Στις 22 Απρίλη 1870 γεννιέται ο Βλαντιμίρ Ίλιτς Ουλιάνοφ, ο Λένιν. Ο Β. Ι. Λένιν ξεκινά την επαναστατική του δράση, από τα νεανικά ακόμη χρόνια. Στρέφεται στη μελέτη του μαρξισμού και στην οργάνωση της πολιτικής πάλης της εργατικής τάξης, αλλά και στη διάδοσή του στους εργάτες της Πετρούπολης, με τους οποίους συνδέεται από τα φοιτητικά του χρόνια. Τούτο συμβαίνει, παρά και ενάντια στο ρεύμα της εποχής, όταν και ο «ναροντνικισμός» επικρατούσε και δρούσε με μορφές πολιτικής πάλης, όπως η ατομική τρομοκρατία ενάντια στον τσάρο. Είναι χαρακτηριστικό ότι με την εκτέλεση του μεγαλύτερου αδελφού του, Αλέξανδρου, μετά τη σύλληψη και καταδίκη του σε θάνατο για απόπειρα δολοφονίας του τσάρου Αλέξανδρου ΙΙΙ, ο Λένιν λέει ότι «εμείς θα ακολουθήσουμε άλλο δρόμο».

Το 1894, το έργο του «Ποιοι είναι οι φίλοι του λαού και πώς καταπολεμούν τους σοσιαλδημοκράτες», αποτελεί σταθμό για τη διάδοση του μαρξισμού στη Ρωσία και την ανάπτυξη της επαναστατικής πάλης της εργατικής τάξης της Ρωσίας. Ταυτόχρονα, είναι και ένα αποτελεσματικό θεωρητικό όπλο ενάντια στο ναροντνικισμό, ο οποίος προπαγάνδιζε ότι η Ρωσία θα φτάσει στο σοσιαλισμό μέσα από την αγροτική κοινότητα και ότι ο καπιταλισμός είναι τυχαίο φαινόμενο στη Ρωσία. Το έργο του «Η ανάπτυξη του καπιταλισμού στη Ρωσία» ανοίγει το δρόμο για τη συνένωση της επαναστατικής θεωρίας με το επαναστατικό κίνημα στη Ρωσία, αφού θεμελιώνει το ρόλο και τις σχέσεις των τάξεων στη Ρωσία, αναδεικνύοντας τη δυνατότητα της μικρής, αλλά συγκεντρωμένης εργατικής τάξης να ηγηθεί της επανάστασης.

«...Δώστε μας μια οργάνωση επαναστατών - και θα αναποδογυρίσουμε τη Ρωσία!», έλεγε χαρακτηριστικά ο Λένιν. Συμμετέχοντας και καθοδηγώντας ένα μαρξιστικό όμιλο στην Πετρούπολη, καταπιάνεται με την ίδρυση επαναστατικού κόμματος της εργατικής τάξης σε πανεθνική κλίμακα. Σαν πρώτο βήμα συνενώνει τους μαρξιστικούς ομίλους στην Πετρούπολη σε επαναστατική πολιτική οργάνωση, την «Ένωση πάλης για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης». Τούτο συμβαίνει το 1895. Τρία χρόνια αργότερα, το Μάρτη του 1898, συνήλθε στο Μινσκ το πρώτο, ιδρυτικό Συνέδριο του Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος, Ρωσίας (ΣΔΕΚΡ). Ωστόσο, αμέσως μετά το συνέδριο, πιάστηκε όλη η Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος, και έτσι, ουσιαστικά, δεν προχώρησε η ενιαία οργάνωση του κόμματος. Αυτό έγινε κατορθωτό στα 1903, με το δεύτερο συνέδριο του ΣΔΕΚΡ, και υπό την καθοδήγηση του Λένιν ιδρύεται ουσιαστικά το μπολσεβίκικο κόμμα.

Η ζωή και η δράση του Λένιν είναι αξεχώριστα δεμένη με την ίδρυση και τη δράση του Κομμουνιστικού Κόμματος. Ο Λένιν παίρνει ο ίδιος άμεσα μέρος στην πρακτική δράση για την επαναστατική ανύψωση της εργατικής τάξης. Επιμένει στην ίδρυση του δικού της κόμματος πάνω στις αρχές που ο ίδιος επεξεργάστηκε και, μάλιστα, σε διάκριση από τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της Δεύτερης Διεθνούς. Έτσι, το μπολσεβίκικο κόμμα είναι το πρώτο με τις αρχές του «Κόμματος Νέου Τύπου».

Επίμονη και αποφασιστική ήταν η δράση του, για δημιουργία κόμματος ενιαίου, σε πανεθνική κλίμακα, με κεντρικό καθοδηγητικό όργανο, που εφαρμόζει την αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού. Με επικεφαλής τον Λένιν, το μπολσεβίκικο κόμμα μπαίνει μπροστάρης της ταξικής πάλης του προλεταριάτου και των άλλων καταπιεσμένων λαϊκών στρωμάτων, κυρίως της φτωχής αγροτιάς και των μισοπρολετάριων της Ρωσίας. Οδηγεί το προλεταριάτο της Ρωσίας ως τη νίκη με την κατάληψη της εξουσίας και την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου. Έτσι ανοίγει ο δρόμος για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού για πρώτη φορά στον κόσμο, μετά τη νικηφόρα επανάσταση. Σημαντικό είναι, επίσης, ότι καθόρισε και τεκμηρίωσε τον καθοδηγητικό ρόλο του Κομμουνιστικού Κόμματος, όχι μόνο στην κατάληψη της εξουσίας, αλλά και στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού.

Στα έργα του, ο Λένιν ανέπτυξε και συγκεκριμενοποίησε παραπέρα όλα τα συστατικά μέρη του μαρξισμού - τη φιλοσοφία, την πολιτική οικονομία και τον επιστημονικό κομμουνισμό. Ήταν φανατικός πολέμιος κάθε αναθεωρητικής και ρεφορμιστικής διαστρέβλωσης της επαναστατικής θεωρίας. Ο ίδιος θεωρούσε ως έναν από τους πιο βασικούς όρους για τη νίκη της σοσιαλιστικής επανάστασης την αδιάλλακτη πάλη ενάντια στον οπορτουνισμό, ενώ, παράλληλα, ασκούσε δριμεία κριτική στον αριστερισμό, στην ψευτοεπαναστατική φρασεολογία, στον «επαναστατικό» τυχοδιωκτισμό. Ο Λένιν ανακάλυψε θεωρητικά τη δυνατότητα να συντριβεί η αλυσίδα του διεθνούς ιμπεριαλισμού με την απόσπαση κρατών από τον κλοιό του, αναπτύσσοντας τη θεωρία του αδύνατου κρίκου της, θεμελιώνοντας επιστημονικά τη δυνατότητα της νίκης του σοσιαλισμού αρχικά σε μια ή σε μερικές χώρες.

Ο Λένιν αγωνιζόταν με συνέπεια ενάντια στην εθνική στενότητα. Οι μπολσεβίκοι σήκωσαν ψηλά τη σημαία του διεθνισμού και με την καθοδήγηση του Λένιν έκαναν στη διάρκεια του πολέμου αποτελεσματική πάλη για τη συσπείρωση όλων των διεθνιστικών στοιχείων, για την ίδρυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς.

Ο Λένιν πέθανε στις 21 Ιανουαρίου, 1924 στην πόλη Γκόρκι (συνοικισμός κοντά στη Μόσχα).

Η Αγία Πετρούπολη μετονομάστηκε σε Λένινγκραντ προς τιμήν του. Αυτό παρέμεινε το όνομα της πόλης μέχρι τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, όταν και πήρε ξανά το αρχικό όνομά της. Μέχρι σήμερα η σορός του φυλάγεται στο μαυσωλείο.

Το βασικό Συγγραφικό έργο του Β.Ι.Λένιν

1894: Τι είναι οι «Φίλοι του Λαού» και πώς πολεμούν τους Σοσιαλδημοκράτες

1899: Το πρόγραμμά μας

1899: Ο καπιταλισμός στη γεωργία

1899: Απάντηση στον κύριο Ν.Π. Νεζντάνωφ

1899: Το άμεσο καθήκον μας

1899: Ένα άμεσο ερώτημα

1899: Η καταστροφή των μικροπαραγωγών

1899: Η ανάπτυξη των μεγάλων εργοστασίων

1899: Άκριτος κριτικισμός

1900: Tα Άμεσα Καθήκοντα του Κινήματός μας

1901: Τι να κάνουμε

1904: Ένα βήμα μπροστά, δυο βήματα πίσω

1905: Η αρχή της Ρωσικής Επανάστασης

1905: Σοσιαλισμός και θρησκεία

1905: Δυο ταχτικές της σοσιαλδημοκρατίας στη δημοκρατική επανάσταση

1907: Μέσα σε 12 χρόνια (εισαγωγή)

1908: Τα διδάγματα της κομμούνας

1908: Υλισμός και Εμπειριοκριτισμός

1909: Σχετικά με τη στάση του Εργατικού Κόμματος απέναντι στη θρησκεία

1909: Γράμμα προς το Ζηνόβιεφ

1911: Ερύθημα αιδούς του υποκριτή και ταρτούφου Τρότσκι

1911: Aπό το στρατόπεδο του "εργατικού" κόμματος του Στολίπιν

1912: Προς τη συντακτική επιτροπή της εφημερίδας "Πράβντα"

1913: Τα 3 Συστατικά Μέρη και οι 3 Πηγές του Μαρξισμού

1913: Ο Βαλκανικός Πόλεμος και ο σοβινισμός των αστών

1914: Η Εθνική Ισότητα

1914: Το δικαίωμα των εθνών στην αυτοδιάθεση τους

1915: Το Σύνθημα για τις Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης

1916: Ο ιμπεριαλισμός, ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού

1917: Κράτος κι Επανάσταση

1917: Οι θέσεις της 4ης του Απρίλη

1917: Σχετικά με τους συμβιβασμούς

1917: Η Διπλή Εξουσία

1917: Μαρξισμός και Εξέγερση

1917: Γράμμα στα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής

1917: Μπορούν οι Μπολσεβίκοι να διατηρήσουν την κρατική εξουσία;

1918: Η προλεταριακή επανάσταση κι ο αποστάτης Κάουτσκι

1918: Η επαναστατική φρασεολογία

1920: Τα καθήκοντα των Ενώσεων νεολαίας

1920: Αριστερισμός, παιδική αρρώστια του κομμουνισμού

1921: Η 4η Επέτειος της Οχτωβριανής Επανάστασης

1921: Και πάλι για τα συνδικάτα: Η τρέχουσα κατάσταση και τα λάθη του Τρότσκι και του Μπουχάριν

1922: Γράμμα προς το συνέδριο (Η Διαθήκη)

1923: H Επανάστασή μας

Για τον Μαρξ και το μαρξισμό

Φιλοσοφικά τετράδια

Κριτικά Σημειώματα για το Εθνικό Ζήτημα

Για τους κανόνες της κομματικής ζωής και τις αρχές της κομματικής καθοδήγησης

Ο Καρλ Μαρξ και η θεωρία του

Για τα συνδικάτα

Aπό τις αρχές του προηγούμενου αιώνα η ανθρωπότητα μπήκε σε μια περίοδο της ιστορίας της, όπου η διαδικασία των επαναστατικών μετασχηματισμών άρχισε να πραγματοποιείται με γοργούς ρυθμούς. Tο αναπόφευκτο αυτής της διαδικασίας το πρόβλεψε ο μεγάλος Λένιν. H δράση και οι ιδέες του Λένιν δηλ. ο Λενινισμός άσκησαν και ασκούν την επίδρασή τους στην κίνηση της εργατικής τάξης στο δρόμο προς την κοινωνική απελευθέρωση

 

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.