Το επιθυμητό και το εφικτό

Γράφει ο Αλέκος Χατζηκώστας

Η ιστορία είναι παλιά και αφορά τα πρώτα χρόνια του ΠΑΣΟΚ στη κυβέρνηση. Όταν τότε ασκούσε κανείς κριτική για την απεμπόληση των όποιων ριζοσπαστικών προεκλογικών υποσχέσεων (πριν το 1981) του απαντούσαν τα κυβερνητικά στελέχη πως άλλο είναι το επιθυμητό και άλλο το εφικτό. Φυσικά τα επόμενα χρόνια αποδείχτηκε ότι εφάρμοσε και το «επιθυμητό» μόνο που αυτό αφορούσε τις «επιθυμίες» του μεγάλου κεφαλαίου ελληνικού και ξένου και όχι του λαού!

Κάποια παρόμοια επιχειρήματα ακούμε και σήμερα. Για παράδειγμα τα στελέχη της συγκυβέρνησης όταν τους ασκείται κριτική για τα περίφημα μέτρα για την ανθρωπιστική κρίση που είναι ακόμα πιο πίσω και από αυτά τα ψίχουλα που είχαν υποσχεθεί στο Πρόγραμμά τους λένε «έχετε δίκιο όμως αυτά μπορούμε αυτά κάνουμε σήμερα, αργότερα που θα μπορέσουμε θα κάνουμε και αυτά που πραγματικά θέλουμε». Πρόκειται για υπεκφυγή της συγκυβέρνησης. Πρώτα απ' όλα αυτά που υποτίθεται ότι θέλουν να κάνουν δεν είναι τίποτα περισσότερο από αυτά που υπόσχονταν στο Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Αυτό είναι το «όριό» τους τίποτα περισσότερο. Αυτό βεβαίως συμβαίνει γιατί δυο καρπούζια δεν χωράνε στην ίδια μασχάλη, έτσι λοιπόν όταν στη διπλανή σελίδα του Προγράμματος της Θεσσαλονίκης απαριθμούνται δεσμεύσεις προς το κεφάλαιο, τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, την ΕΕ, τότε είναι λογικό ότι για τους εργαζόμενους μένουν απλώς τα ψίχουλα. Μάλιστα Ο υπουργός Οικονομικών, Γ. Βαρουφάκης, σε συνέντευξή του στο πλαίσιο οικονομικού φόρουμ, που διοργανώθηκε από το ίδρυμα «The European House: Ambrosetti» στο Κόμο της Β. Ιταλίας, είπε: «Οσο διαρκούν οι διαπραγματεύσεις, θα πρέπει να αναστείλουμε προσωρινά ή να καθυστερήσουμε κάποιες από τις εξαγγελίες. Θα το κάνουμε για να δώσουμε εμπιστοσύνη στους Ευρωπαίους εταίρους μας».

Και κάτι γενικότερο: Αλήθεια, για ποια φτώχεια κάνει λόγο ο ΣΥΡΙΖΑ και άλλες δυνάμεις του κεφαλαίου; Μιλάνε για «ανθρωπιστική κρίση» και εστιάζουν στα λαϊκά νοικοκυριά που ζούνε σε συνθήκες «ακραίας» φτώχειας, όπως ορίζεται στατιστικά. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, τα νοικοκυριά αυτά αντιστοιχούν στο 7% περίπου του πληθυσμού... Τι γίνεται όμως με εκείνες τις οικογένειες που παίρνουν κάτι παραπάνω από 400 ευρώ το μήνα, όσο είναι το εισοδηματικό όριο που βάζει η συγκυβέρνηση, για να δικαιούται κάποιος τις όποιες παροχές της; Τι γίνεται με τα εκατοντάδες χιλιάδες λαϊκά νοικοκυριά που ακόμα κι αν κάποιο μέλος τους δουλεύει, ή παίρνει μια σύνταξη, το εισόδημά τους δεν υπερβαίνει τα 1.000 ευρώ το μήνα; Για όλους αυτούς, το δίλημμα που έχουν να αντιμετωπίσουν καθημερινά, είναι αν θα ξοδέψουν το μισθό τους για να φάνε, ή για να ντυθούν, ή για να ζεσταθούν, ή για να πληρώσουν τους φόρους και τα χαράτσια. Μήπως κι αυτό δεν είναι φτώχεια, αν συγκρίνουμε τη ζωή τους τόσο με την κατάσταση πριν το 2009, όσο - και πολύ περισσότερο - με τις δυνατότητες που υπάρχουν σήμερα να ικανοποιηθούν ολόπλευρα για όλους οι σύγχρονες λαϊκές ανάγκες;

Βεβαίως έξω από κάθε σκέψη της συγκυβέρνησης είναι η ανάκτηση απωλειών και δικαιωμάτων που χάθηκαν τα προηγούμενα χρόνια αφού ακόμα και την επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων την παραπέμπει στις ελληνικές καλένδες.

Όμως και εκεί που υποτίθεται ότι πετάει κάποιο ψίχουλο, έχει φροντίσει να υπάρχουν «αντισταθμιστικά» για το κεφάλαιο. Για παράδειγμα, οι εκπρόσωποι του Συνδέσμου Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων, στην τελευταία συνάντησή τους με τον υπουργό Εργασίας, συνέδεσαν χωρίς περιστροφές τη σταδιακή αύξηση του κατώτερου μισθού με την εξασφάλιση από το κράτος χαμηλών ασφαλιστικών εισφορών. Κάτι που, όπως φαίνεται, η κυβέρνηση εξετάζει αφού οι εκπρόσωποι των τουριστικών επιχειρήσεων χαρακτήρισαν τη συνάντηση εποικοδομητική και έκαναν λόγο για «σύγκλιση απόψεων». Τα μέτρα, γενικότερα που προτείνει η συγκυβέρνηση για την ακραία φτώχεια, έχουν την έγκριση των βιομηχάνων, των εφοπλιστών, γενικά των επιχειρηματικών ομίλων, τους οποίους, από την άλλη, αφήνει απείραχτους για τη μη πληρωμή δεδουλευμένων που έχει γίνει καθεστώς, για την καταλήστευση των ενσήμων, για τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, παράγοντες που συντελούν στη φτώχεια. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά ετοιμάζει κι άλλα μέτρα για να τονώσει την ανταγωνιστικότητά τους.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο είναι κατανοητό ότι οι «παροχές» της συγκυβέρνησης δεν αποτελούν ορισμένα μικρά βήματα στην κατεύθυνση της ανάκτησης των απωλειών, δεν αποτελούν μέρος μιας διαδικασίας έστω σταδιακής αποκατάστασης δικαιωμάτων και εισοδημάτων αλλά είναι ενταγμένα σε ένα πλαίσιο αποδοχής μειωμένων απαιτήσεων και υποβαθμισμένων εργατικών-λαϊκών δικαιωμάτων. Γι' αυτό το πρόβλημα δεν αφορά το πότε θα υλοποιηθούν κάποια μέτρα αλλά την συνολική κατεύθυνση της πολιτικής, τις ιεραρχήσεις και τα κριτήρια της συγκυβέρνησης που δεν διαφέρουν στην ουσία από αυτά που είχε και η προηγούμενη.

Χωρίς να «σπάσουν αυγά» με το κεφάλαιο και το κράτος του, εργαζόμενοι και άνεργοι δεν πρόκειται να δουν χαΐρι. Γι' αυτό χρειάζεται σήμερα να βγουν στο αγωνιστικό προσκήνιο διεκδικώντας ότι έχασαν τα χρόνια της κρίσης στενά δεμένα με τις σύγχρονες ανάγκες του για αξιοπρεπή ζωή και όχι να υποτάσσονται στη λογική που καλλιεργεί ο αντίπαλος ότι «υπάρχουν και χειρότερα», ή «ας πάρουμε κάτι κι ας είναι και ψίχουλα»….

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Η ελπίδα, το όνειρο μιας χώρας που ξύπνησε

Επόμενο άρθρο

Τι νέα από τους «συμμάχους» μας;