Του Αλέκου Χατζηκώστα
*
Υπάρχουν ζητήματα που η εξέλιξή
τους είναι αποκαλυπτική για πολιτικές, κόμματα και συμφέροντα. Κάνουμε λόγο για
τις εξελίξεις γύρω από το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου. Γύρω
από το όλο ζήτημα «διαπλέκονται» συμφέροντα, «εθνικά θέματα», διεθνείς
συμμαχίες αλλά και κίνδυνοι.
Ας ξεκινήσου... Περισσότερα
To καλώδιο, ο πόλεμος και η «ειρήνη» τους
από Η Άλλη Άποψη
Οι εξελίξεις σχετικά με την επανέναρξη των ερευνών για την πόντιση του καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ είναι πυκνές και αποκαλυπτικές.
Η πορεία του ερευνητικού πλοίου «Abeille Marengo» είναι φουρτουνιασμένη γιατί η ρότα του είναι σταθερή.
Έχει «πυξίδα» την εκπλήρωση των ενεργειακών και άλλων πόθων δυναμικών τμημάτων του ελληνικού κεφαλαίου, τους σχεδιασμούς των λυκοφιλιών του μέσα σε συνθήκες που καθορίζονται από την ανεπίστρεπτη κλιμάκωση των ανταγωνισμών μεταξύ των αστικών τάξεων.
Η μόνη σταθερότητα είναι η αναμπουμπούλα… Αυτό είναι το μόνιμο χαρακτηριστικό της πολεμικής εποχής του καπιταλισμού. Για αυτό θα επιχειρήσουμε να καταγράψουμε ορισμένα ζητήματα που καθαρίζουν την ομίχλη της αστικής προπαγάνδας.
Μία γαλλική παροιμία λέει πως «Οι σκίουροι ξέρουν πού κρύβουν τα φουντούκια τους». Είναι δηλαδή προνοητικοί και «φυλάγονται» για τις δύσκολες ώρες.
Έτσι και η αστική τάξη κάνει τα κουμάντα της, είναι αποφασισμένη να προχωρήσει τους σχεδιασμούς της με κάθε μέσο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η κατάληξη είναι βέβαιη…
Έχουν και οι αστικές τάξεις τα «υπαρξιακά» τους, αλλά δεν τα λύνουν σε ντιβάνια, τα λύνουν με μάχη σκληρή.
Μάχη διεξάγεται για να γίνει η Ελλάδα «κόμβος» Ενέργειας, δεδομένων και εμπορευμάτων.
Πέφτουν κορμιά για να μπορέσουν οι ελληνικοί όμιλοι να «επεκταθούν» και να διευρύνουν την παρουσία τους σε αυτό που ορίζουν ως «ζωτικό» τους χώρο. Από τη Βόρεια Αφρική μέχρι την Οδησσό και όπου πλέει καράβι εφοπλιστών.
Δηλαδή, το καπιταλιστικό κράτος της Ελλάδας δείχνει την αποφασιστικότητά του με πολλούς τρόπους.
Και όταν ηγείται με φρεγάτες που έχει χρυσοπληρώσει ο ελληνικός λαός σε ΝΑΤΟικές ή ευρωενωσιακές αποστολές, από την Ερυθρά μέχρι τα ανοικτά του Λιβάνου.
Και όταν στέλνει όπλα στο ανδρείκελο Ζελένσκι επιδιώκοντας να αρπάξει λεία από την ανοικοδόμηση.
Και όταν δηλώνει «έτοιμο» να γίνει «πάροχος ασφαλείας» στον Λίβανο, στην Κύπρο, σε χώρες Βαλκανίων και σε πετρελαιομοναρχίες του Κόλπου.
Και όταν δαπανά δισεκατομμύρια για υποδομές και πρότζεκτ που την κάνουν «προτιμητέο» σύμμαχο άλλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Από τα έργα και τις συμφωνίες για το αμερικανικό LNG και τις διασυνδέσεις με την Αίγυπτο μέχρι τα deals για προμήθεια εξοπλισμών από Ιταλία, Γαλλία, ΗΠΑ και κράτος-τρομοκράτη Ισραήλ.
Και όταν αναμορφώνει τις Ένοπλες Δυνάμεις της ώστε να γίνει το Αιγαίο με τα νησιά του «πλατφόρμα» διεξαγωγής σύγχρονου πολέμου ώστε να μπορούν άλλες πολεμικές «πλατφόρμες», όπως τα μαχητικά αεροσκάφη και τα πολεμικά πλοία, να «κουμπώνουν» στους θανάσιμους σχεδιασμούς των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ - Ισραήλ, που μερικές φορές είναι και ανταγωνιστικοί μεταξύ τους...
Αποφασιστικότητα όμως δείχνει και όταν παζαρεύει κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας με βάση τις απαράδεκτες διεκδικήσεις της τούρκικης αστικής τάξης βάζοντας ως «μπροστινούς» τους συμμάχους της, όπως τη Γαλλία.
Αυτές οι πολλές «όψεις» της αποφασιστικότητας των καπιταλιστών και του κράτους τους δημιουργούν ένα κουβάρι ανταγωνισμών που οδηγεί νομοτελειακά σε όξυνση των συγκρούσεων.
Η αποφασιστικότητα είναι αυτή που γεννά αβεβαιότητα, οδηγεί σε «σεισμούς» και ταλαντεύσεις ...που επιβεβαιώνουν και δεν ακυρώνουν το γεγονός ότι κάθε καπιταλιστικό κράτος κερδίζει ή χάνει με βάση την οικονομική, πολιτική και στρατιωτική του δύναμη, σε συνθήκες βαθιάς ανισομετρίας...
Το βασικό προπαγανδιστικό κυβερνητικό σχήμα που αναπαράγεται με αφορμή τις εξελίξεις γύρω από τις εργασίες για το καλώδιο, πως «και το θερμό επεισόδιο προς ώρας αποφύγαμε και κυριαρχικά δικαιώματα ασκούμε στην πράξη και όχι στα λόγια»,συγκρούεται με την πραγματικότητα.
Τα απαράδεκτα παζάρια, οι όποιοι συμβιβασμοί μεταξύ των αστικών τάξεων δεν σπρώχνουν απλά το ντενεκεδάκι της σύγκρουσης παρακάτω. Το γεμίζουν με περισσότερη καύσιμη ύλη, διευρύνουν το πεδίο και το επίπεδο της αντιπαράθεσης.
Δηλαδή οι διεκδικήσεις της τούρκικης αστικής τάξης δεν αμβλύνθηκαν από τις συμφωνίες που υπέγραψε το ΠΑΣΟΚ με ευρωατλαντικό καπέλο τη δεκαετία του '90, που αναγνώρισαν «ζωτικά συμφέροντα» της Τουρκίας στο Αιγαίο.
Τα κατοχικά τετελεσμένα που προσπαθούν να διευρύνουν στην Κύπρο δεν περιορίστηκαν από την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ.
Οι στρατηγικές της σχέσεις με ισχυρά καπιταλιστικά κράτη, με τις ΗΠΑ και την ΕΕ, δεν διασαλεύτηκαν επειδή η Ελλάδα βάθυνε την εμπλοκή της σε κάθε είδους ιμπεριαλιστικές συμμαχίες.
Αυτό λοιπόν ίσχυε πάντα.
Σήμερα όμως, που σφάζονται όλοι με όλους, που οξύνονται ενδοαστικοί ανταγωνισμοί και αναδιατάσσονται συμμαχίες με φόντο την κλιμάκωση της σύγκρουσης για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, τα πράγματα εξελίσσονται με ακόμα μεγαλύτερη ταχύτητα, διαπλέκονται περισσότερο.
Αρκεί κανείς να σκεφτεί τι συμβαίνει την ίδια ακριβώς περίοδο:
Οι ενεργειακοί σχεδιασμοί της ελληνικής αστικής τάξης που κοντράρονται με της τουρκικής εντάσσονται σε ένα κουβάρι ανταγωνισμών που συμμετέχουν πολύ ισχυρότερες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις (ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα κλπ.), κουβάρι που γεννά πολεμικές συγκρούσεις. Αυτό συμβαίνει με τον Κάθετο Διάδρομο και αν θα μεταφέρεται το αμερικανικό LNG και μέσω Αλβανίας. Αυτό συμβαίνει με τον Οικονομικό Διάδρομο Ινδίας - Μέσης Ανατολής - Ευρώπης (IMEC) σε συνδυασμό με ενεργειακά έργα που ευνοούν το Ισραήλ και την Ελλάδα στα οποία αντιδρά η Τουρκία επιχειρώντας να αναβαθμίσει τον λεγόμενο Μεσαίο Διάδρομο αλλά και τις ροές από τις χώρες του Κόλπου μέσω του Ιράκ, της Συρίας και της ίδιας.
Σε όλα αυτά τα σχέδια συμμετέχουν επιχειρηματικοί κολοσσοί πολλών κρατών, όμιλοι της ίδιας χώρας μπορεί να υποστηρίζουν ανταγωνιστικά έργα. Ένας πραγματικός μύλος.
Συνεχίζοντας:
Τα παζάρια για τη μοιρασιά της λείας στην Ουκρανία και την «αρχιτεκτονική ασφαλείας» στην Ευρώπη την επόμενη μέρα βαθαίνουν τα ρήγματα στους Ευρωατλαντικούς, δυναμώνουν την αντιπαράθεση καπιταλιστικών κρατών με τη Ρωσία.
Την ώρα που μιλάνε για «συμβιβασμούς», η Γαλλία, η Βρετανία και άλλες χώρες, ανάμεσά τους η Τουρκία, κάνουν ήδη στρατιωτικές ασκήσεις για το πώς θα αναμετρηθούν οι «δυνάμεις ασφαλείας» τους με τη Ρωσία στο έδαφος της Ουκρανίας.
Ταυτόχρονα ο νέος συσχετισμός δύναμης που διαμορφώνεται στη Μέση Ανατολή μετά το στραπάτσο των ΗΠΑ - Ισραήλ να πετύχουν τους στόχους στο πεδίο δημιουργεί συνεχώς νέες αναταράξεις.
Μόνο τις τελευταίες μέρες γράφτηκε ότι τα τζιχαντιστικά αποπαίδια της Συρίας ετοιμάζονται να στείλουν στρατό προς υποστήριξη της Σαουδικής Αραβίας στη σύγκρουση με τους Χούθι.
Ζεσταίνεται η συζήτηση για να ενταχθεί στη Συμφωνία της «Μέκκας» μεταξύ Σαουδικής Αραβίας - Τουρκίας - Πακιστάν η Συρία.
Αναθερμαίνονται αποσχιστικές τάσεις σε εδάφη που ελέγχουν Κούρδοι στο Ιράκ.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες μεγαλώνει το «βάθος» της στρατηγικής σύγκρουσης μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας, που επιδρά πολύπλευρα και στον ανταγωνισμό μεταξύ των αστικών τάξεων Ελλάδας και Τουρκίας.
Είναι ενδεικτικό ότι σε πρόσφατη έκθεση που έδωσε Εθνική Ακαδημία Πληροφοριών της Τουρκίας, οργανισμός που σχετίζεται με τις μυστικές υπηρεσίες της, το εύρος της αντιπαράθεσης μεταξύ Ισραήλ - Τουρκίας καταγράφεται από την Ελλάδα και την Κύπρο μέχρι το Σουδάν, τη Σομαλία, τη Συρία και τα εδάφη που ελέγχονται από Κούρδους.
Από την άλλη η Γαλλία, που παρουσιάζεται ως «εγγυητής» του έργου της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ και ως «ισχυρός σύμμαχος» της ελληνικής αστικής τάξης έχει τις δικές της επιδιώξεις. Αναβαθμίζει τις σχέσεις της με την Τουρκία σε όλα τα επίπεδα, έχει σχεδιασμούς στην περιοχή που δεν ταυτίζονται ούτε με τις ΗΠΑ, ούτε με το Ισραήλ και αυτό εκδηλώνεται στα παζάρια για την Ουκρανία, την κριτική στάση στον πόλεμο της Μέσης Ανατολής.
Αν κάτι επιβεβαιώνει το παραπάνω «κουβάρι» είναι πως τα γεγονότα έχουν τεράστια δυναμική. Οι αντιθέσεις μεταξύ «εχθρών και φίλων» δεν μπορούν να «διευθετούνται» όπως στο παρελθόν. Το σημείο βρασμού έχει ξεπεραστεί, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα υπάρχουν «μπρος» και πίσω στην πολεμική κλιμάκωση.
Η αστική τάξη λυσσομανά να πετύχει τους στόχους της ξέροντας πως η «ισχύς των όπλων», τα κάθε λογής επιχειρησιακά σχέδια θα πηγαίνουν μαζί με τα ιμπεριαλιστικά παζάρια και τους συμβιβασμούς.
Θα κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να περάσουν σε ευρύτερες λαϊκές δυνάμεις τον επικίνδυνο εφησυχασμό, την ενεργή στράτευση στα ψευδεπίγραφα «εθνικά συμφέροντα» των εκμεταλλευτών.
Θα καλλιεργούν ποικιλόμορφα τη «ματαιότητα» προβάλλοντας τα δήθεν οφέλη μιας νυσταλέας «κανονικότητας», τη μάχη επιβίωσης αντί για τη ζωή.
Όμως το «μπόρα είναι θα περάσει» έχει περάσει ανεπιστρεπτί.
Τώρα που «σπέρνονται άνεμοι και θερίζονται θύελλες» δεν χρειάζονται αναστεναγμοί.
Χρειάζεται σιδερένια θέληση για δράση που θα δυναμώσει τη σύγκρουση με το κεφάλαιο και την εξουσία του. Χρειάζεται συμπόρευση με το ΚΚΕ στον δρόμο της ανατροπής.