Είναι της μοίρας μας γραπτό;

Οι φτωχοί ζουν κάτω προσμένοντας να σηκωθεί
ο ποταμός μες τη νύχτα και να τους φέρει στη θάλασσα
έχω δει μικρές κούνιες που αρμένιζαν, κομμάτια
σπιτιών, καρέκλες και μια σεπτή οργή
από μαυροκίτρινα νερά που μέσα τους συγχέονται ο ουρανός
και ο τρόμος.
Για σένα μόνο είναι φτωχέ, η πλημμύρα, για τη γυναίκα σου και το σπαρτό σου
για το σκύλο σου και τα εργαλεία σου, για να μάθεις
να είσαι ζητιάνος.
Το νερό δεν ανεβαίνει στα σπίτια των αφεντάδων
που τα χιονισμένα κολλάρα τους πετούν απ’τα πλυντήρια.
Φάε αυτό τον ακαταμάχητο βόρβορο και αυτά τα ερείπια που κολυμπούν
με τους νεκρούς σου να τραβάνε γλυκά προς τη θάλασσα,
ανάμεσα στα φτωχικά τραπέζια και στα χαμένα δέντρα
που πάνε από τάφο σε τάφο δείχνοντας τις ρίζες τους. (Π. Νερούντα)
Η τραγωδία φυσικά και δεν περιγράφεται. Η απώλεια των ανθρώπινων ζωών δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από δικαιολογίες περί «ακραίων καιρικών φαινομένων».Οι καταστροφικές πλημμύρες, όπως χτες οι πυρκαγιές και τα ναυάγια, για να θυμηθούμε μόνο τα πλέον πρόσφατα, δεν δείχνουν την «απουσία του κράτους», όπως λέγεται, αλλά το ακριβώς αντίθετο: Δείχνουν την «παρουσία» του αστικού κράτους, που σχεδιάζει και ιεραρχεί με βάση τις ανάγκες της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Που σε κάθε επίπεδο, από την κεντρική κυβέρνηση έως την Τοπική Διοίκηση, υλοποιεί έργα με βάση την «ανταποδοτικότητα» που έχουν για το κεφάλαιο. Που γι’ αυτόν το λόγο θεωρεί τα αντιπλημμυρικά, αντιπυρικά, αντισεισμικά και τα υπόλοιπα έργα που διασφαλίζουν εργατικές - λαϊκές ανάγκες, που θα προστάτευαν ανθρώπινες ζωές, δημόσιες υποδομές, λαϊκές περιουσίες, το περιβάλλον και την υγεία των λαϊκών στρωμάτων «μη επιλέξιμα», αφού δεν φέρνουν κέρδη σε βάθος χρόνου για τους επιχειρηματικούς ομίλους, δεν πουλιούνται, δεν νοικιάζονται, δεν αποφέρουν έσοδα μετά την κατασκευή τους. Κι έτσι την ίδια ώρα που ο κρατικός προϋπολογισμός, οι προϋπολογισμοί των Περιφερειών περιλαμβάνουν δεκάδες κωδικούς εκατοντάδων εκατομμυρίων για την πολύμορφη ενίσχυση του κεφαλαίου και των επιχειρηματικών ομίλων, προβλέπουν μηδαμινά κονδύλια για τα έργα αυτά.
Η αναρχία στη χωροταξία  και  στα σχέδια, στις  χρήσεις γης, τα ρέματα που καταλήγουν σε μάντρες εργοστασίων και αποθήκες logistics, η αποσπασματικότητα των όποιων έργων που «σώζουν» τη μια περιοχή πνίγοντας την επόμενη, δεν αποτελούν απλά κάποια «αμαρτήματα» των προηγούμενων διαχειριστών ή κάποιου «στρεβλού» μοντέλου ανάπτυξης που παίρνει γιατρειά, όπως λέει η κυβέρνηση, αλλά απόδειξη του ίδιου του άναρχου χαρακτήρα της παραγωγής στον καπιταλισμό. Η ανάπτυξη για λογαριασμό του κεφαλαίου δεν αποτελεί τη λύση, αλλά την αιτία των προβλημάτων.
Και επειδή δεν είναι της “μοίρας μας γραπτό” χρειάζεται επιτέλους να χαράξουμε εμείς το  μέλλον μας και με τους αγώνες μας να παρασύρουμε “όσα χρόνια τώρα κουρέλια κάνουν τα ονειρά μας”...(Δημοσιεύτηκε στην έντυπη "Η ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ")

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Μια ζωή στην ίδια τάξη θεωρία μα όχι πράξη

Επόμενο άρθρο

Δεν είναι ζήτημα κουλτούρας…