Δεν υπάρχουν αυτοδιοικητικοί σωτήρες. Λευκό- Άκυρο στις κάλπες του Καλλικράτη.

4 χρόνια μετά την πρώτη εφαρμογή του Καλλικράτη και 16 μετά τον Καποδίστρια, οι δημοτικές εκλογές διεξάγονται σήμερα εν μέσω της πιο άγριας, βάρβαρης επίθεσης σε δικαιώματα και κατακτήσεις των εργαζομένων. Εργασία, περίθαλψη, εκπαίδευση, σύνταξη, ασφάλιση- όλα στο στόχαστρο. Η όποια παραγωγική δομή (γεωργία, κτηνοτροφία, εργοστάσια) διαλύεται. Ο πλούτος της χώρας ξεπουλιέται στα αρπακτικά των ιμπεριαλιστών. Κι όλα αυτά στο φόντο μιας άνευ προηγουμένου φασιστικοποίησης της δημόσια και πολιτικής ζωής και απροκάλυπτης καταστολής κάθε φωνής/ προσπάθειας αντίστασης. Ενώ η μετατροπή της χώρας σε βάση προώθησης των επιθετικών σχεδιών των αμερικανονατοϊκών προδιαγράφει νέα ολέθρια δεινά για το λαό μας.

Σε όλο αυτό το διάστημα η «τοπική αυτοδιοίκηση» έχει απομακρυνθεί στο μέγιστο βαθμό από την όποια σχέση είχε με τις τοπικές κοινωνίες και έχει χάσει εντελώς τον όποιο αυτοδιοικητικό χαρακτήρα είχε παλιότερα. Έχει μετατραπεί σε μακρύ χέρι τηςαντιλαϊκής πολιτικής του αστικού κράτους και της εκάστοτε κυβέρνησης. Δήμαρχοι και περιφερειάρχες υπηρετούν πιστά την αντιλαϊκή επίθεση. Ας θυμηθούμε τη διάλυση των όποιων δημοτικών υποδομών είχαν απομείνει (παιδικοί σταθμοί,  βοήθεια στο σπίτι, υπηρεσίες στα ΚΑΠΗ), με το πετσόκομμα της χρηματοδότησης, την επιβολή δημοτικών τελών, τις απολύσεις προσωπικού.  Όλα τα κοινωνικά αγαθά έχουν μετατραπεί σε εμπόρευμα.  Ας θυμηθούμε τις χιλιάδες διαθεσιμότητες – απολύσεις στο χώρο των ΟΤΑ (σχολικοί φύλακες, δημοτική αστυνομία) και ετοιμάζονται και νέες αμέσως μετά τις εκλογές. Ας θυμηθούμε ότι το νέο μοντέλο εργασίας των «5μηνιτών» ξεκίνησε από τους ΟΤΑ. Είχαν προηγηθεί οι συμβασιούχοι, οι εργολαβίες, τα ΣΔΙΤ, η ανασφάλιστη «μαύρη» εργασία. Ας θυμηθούμε την περιοδία Φούχτελ στους δημοτικούς άρχοντες για να δρομολογήσει απρόσκοπτα το ξεπούλημα των «φιλέτων»...

Κι όμως, μπροστά στις εκλογές η χώρα γέμισε πάλι με κάθε λογής «σωτήρες». Που προβάλλονται μάλιστα- στην πλειοψηφία τους- ως «ανεξάρτητοι», σε μια προσπάθεια να παραπλανήσουν τους ψηφοφόρους και να μην χρεωθούν τους δεσμούς τους με τα κυβερνητικά κόμματα. Υπόσχονται λύσεις σε όλα μας τα προβλήματα, θέλοντας να μας πείσουν ότι τα πάντα είναι θέμα διαχείρισης και έξυπνων ιδεών. Θέλοντας να μας πείσουν ότι τα προβλήματα δεν είναι ταξικά και ότι η πολιτική που θα ακολουθήσεουν σε κάθε δήμο δεν θα είναι πλήρως εναρμονισμένη με την αντεργατική- αντιλαϊκή πολιτική που προωθούν κεντρικά τα κυβερνητικά κόμματα.

Από κοντά και οι λεγόμενοι «σωτήρες» της αριστεράς, που ενώ φέρνουν τεράστιες ευθύνες για τη σημερινή κατάντια και την αποσυγκρότηση του λαϊκού κινήματος, προσπαθούν να πείσουν τους εργαζόμενους και τη νεολαία ότι η ανατροπή θα έρθει μέσα από τις κάλπες! Σπέρνουν αυταπάτες για τους δικούς τους «σωτήρες», συναγωνίζονται στις προτάσεις και στα προγράμματα διαχείρισης, καλλιεργούν και συντηρούν το κλίμα ηττοπάθειας και απογοήτευσης. Καλλιεργώντας εκλογικές, κοινοβουλευτικές αυταπάτες, για άλλη μια φορά περιορίζουν το λαό σε ρόλο θεατή, τη στιγμή που θα έπρεπε να τον προετοιμάζουν για τον πρωταγωνιστικό ρόλο που καλείται να παίξει στην αναμέτρησή του με το σύστημα. Σπέρνουν φρούδες ελπίδες για εύκολες, γρήγορες κι ανέξοδες λύσεις, τη στιγμή που ο εργαζόμενος λαός θα έπρεπε να οργανώνεται για το δύσκολο, μακρύ δρόμο της διεκδίκησης και υπεράσπισης των δικαιωμάτων και της ζωής του.

Δεν υπάρχουν σωτήρες. Την απάντηση στα προβλήματα του λαού και της χώρας, την ανατροπή αυτού του βάρβαρου, εκμεταλλευτικού συτήματος μπορεί να τη φέρει μόνο ο ίδιος ο λαός. Στο δρόμο του αγώνα. Στη σύγκρουσή του με τις δυνάμεις του συστήματος της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης. Αφού συγκροτήσει τις δικές του δυνάμεις και οργανώσει την αντίστασή του και τις διεκδικήσεις του στους χώρους που δουλεύει, ζει, σπουδάζει.

Ένα είναι σίγουρο: οι εκλογές καταγράφουν συσχετισμούς, δεν τους αλλάζουν! Συχνά κινητοποιήσεις κατοίκων, γονέων, εργαζομένων, εργατολαϊκών οργανώσεων ασκούν πίεση στις τοπικές αρχές και μπορεί  να έχουν και επιτυχίες, μικρές αλλά χειροπιαστές. Τέτοιου είδους κινήσεις θα μπορούσαν αν επιδιώξουν και την εκλογική καταγραφή τους. οι αυτόκλητοι ωστόσο "σωτήρες" της αριστεράς απέχουν παρασάγκας από κάτι τέτοιο.

Το ΚΚΕ (μ- λ) εκτιμώντας τα πολιτικά και κινηματικά δεδομένα και παρότι παρέμβηκε  δραστήρια σε κεντρικά και τοπικά προβλήματα που ανέδειξε η αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης, δεν κατεβαίνει στις αυτοδικοικητικές εκλογές, επειδή κρίνει ότι δεν μπορεί να διαμορφώσει όρους, μόνο του ή σε συνεργασία, όπου θα καταγραφούν οι αντιστάσεις που εμφανίστηκαν, όχι με λογική εξαργύρωσης, αλλά συνέχισης και κατοχύρωσή τους μέσα από εκλογικά αγωνιστικά σχήματα.  Καλεί λοιπόν τους εργαζόμενους και τη νεολαία να ψηφίσουν ΛΕΥΚΟ- ΑΚΥΡΟ στις κάλπες του Καλλικράτη, δείχνοντας έτσι τη συνολική αντίθεσή τους στους κάθε είδους υποψήφιους του συστήματος της εξαθλίωσης και της εξάρτησης αλλά και τη διαφοροποίησή τους από τα διάφορα σχέδια διαχείρισης που πλασσάρονται σαν δήθεν αριστερές προοπτικές.

 Καλεί τους εργαζόμενους και τη νεολαία να μετατρέψουν  τις γειτονιές, τις πόλεις και την ύπαιθρο όλης της χώρας σε εστίες αντίστασης και δράσης για δικαιώματα και ελευθερίες.

Για να ανατραπούν όλοι οι αντιδραστικοί σχεδιασμοί σε βάρος των συμφερόντων και των δικαιωμάτων του εργαζόμενου λαού.

Για τη δωρεάν πρόσβαση σε κοινωνικά αγαθά και υπηρεσίες στα φτωχά εργατικά-λαϊκά στρώματα.

Για να αναπτυχθεί η αγωνιστική αλληλεγγύη ανάμεσα στα μαχόμενα τμήματα λαού και νεολαίας, ενάντια στην επέλαση της καπιταλιστικής-ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας.

Τάσος Σαπουνάς, εκπαιδευτικός, μέλος του ΚΚΕ (μ- λ)

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Η διακωμώδηση της συμμετοχής υποψηφίων

Επόμενο άρθρο

To μέλλον του ΠΑΣΟΚ και του πολιτικού σχηματισμού της «Ελιάς».