Παρασκευή, 27 Νοέ, 2020

  • "Έφυγε" ο Θανάσης Γεωργιάδης
  • Ομολογία Χρυσοχοΐδη...
  • Αφού «θησαύρισαν»…μπαίνει πλαφόν στις τιμές των τεστ ανίχνευσης κορονοϊού
  • Ημερήσια έκθεση επιδημιολογικής επιτήρησης λοίμωξης από το νέο κορωνοϊό 27/11
  • Η Ελλάδα πάνω από το μέσο όρο της ΕΕ σε θανάτους ανά πληθυσμό
  • ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ: Να δεσμευτούν ξενοδοχεία και καταλύματα για την αντιμετώπιση της διασποράς του κορονοϊού
"Έφυγε" ο Θανάσης Γεωργιάδης1 Ομολογία Χρυσοχοΐδη...2 Αφού «θησαύρισαν»…μπαίνει πλαφόν στις τιμές των τεστ ανίχνευσης κορονοϊού3 Ημερήσια έκθεση επιδημιολογικής επιτήρησης λοίμωξης από το νέο κορωνοϊό 27/114 Η Ελλάδα πάνω από το μέσο όρο της ΕΕ σε θανάτους ανά πληθυσμό5 ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ: Να δεσμευτούν ξενοδοχεία και καταλύματα για την αντιμετώπιση της διασποράς του κορονοϊού6

Το Σχόλιο της Ημέρας

Αγιάτρευτο αδιέξοδο

Ενα από τα αιτήματα που κυριάρχησαν και στη χτεσινή απεργιακή κινητοποίηση ήταν αυτό της άμεσης επίταξης του ιδιωτικού τομέα της Υγείας, της ένταξής του σε ένα ενιαίο κρατικό σχέδιο αντιμετώπισης της πανδημίας, αξιοποιώντας το προσωπικό, τον εξοπλισμό και τις υποδομές του. Ομως, ακόμα και αυτήν την ώρα, που οι ανάγκες έχουν ξεπερά... Περισσότερα

Η κοινωνική καταγωγή του χριστιανισμού

από Η Άλλη Άποψη
Η κοινωνική καταγωγή του χριστιανισμού

Την εποχή που πρωτοεμφανίζεται ο χριστιανισμός η Παλαιστίνη ήταν μια κοινωνία διαιρεμένη, με ταξικές αντιθέσεις και αντιφάσεις. Τα χαρακτηριστικά της στο σύνολο της περιόδου ήταν η αναστάτωση, η αναταραχή και η εξέγερση. Πέρα από την ταξική πάλη, λειτουργούσε και ο πρόσθετος παράγοντας της εθνικής καταπίεσης της σημιτικής πλειοψηφίας του πληθυσμού από τους Ρωμαίους. Εντός της εβραϊκής κοινωνίας, η ιερατική κάστα και οι ευγενείς στηρίζονταν από το ρωμαϊκό καθεστώς για να επιτυγχάνεται η μεγαλύτερη δυνατή εκμετάλλευση του πληθυσμού

Όπως αναφέρει ο Horsley στο έργο του «Ληστές, Προφήτες και Μεσσίες»: «Η θεμελιώδης σύγκρουση ήταν μεταξύ Ρωμαίων, Ηρωδικών και ιερατικών αρχόντων από την μία πλευρά, και των Ιουδαίων και Γαλιλαίων χωρικών από την άλλη, των οποίων η παραγωγή διατίθονταν ως φόρος υποτελείας στον Καίσαρα, φόρος για τον Ηρώδη, και δέκατα και προσφορές για τους ιερείς και τους ναούς

Οι ιερείς του Ναού στους οποίους καταβάλλονταν τα δέκατα (εκκλησιαστικός φόρος) από την τοπική αγροτιά, δεν ήταν μια ολιγάριθμη ομάδα. Ορισμένοι μάλιστα μελετητές τους αριθμούν σε χιλιάδες. Ο Εβραίος βασιλιάς Ηρώδης “ο Μέγας”, που πέθανε το 4 π.Χ., άφησε μια χώρα οικονομικά εξαντλημένη από την Ρωμαϊκή κατάκτηση και την μετέπειτα φορολογία.

Όπως αναφέρει ο Horsley: «Οι Εβραίοι παραγωγοί γεωργικών προϊόντων υπόκειντο τώρα σε διπλή φορολόγηση, που πιθανότατα ανερχόταν σε πάνω από το 40 τοις εκατό της παραγωγής τους. Υπήρχαν κι άλλοι ρωμαϊκοί φόροι, οι οποίοι επιβάρυναν ακόμη περισσότερο το λαό, αλλά ο φόρος υποτέλειας ήταν το μεγαλύτερο βάρος. Ερχόμενη έπειτα από μία μακρά περίοδο εθνικής ανεξαρτησίας κάτω από την εξουσία των Εβραίων βασιλιάδων, η ρωμαϊκή κυριαρχία θεωρούνταν εντελώς αθέμιτη. Οι χωρικοί έβλεπαν το φόρο υποτέλειας ως ληστεία. Οι μαχητικοί αγωνιστές κατά της ρωμαϊκής υποτέλειας, όπως ο Ιούδας της Γαλιλαίας, ο οποίος οργάνωσε μια ενεργό αντίσταση ενάντια στην απογραφή (κατάλογος ανθρώπων για λόγους φορολογίας) όταν οι Ρωμαίοι κατέλαβαν την άμεση διαχείριση της Ιουδαίας το 6 π.Χ., αναφέρονταν στην Ρωμαϊκή κατοχή ως δουλεία.»(Horsley οπ.αναφ. σε Πίκαρντ, 2011)

Έτσι λοιπόν, η συγκέντρωση του πλούτου μεγάλωνε και περιορίζονταν σε μια ομάδα ευγενών -των Ασκοναίων και των Σαδδουκαίων, που ήταν τα κοινωνικά στηριγματα της Δυναστείας του Ηρώδη- και από την άλλη όλο και μεγάλωνε η μάζα της εξαθλιωμένης φτωχολογιάς. Εφόσον λοιπόν δεν υπήρξε καμία ουσιαστική βοήθεια για τις μάζες των εξαθλιωμένων, αναπτύχθηκε το κοινωνικό μίσος ανάμεσα στους φτωχούς και τους πλούσιους και προπάντων μίσος ενάντια στους Ρωμαίους.(Κορδάτος, 1973: 233)

Ο Ένγκελς στο έργο του “Για την ιστορία του πρώιμου χριστιανισμού” αναφέρει επ’ αυτού: «Η φορολογική πίεση και η ανάγκη για χρήμα που δημιουργήθηκε σε περιοχές στις οποίες κυριαρχούσε αποκλειστικά ή κυρίως η φυσική οικονομία βύθισαν τους αγρότες σε μεγαλύτερη υποδούλωση στους τοκογλύφους και δημιούργησαν μεγάλες περιουσιακές διαφορές κάνοντας τον πλούσιο πλουσιότερο και τον φτωχό άπορο. Κάθε αντίσταση απομονωμένων μικρών φυλών ή πόλεων στη γιγάντια ρωμαϊκή παγκόσμια δύναμη ήταν ανέλπιδη. Πού βρίσκονταν η διέξοδος, η σωτηρία, για τον υποδουλωμένο, τον καταπιεσμένο και τον εξαθλιωμένο, διέξοδος κοινή για όλες αυτές τις ομάδες ανθρώπων, των οποίων τα συμφέροντα ήταν αμοιβαία, ξένα ή αντιτιθέμενα; Ωστόσο η διέξοδος έπρεπε να βρεθεί και να για να υπάρξει ένα ενιαίο, μεγάλο επαναστατικό κίνημα που ν’ αγκαλιάσει όλους αυτούς τους ανθρώπους. Αυτή η διέξοδος βρέθηκε. Όμως όχι σ’ αυτόν τον κόσμο. Στην κατάσταση στην οποία βρισκόταν τα πράγματα μπορούσε να βρεθεί μόνο θρησκευτική διέξοδος».

Την εποχή εκείνη ένας παγκόσμιος ιδεαλισμός επικρατούσε πέρα για πέρα χωρίς να έχει αντίπαλη ιδεολογία. Οι δούλοι και οι προλετάριοι της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας από τους οικονομικούς όρους δεν μπορούσαν να πάρουν στα χέρια τους τον διευθυντικό ρόλο της παραγωγής κι επομένως δεν είχαν δική τους, αυτοτελή ιδεολογία. Στον ιδεαλισμό δηλαδή της άρχουσας τάξης δεν μπόρεσαν ν’ αντιτάξουν μια δική τους υλιστική φιλοσοφία.(Κορδάτος, 1973: 231-232)

Έτσι, λοιπόν, όπως αναφέρει ο Ένγκελς: «Τότε ήρθε ο χριστιανισμός, που πήρε στα σοβαρά την ανταμοιβή και την τιμωρία στον επέκεινα κόσμο και δημιούργησε τον παράδεισο και την κόλαση και έτσι βρέθηκε ο δρόμος που θα οδηγούσε τον εργαζόμενο και τον καταπιεζόμενο από την κοιλάδα των δακρύων στον αιώνιο παράδεισο.(..) Εντούτοις αυτός ο ουράνιος παράδεισος δεν ανοίγει τις πύλες του στον πιστό αυτόματα με το θάνατό του(..) Το Βασίλειο του θεού, πρωτεύουσα του οποίου είναι η Νέα Ιερουσαλήμ, μπορεί να κατακτηθεί και να ανοίξουν οι πύλες του μόνο μετά από σκληρούς αγώνες με τις δυνάμεις της κόλασης. Όμως στην αντίληψη των πρώτων χριστιανών αυτοί οι αγώνες ήταν άμεσα μπροστά τους»(Ένγκελς, 2009: 329)

Ο μοναδικός ιστορικός απολογισμός της εποχής είναι αυτή του Ιώσηπου, ενός Εβραίου στρατηγού που πολέμησε εναντίον των Ρωμαίων κατά την επανάσταση του 66 μ.Χ και στη συνέχεια άλλαξε στρατόπεδο. Σύμφωνα με αυτόν τον απολογισμό η εποχή αυτή ήταν γεμάτη αναταραχές και εξεγέρσεις. Κατά την περίοδο αυτή πραγματοποιήθηκαν πολλές εξεγέρσεις αγροτών. Οι ξεσηκωμοί αυτοί κατεστάλησαν με βάρβαρο τρόπο, ενώ δεν ήταν ασυνήθιστο να ισοπεδώνονται ολόκληρες πόλεις με τους κατοίκους τους να πωλούνται ως σκλάβοι. Επικεφαλής αυτών των εξεγέρσεων υπήρξαν άνδρες χρησμένοι από το λαό ως βασιλείς(ή μεσσίες).

Όπως αναφέρει ο Γ.Κορδάτος στη μελέτη του “Αρχαίες θρησκείες και Χριστιανισμός”: «Η εμφάνιση τόσων πολλών προφητών στην Ιουδαία με εθνικιστικό και τρομοκρατικό πρόγραμμα, η επίδοση στη μαγεία και η επιδημία των σωτηριολόγων σ’ όλες τις ρωμαϊκές επαρχίες ήταν το ιδεολογικό καθρέφτισμα της ανήσυχης εκείνης εποχής. Μια βαθύτερη εξέταση και ανάλυση των ιστορικών πληροφοριών των προχριστιανικών χρόνων μας πείθει πως όλοι οι προφήτες της Παλαιστίνης είχαν μερικά βασικά και κοινά σημεία στο κήρυγμά τους: α) Παρουσιάζονταν απεσταλμένοι του θεού, β) με μάσκα θρησκευτική προπαγάνδιζαν το ξεσκλάβωμα των Εβραίων με συστηματικά τρομοκρατικά επαναστατικά μέσα, γ) κήρυξαν αμείλικτο πόλεμο ενάντια στους πλούσιους επιζητώντας τη μοιρασιά του πλούτου και δ) δίδασκαν την ιδέα της Βασιλείας των ουρανών ή του θεού που είναι το ίδιο»(Κορδάτος, 1973: 242)

Η επίσημη παράδοση των ευαγγελιστών συμφωνεί με τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των προφητών που εμφανίστηκαν στις αρχές της χρονολογίας μας. Καταρχήν, όλοι οι προφήτες παρουσιάζονταν ως απεσταλμένοι του Θεού. Αυτό αναφέρονταν στην Παλαιά Διαθήκη. Η παράδοση του μεσσιανισμού ήταν ακλόνητη. Δεύτερον, η επανάσταση εναντίον των Εβραίων παρουσιάζονταν ως θέλημα Θεού. Τρίτον, κηρύχθηκε αμείλικτος πόλεμος ενάντια στους πλούσιους. Τέλος, διδάσκονταν η ιδέα της Βασιλείας των Ουρανών.

Ο Ιώσηπος, από τη δική του οπτική γωνία, περιγράφει τα γεγονότα ως αποτέλεσμα αρνητικής επιρροής των μαντείων και των προφητειών: «Απατεώνες και δημαγωγοί, υπό την μεταμφίεση της Θείας έμπνευσης, προκάλεσαν επαναστατικές ενέργειες και ώθησαν τις μάζες να δρούν ως “τρελές”. Τις οδήγησαν έξω στην έρημο».\

Ο Ιώσηπος αναφέρεται στα ονόματα αρκετών “προφητών” κι επαναστατών που υποκίνησαν τους Εβραίους , αλλά ο Ιησούς(όπως περιγράφεται στην Καινή Διαθήκη) δεν εμφανίζεται σε κανένα σημείο στο ογκώδες έργο του. Γενικότερα, σε ολόκληρο τον πρώτο αιώνα δεν υπάρχει καμία ιστορική αναφορά στο όνομα “Ιησούς”. Η παράδοση αναφέρει Χριστό, δηλαδή τον Μεσσία της Παλαιάς Διαθήκης. Ο Ιησούς είναι ακόμα άγνωστος.(Κορδάτος, 1973: 225)

Ο Φρ. Ένγκελς αναφέρει σχετικά με την εμφάνιση του Χριστιανισμού: «Ο χριστιανισμός, όπως και κάθε μεγάλο επαναστατικό κίνημα έγινε από τις μάζες. Εμφανίστηκε στην Παλαιστίνη με τρόπο εντελώς άγνωστο σε μας, σε μια εποχή κατά την οποία νέες αιρέσεις, νέες θρησκείες, νέοι προφήτες εμφανίζονταν κατά εκατοντάδες. Στην πραγματικότητα ο χριστιανισμός είναι απλώς ένας μέσος όρος, που διαμορφώθηκε αυθόρμητα από την αναγκαία προστριβή των πιο προοδευτικών από αυτές τις αιρέσεις και στη συνέχεια σχηματοποιήθηκε σε δόγμα».(Ένγκελς, 2009: 205)

Ένα από τα βιβλία που συμπεριλαμβάνεται στην Καινή Διαθήκη, η αποκαλούμενη “Αποκάλυψη του Ιωάννη”, η οποία γράφτηκε μέσα στη φωτιά των επαναστατικών αναβρασμών(μεταξύ Ιουνίου του 67 και Ιανουαρίου ή Απριλίου του 68, δηλαδή στις απαρχές της χριστιανικής περιόδου) αποκαλύπτει τον αρχικό εθνικοαπελευθερωτικό χαρακτήρα της νέας θρησκείας. Ποτέ και πουθενά σε ολόκληρο το βιβλίο ο συγγραφέας δεν αναφέρεται στον εαυτό του και τους ομόπιστούς του με άλλο όνομα εκτός από εκείνο των Ιουδαίων. Στη θέση του “Αγίου Πνεύματος” των μεταγενέστερων εποχών έχουμε τα “επτά πνεύματα του Θεού” τα οποία συνάγουν οι ραβίνοι. Ο Χριστός είναι ο υιός του Θεού, ο πρώτος και ο έσχατος, με κανέναν τρόπο ο ίδιος ο Θεός ή ίσος με το Θεό αλλά αντίθετα «η αρχή της δημιουργίας του Θεού». Εκπορεύεται από το Θεό και υπάρχει «εις τους αιώνας των αιώνων», αλλά είναι υποταγμένος στο Θεό όπως τα επτά πνεύματα που προαναφέρθηκαν.(Ένγκελς, 2009: 321)

Σε ό,τι αφορά τον κοινωνικό ρόλο της χριστιανικής εκκλησίας των πρώτων αιώνων ο Γ.Κορδάτος αναφέρει: «Στην εποχή εκείνη της γενικής αθλιότητας(..) εξασφάλιζε(ο χριστιανισμός) στα μέλη του το ψωμί και με την οργάνωση την κοινοβιακή διευκόλυνε τους “αδελφούς και τις αδελφές” ν’ αντιμετωπίζουν τις κοινωνικές τους ανάγκες. Η αποστολή αυτή της πρώτης Εκκλησίας(…) της έδωκε χαρακτήρα σιγά- σιγά προλεταριακού κινήματος με περιεχόμενο πλατύτερο».(Κορδάτος, 1973: 268)

Ο χριστιανισμός από την Ιερουσαλήμ και τις υπόλοιπες παλαιστινιακές πόλεις διαδόθηκε μέσω των οργανωμένων οπαδών του, των Αποστόλων, στη Μικρά Ασία και τη Μεσόγειο.(Κορδάτος, 1973: 298) Η νέα οργάνωση των εκκλησιών με τον κοινοβιακό τους χαρακτήρα συγκίνησε τα φτωχά στρώματα των εξωπαλαιστινιακών ιουδαϊκών συνοικισμών. Στην εποχή της γενικής δυστυχίας ο κοινοβιακός, συντροφικός βίος έδινε άμεσα ωφελήματα στα φτωχά λαϊκά στρώματα, προπάντων υλικά και παρουσιάζονταν ως η μόνη δυνατή διέξοδος στον κοινωνικό και ηθικό βούρκο των χρόνων εκείνων.

Όμως ο χριστιανισμός δεν περιορίστηκε στην αποκλειστική στρατολόγηση των οικονομικά και κοινωνικά ασθενέστερων και των δούλων στις εκκλησίες. Άρχισε να επηρεάζει και ανώτερα κοινωνικά στρώματα της Αυτοκρατορίας. Η φάση παρακμής του ρωμαϊκού αυτοκρατορικού οικοδομήματος συντέλεσε σε αυτήν την κατεύθυνση. Μάλιστα τα ανώτερα αυτά στρώματα έδιναν γενναίες επιχορηγήσεις στις εκκλησίες. Έτσι, σταδιακά οι χριστιανικές εκκλησίες άρχισαν να χάνουν το λαϊκό τους χαρακτήρα και να παίρνουν ολοένα και συντηρητικότερη μορφή. Τα νέα μέλη, με όχημα τις υλικές επιχορηγήσεις που παρείχαν στις εκκλησίες, έγιναν ουσιαστικά ρυθμιστές και εξουσιαστές των εκκλησιών. Αυτή η διαδικασία συντελέστηκε σταδιακά μέσα από την εξάπλωση των εκκλησιών. Τα εξωπαλαιστινιακά λαϊκά στρώματα δεν διακατέχονταν από τον ίδιο βαθμό μίσους απέναντι στο κράτος της Ρώμης. Στις περιοχές αυτές η άρχουσα τάξη έκανε υποχωρήσεις για να προλάβει την κοινωνική αναρχία. Τις υποχωρήσεις όμως αυτές τις ισοφάριζε με τη μεγαλύτερη καταπίεση των δούλων. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια διαμορφώθηκε μια ψυχολογία συμβιβασμού με την άρχουσα τάξη.

Η συντηρητικοποίηση των χριστιανικών εκκλησιών έφτασε στο σημείο εκείνο, όπου τα νέα μέλη από τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα δεν έβρισκαν απλά ηθική διέξοδο σ’ αυτές αλλά χρησιμοποίησαν τα κηρύγματα του χριστιανισμού ενάντια στην αφύπνιση και το ξεσηκωμό των φτωχών και των δούλων.

Η χριστιανική Εκκλησία στο στάδιο αυτό παρείχε μια “βαλβίδα ασφαλείας” σε ότι αφορά τη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής. Αφενός, διότι έδωσε σε αγροτικά στρώματα την ευκαιρία να βρεθούν στο ίδιο κτήριο με τους γαιοκτήμονες και τους αριστοκράτες. Αφετέρου, οι περιορισμένες ελπίδες για μια καλύτερη ζωή σε αυτόν τον κόσμο επισκιάστηκε με την υπόσχεση ότι οι φτωχοί θα είναι ίσοι με τους πλούσιους στον επόμενο.

Υπάρχει άλλη μια ιστορική παρανόηση σχετικά με το χριστιανισμό. Αφορά τη διάχυτη αντίληψη που υπάρχει ότι ο χριστιανισμός ήταν η θρησκεία που συντέλεσε στην κατάργηση της δουλείας. Ο Κορδάτος αναφέρει σχετικά: «Είν’ αλήθεια πώς ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος με το διάταγμά του στις 18 του Απρίλη 321 επέβαλε το ξεσκλάβωμα των δούλων. Εν’ τούτοις ο νόμος αυτός έμεινε στα χαρτιά και δεν εφαρμόστηκε. Η δουλεία ως θεσμός υπήρχε και ύστερα από τον Κωνσταντίνο. Ακόμα και στα χρόνια του Θεοδόσιου εξακολουθούσαν οι πατρίκιοι να έχουν στην υπηρεσία τους χιλιάδες δούλους, όπως το μαρτυρεί ο ίδιος ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος».(Κορδάτος, 1973: 323)

Τις σταδιακές απελευθερώσεις των δούλων υπαγόρευε η ίδια η οικονομική εξέλιξη και σαν διαδικασία είχε αρχίσει νωρίτερα. Σε ένα διάταγμα του Διοκλητιανού μαθαίνουμε πως υπήρχε νόμος «να μην απλευθερώνονται όσοι δούλοι επιμένουν στο χριστιανισμό». Φαίνεται λοιπόν πως οι δούλοι άρχισαν να ξεσκλαβώνονται μέσα στην “αντιχριστιανική” Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

 Η σταδιακή ανάπτυξη των φεουδαρχικών σχέσεων παραγωγής οδήγησε στην αντικατάσταση του θεσμού της δουλείας με αυτόν την δουλοπαροικίας. Η χριστιανική αδελφοσύνη και θρησκεία μόνο στις πρώτες εκκλησίες είχαν πραγματική επίδραση στις κοινωνικές σχέσεις των σκλάβων και των εξαθλιωμένων στρωμάτων. Ο κατοπινός χριστιανισμός είχε πολύ λίγες ομοιότητες με τον πρωτόγονο χριστιανισμό της Παλαιστίνης. Ο ένας ήταν εθνικός κι επαναστατικός. Ο άλλος διεθνιστικός κι αντεπαναστατικός.

Σύμφωνα με τον Ένγκελς ο χριστιανισμός των πρώτων χρόνων «που ακόμα δεν είχε συνείδηση του εαυτού του, διέφερε όσο ο ουρανός από τη γη από τη μεταγενέστερη, δογματικά παγιωμένη παγκόσμια θρησκεία της συνόδου της Νίκαιας· ο πρώτος δεν μπορεί ν’ αναγνωρίσει τον εαυτό του στη δεύτερη και το αντίστροφο. Εδώ δεν έχουμε ούτε το δόγμα ούτε την ηθική του μεταγενέστερου χριστιανισμού, αλλά αντίθετα την αίσθηση ότι κάποιος αγωνίζεται εναντίον ολόκληρου του κόσμου και ότι ο αγώνας θα είναι νικηφόρος· βλέπουμε ζήλο για τον αγώνα και βεβαιότητα για τη νίκη, στοιχεία που λείπουν τελείως από τους σημερινούς χριστιανούς»

Ο Μεσαίωνας σκέπασε με ένα βαθύ πέπλο μυστηρίου και θρησκευτικής πίστης ολόκληρη την κοινωνική ζωή. Τα πρώτα αγωνιστικά σκιρτήματα της ανερχόμενης κοινωνικής τάξης, της αστικής, είχαν θρησκευτικό μανδύα. Ο Ένγκελς αναφέρει σχετικά: «Ο Μεσαίωνας είχε προσαρτήσει στη θεολογία όλες τις άλλες μορφές ιδεολογίας -τη φιλοσοφία, την πολιτική, τη νομική- και τις είχε μετατρέψει σε υποδιαιρέσεις της θεολογίας. Έτσι εξανάγκαζε κάθε κοινωνικό και πολιτικό κίνημα να παίρνει θεολογική μορφή. Τα αισθήματα των μαζών τρέφονταν με τη θρησκεία αποκλείοντας οτιδήποτε άλλο, κατά συνέπεια ήταν αναγκαίο να προωθούν οι μάζες τα συμφέροντά τους με θρησκευτικό ένδυμα προκειμένου να δημιουργούν ορμητικό κίνημα» .

Έτσι λοιπόν η πάλη της αστικής τάξης απέναντι στη φεουδαρχία πήρε τη μορφή ποικίλων αιρέσεων αρχίζοντας από την αίρεση Αλγιβηνών, φαινόμενο που σχετίζονταν με την πρώιμη αστική ανάπτυξη στη Νότια Γαλλία κατά το δωδέκατο αιώνα, και φτάνοντας στη Μεταρρύθμιση του Λούθηρου και τον καλβινισμό.

 

Έχει διαβαστεί 305 φορές

Σχόλια

  • Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.
 
Παρακαλώ περιμένετε...

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Αναζήτηση

advertisement
advertisement

Το βιβλιοχαρτοπωλείο «EΠΙΚΑΙΡΟ» κοντά σας με υπηρεσία Delivery!

advertisement
advertisement

Το βιβλιοχαρτοπωλείο «ΗΛΙΟΤΡΟΠΙΟ» κοντά σας με υπηρεσία Delivery!

advertisement

Συνέντευξη με την πρέσβειρα της Κούβας Zelmys María Domínguez Cortina

«Άτιμη Ασφαλιστική»

Από την εκδήλωση της "ΑΛΛΗΣ ΑΠΟΨΗΣ" στο Foyer στη Βέροια(27/12/19)

 

Οι ερωτήσεις της "ΑΛΛΗΣ ΑΠΟΨΗΣ" προς την Έφη Αχτσιόγλου

 

advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement

Ο Καιρός στη Βέροια



Ο καιρός τώρα

Καθαρός
Καθαρός
Θερμοκρασία 6 °C
Άνεμος Β 1-2 μποφόρ

Σάββατο, 28 Νοεμβρίου

Μερική λιακάδα
Μερική λιακάδα
Θερμοκρασία 6 ως 16 °C
Άνεμος ΝΑ 0-1 μποφόρ

Κυριακή, 29 Νοεμβρίου

Καταιγίδες
Καταιγίδες
Θερμοκρασία 7 ως 11 °C
Άνεμος ΒΒΔ 0-1 μποφόρ

Ποιός είναι online

Έχουμε online 198 επισκέπτες και 0 μέλη.