαφορετικού μείγματος συνεκτικής οικονομικής πολιτικής, προκειμένου η χώρα να βαδίσει πιο αποτελεσματικά προς τους στόχους της».
ΣΧΟΛΙΟ: Στις διαρκείς παρεμβάσεις της ΝΔ ότι η ανάκαμψη της οικονομίας προϋποθέτει λιγότερους φόρους, πρωτίστως για το κεφάλαιο και δευτερευόντως για την ενίσχυση της λαϊκής κατανάλωσης, η κυβέρνηση απαντά με το επιχείρημα ότι τέτοιες απόψεις είναι «η επιτομή της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας», μιας και η ΝΔ θέλει μέσω της μείωσης των φορολογικών εσόδων και των κρατικών δαπανών να αφήσει «ελεύθερο χώρο στην ιδιωτική πρωτοβουλία να κάνει μπίζνες, δηλαδή επενδύσεις».
Στην πραγματικότητα, ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ διαπληκτίζονται για το ποιο θα είναι το μείγμα των «επεκτατικών» και των «περιοριστικών» μέτρων στην αστική διαχείριση, όχι βέβαια για να ανασάνει ο λαός από τις περικοπές στις κρατικές δαπάνες και τους φόρους, αλλά για να υποβοηθήσει το κράτος πιο αποτελεσματικά την καπιταλιστική ανάκαμψη, με χρήμα, φοροαπαλλαγές και άλλα προνόμια στο κεφάλαιο.
Την ίδια λογική που υπηρετεί το «αίτημα» της ΝΔ για μείωση των φόρων στο κεφάλαιο, πράγμα που έκανε πράξη η κυβέρνηση με τον πρόσφατο «αναπτυξιακό νόμο», υπηρετεί, για παράδειγμα, και η θέση του ΣΥΡΙΖΑ για τη διευθέτηση του χρέους. Ο «καημός» τους είναι κοινός: Να βρεθούν περισσότερα χρήματα από τον κρατικό κορβανά, ώστε να χρηματοδοτηθούν επενδύσεις και όχι βέβαια για να ανακουφιστούν τα λαϊκά στρώματα, πόσο μάλλον να ικανοποιηθούν οι σύγχρονες ανάγκες τους.
Επομένως, ο λαός δεν πρέπει να «τσιμπήσει». Είτε με φόρους στο λαό είτε με φοροαπαλλαγές στο κεφάλαιο είτε με διατήρηση της υψηλής φορολογίας είτε με μείωση των δαπανών, το κράτος είναι ταγμένο να υπηρετεί την κερδοφορία του κεφαλαίου και όχι τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες. Είναι το όργανο αναδιανομής του πλούτου υπέρ του κεφαλαίου. Τα ψέματα του ΣΥΡΙΖΑ και η κοροϊδία της ΝΔ πρέπει να απαντηθούν με ένταση της ταξικής πάλης για την ανατροπή της πολιτικής που υπηρετούν και της εξουσίας του κεφαλαίου που υπερασπίζονται.