Του Αλέκου Χατζηκώστα, δημοσιογράφου – συγγραφέα

Η συζήτηση γύρω από τα αποτελέσματα των Ευρωεκλογών, δεν μπορεί σίγουρα ν’ αφήσει απέξω το ζήτημα της αποχής. Αυτή ήταν τεράστια, πρωτόγνωρη για τα ελληνικά εκλογικά δεδομένα. Επομένως δεν μπορεί και δεν πρέπει να την «προσπερνά» κανείς εύκολα.

Από την αρχή να ξεκαθαρίσουμε ότι ένα μέρος της συζήτησης για την αποχή είναι υποκριτική. Αυτό αφορά εκείνες τις πολιτικές δυνάμεις, αλλά και τα ΜΜΕ που όλα τα προηγούμενα χρόνια με κάθε τρόπο έστρεφαν τον κόσμο προς αυτή τη κατεύθυνση, π.χ συκοφαντώντας τη λαϊκή συμμετοχή στους αγώνες και στις μαζικές διαδικασίες του κινήματος, νομοθετώντας τον περιορισμό της συνδικαλιστικής δράσης. Εκείνους δηλαδή που με κάθε τρόπο καλλιεργούν το «κοίτα τον εαυτό σου, μακριά από την πολιτική» κ.α.

Η αποχή, δε, ούτε «άγνωστο» φρούτο είναι, ούτε και «εύγευστο», όπως ισχυρίζονται οι τάχα μου «αντισυστημικοί». Ισα- ίσα για παράδειγμα, με αυτό το (αμερικάνικο) φρούτο είναι που οι πολυεθνικές κυβερνούν την Αμερική εδώ και δεκαετίες. Αυτό συμβαίνει εδώ και χρόνια (ανεξάρτητα από το μέγεθος) στη «δημοκρατική Ευρώπη».

Η «ελεύθερη» επιλογή της αποχής είναι τελικά τόσο «ελεύθερη», όσο και η επιλογή της μαγνητικής βελόνας, που η «ελευθερία» της εξαντλείται στο να δείχνει, πάντα… προς το Βορρά. Με άλλα λόγια, η αποχή αποτελεί (και αποτέλεσε όπως αποδείχτηκε) μια… «απόχη», με την οποία το κατεστημένο αδρανοποιεί, παθητικοποιεί και σε μεγάλο βαθμό εξουδετερώνει κοινωνικά στρώματα που «την πατάνε» και, αντί της αντίστασης, σπρώχνονται σε μια πολύ βολική για το κατεστημένο παραίτηση.

Εν προκειμένω η αποχή «ψηφίζει» πάντα υπέρ των ισχυρών του συστήματος.

Η μεγάλη αποχή που σημειώθηκε στη χώρα μας όμως περικλείει σημαντικό ποσοστό διαμαρτυρίας απέναντι στην κυβέρνηση της ΝΔ, όπως και απαξίωσης απέναντι τόσο στο αστικό πολιτικό σύστημα και τα κόμματά του, όσο και απέναντι στην ΕΕ και τους θεσμούς της, όπως το ευρωκοινοβούλιο.

Εδώ να σημειώσουμε ότι και η φετινή προεκλογική αντιπαράθεση με όρους εκφυλισμού και μακριά από τα κρίσιμα προβλήματα και κυρίως τις αιτίες τους και την προοπτική λύσης τους, ενίσχυσε την αποστροφή του λαού από τη συμμετοχή του στην εκλογική διαδικασία. Από αυτή την άποψη η στάση αυτή, την οποία και ο γράφων προφανώς δεν επικροτεί, έχει πολιτικά χαρακτηριστικά, ανεξάρτητα αν εκφράζεται με έναν τρόπο που μπορεί να παρερμηνευτεί, να εγκλωβιστεί ή να αφομοιωθεί.

Ζητούμενο, συνεπώς για το επόμενο διάστημα, είναι αυτή η διαμαρτυρία, ιδιαίτερα των νέων ανθρώπων, να εκφραστεί με την ενεργό συμμετοχή στο κίνημα, στην οργανωμένη πάλη και διεκδίκηση, να αποκτήσει δηλαδή ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά.

Η αποχή μπορεί να μοιάζει με «κίνηση διαφυγής», αλλά δεν είναι. Στην πραγματικότητα είναι ομηρία και εγκλωβισμός στα κηρύγματα που πριμοδοτούν την ιδιώτευση, το «δε βαριέσαι», το «έλα τώρα καημένε», το «δε βγαίνει τίποτα», το «ασχολήσου με την πάρτη σου».

Και όσο ο «απέχων» θα (νομίζει ότι) ασχολείται με την πάρτη του, κάποιοι άλλοι – αυτοί που τον στείλανε στον «καναπέ» του – θα ασχολούνται μαζί του!

πρώτη δημοσίευση εφημερίδα ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ της ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ Κυριακή 16/6

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.