Από την (παραπέρα) ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ χαμένος θα βγει πάλι ο λαός

Γράφει ο Αλέκος χατζηκώστας

Την ερχόμενη Τετάρτη, 2 Ιούλη, κατατίθεται στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής το σχέδιο νόμου για τη δημιουργία της «μικρής ΔΕΗ», καθώς η συγκυβέρνηση είναι αποφασισμένη να εφαρμόσει μέχρι τέλους την πολιτική «απελευθέρωσης» της εγχώριας αγοράς Ενέργειας, σύμφωνα με τις επιταγές της ΕΕ. (Θυμίζουμε ότι η Συνθήκη του Μάαστριχτ ήταν κομβική στην πορεία απελευθέρωσης της Ενέργειας. Στο άρθρο 129β, περιελάμβανε αποφάσεις για απελευθέρωση του ανταγωνισμού, τις οποίες ακολούθησε μια σειρά από οδηγίες). Η παράδοση των υποδομών ηλεκτρικής ενέργειας της χώρας στο μεγάλο κεφάλαιο, είναι έναν από τα 12 προαπαιτούμενα που έχει θέσει η τρόικα στην κυβέρνηση, προκειμένου να προχωρήσει η εκταμίευση της δόσης των 2 δις που θα κατευθυνθεί για την αποπληρωμή των δανειστών – τοκογλύφων. Βάση του νομοσχεδίου, η «μικρή ΔΕΗ» που θα διατεθεί για πώληση στους ιδιώτες θα περιλαμβάνει το 30% της επιχείρησης της ΔΕΗ σε επίπεδο πελατών και παραγωγής. Συνολικά, μέσω της εκποίησης της «μικρή ΔΕΗ» θα πουληθούν έντεκα μονάδες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας ισχύος 2.768 μεγαβάτ και έξι λιγνιτωρυχεία. Στη νέα επιχείρηση θα περάσουν και πάνω από 3.000 εργαζόμενοι, ενώ το νέο «αφεντικό« θα βρει ένα έτοιμο «τζίρο» της τάξης των 2 δισ. ευρώ σε ετήσια βάση! Πρόκειται στην ουσία για την ολοκλήρωση ενός σχεδιασμού που έχει ξεκινήσει εδώ και χρόνια, πολύ πριν την κρίση, με σκοπό την πλήρη παράδοση του τομέα παραγωγής και εμπορίας ηλεκτρικής ενέργειας στους ιδιωτικούς μονοπωλιακούς ομίλους.

Η παραπέρα ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ, με το νομοσχέδιο για τη «μικρή ΔΕΗ», είναι κρίκος στην πορεία απελευθέρωσης της αγοράς Ενέργειας, που έχει συμφωνηθεί στο πλαίσιο της ΕΕ και με διαφορετικούς ρυθμούς προχωράει σε όλα τα κράτη - μέλη. Στην Ελλάδα, έχουν προηγηθεί νόμοι που προέβλεπαν τη μετοχοποίηση της ΔΕΗ, το «σπάσιμο» της επιχείρησης σε θυγατρικές, προκειμένου να ιδιωτικοποιηθούν πιο εύκολα, την παράδοση ακόμα και των κοιτασμάτων λιγνίτη στους ιδιώτες. Ολα αυτά προετοίμασαν το έδαφος για την πώληση παραγωγικών μονάδων, ορυχείων και δικτύων της ΔΕΗ, όπως σχεδιάζεται τώρα.

Γι’ αυτές τις εξελίξεις σοβαρές ευθύνες έχει η πλειοψηφία της ΓΕΝΟΠ,που στο όνομα του “ρεαλισμού”, του “ελεύθερου ανταγωνισμού” και των άλλων αυταπατών που δημιουργούσαν, διαχωρίζοντας την πορεία ιδιωτικοποίησης από την πολιτική της ΕΕ, έβαλαν πλάτη να προχωρήσει η ιδιωτικοποίηση σε όλες τις φάσεις με επιμέρους διαφωνίες. Φυσικά ευθύνες έχουν για τη εξέλιξη αυτή και όσα πολιτικά κόμματα υψώνουν φωνές κριτικής, θεωρούν όμως την Ε.Ε (που είναι η μήτρα του κακού) ως θέσφατο...

Οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ και ο λαός έχουν συσσωρεύσει πείρα για το πού οδήγησε η στρατηγική της απελευθέρωσης της αγοράς Ενέργειας. Το ρεύμα ακρίβυνε για τα λαϊκά νοικοκυριά, οι εργασιακές σχέσεις τσακίστηκαν στη ΔΕΗ και οι λογαριασμοί φορτώθηκαν βαριά χαράτσια, για να διασφαλίζεται η κερδοφορία των επιχειρηματιών στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας.Είναι, λοιπόν, πέρα για πέρα κάλπικες οι υποσχέσεις της κυβέρνησης ότι η παραπέρα ιδιωτικοποίηση θα οδηγήσει σε μείωση της τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος, ότι δήθεν δε θα θιχτούν τα (ήδη διαλυμένα) εργασιακά δικαιώματα των εργαζομένων στη ΔΕΗ.Κάθε φορά που η απελευθέρωση προχωρούσε και ένα βήμα παραπέρα, η τιμή του ρεύματος ολοένα και αυξανόταν.Μόνο τα τελευταία 3 χρόνια τα λαϊκά νοικοκυριά καλούνται να πληρώσουν 80% παραπάνω την τιμή της κιλοβατώρας, ενώ αν προσθέσουμε και τις αυξήσεις μέσω όλων των επιπλέον φόρων, όπως το τέλος ΕΤΜΕΑΡ, που αυξήθηκε κατά 133% μέσα στο τελευταίο εξάμηνο, οι αυξήσεις είναι υπερδιπλάσιες για την πλειοψηφία των λαϊκών νοικοκυριών. Αυτόν το στόχο υπηρετούν και οι αυξήσεις που ανακοινώθηκαν από 1 Ιούλη 2014 και αφορούν τα λαϊκά νοικοκυριά.

Μονόδρομος για τους εργαζόμενους του κλάδου και για όλο το λαό είναι η πάλη ενάντια στη με οποιονδήποτε τρόπο προώθηση της  παραπέρα ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ, ενταγμένη στον αγώνα κατά της απελευθέρωσης του τομέα ηλεκτρικής ενέργειας, με κοινωνικοποίησή της, με δημιουργία ενός ενιαίου κρατικού φορέα Ενέργειας που θα ικανοποιήσει όλες τις συνδυασμένες λαϊκές ανάγκες για ηλεκτρική ενέργεια, στο πλαίσιο μιας άλλης, λαϊκής οικονομίας και εξουσίας. Σε ένα τέτοιο φιλολαϊκό δρόμο ανάπτυξης μπορούν να εξασφαλιστούν ταυτόχρονα φθηνό ρεύμα για το λαό, τα εργασιακά δικαιώματα των εργαζομένων στην Ενέργεια, η μείωση του βαθμού ενεργειακής εξάρτησης της χώρας, η εξασφάλιση ενεργειακής επάρκειας για την ανάπτυξη όλων των παραγωγικών δυνάμεων. Και σε τοπικό επίπεδο θα πρέπει να παρθούν αγωνιστικές πρωτοβουλίες...

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Για το συνδικαλιστικό κίνημα

Επόμενο άρθρο

Τα «κόμματα του κράτους» και το κόμμα «συλλογικός διανοούμενος»