Του Αλέκου Χατζηκώστα *

Για μία ακόμη φορά ψεύτικα διλήμματα κυριαρχούν στην επιφάνεια της πολιτικής ζωής του τόπου και στην αντιπαράθεση μεταξύ κομμάτων που συμφωνούν στα βασικά και διαφωνούν στα δευτερεύοντα. Κάνουμε λόγο για τον «καυγά» μεταξύ της επιλογής «επιτελικού» ή «αποκεντρωμένου» κράτους. Και αυτά στη σκιά των σκανδάλων που μας «πνίγουν με τη μπόχα τους» και που γίνεται συνειδητή προσπάθεια για να αποκρυφτούν οι πραγματικές τους ρίζες.

Ας τα πάρουμε από την αρχή. Σε κάθε ταξική κοινωνία, κάθε κράτος είναι ο μηχανισμός εκείνος για την άσκηση της εξουσίας (οικονομικής-πολιτικής-κοινωνικής-πολιτισμικής κ.α) της κυρίαρχης τάξης. Δεν υπάρχει «ουδέτερο» κράτος, ανεξάρτητα από τη μορφή που αυτό έχει. Στον καπιταλισμό που ζούμε το κράτος του κεφαλαίου, με κάθε λειτουργία του υπηρετεί την πολιτική του κέρδους,

Πάμε τώρα στο σήμερα. Σε συνθήκες απαξίωσης του πολιτικού συστήματος, μεγαλώνει η ανησυχία για τη σταθερότητά του, ειδικά τώρα που τα δύσκολα είναι μπροστά: Ο πόλεμος κλιμακώνεται μαζί με την ελληνική εμπλοκή. Οι προοπτικές της οικονομίας χωλαίνουν. Οι συμμαχίες ΝΑΤΟ και ΕΕ που αποτελούν διαχρονικά σημείο αναφοράς για την αστική τάξη και τα κόμματά της σπαράσσονται από τις αντιθέσεις τους. Ολα αυτά κάνουν ακόμα πιο δύσκολο να προκύψει δίλημμα εγκλωβισμού του λαού από τις διεργασίες για την κυβερνητική εναλλαγή.

Η κυβέρνηση της Ν.Δ υπερασπίζεται το «επιτελικό κράτος» ως φορέα υλοποίησης της άγριας αντιλαϊκής πολιτικής χωρίς παρεκκλίσεις και υποχωρήσεις απέναντι στις λαϊκές αντιδράσεις.

Το «επιτελικό» κράτος, όμως με τη στήριξη όλων των κυβερνητικών βουλευτών και τη σύμπλευση των άλλων κομμάτων, «τρέχει» το ευρωατλαντικό σχέδιο μετατροπής της χώρας σε ενεργειακό και διαμετακομιστικό κόμβο για λογαριασμό της αστικής τάξης, με προαπαιτούμενο την βαθύτερη εμπλοκή στα μέτωπα του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Το ίδιο κράτος διαλύει το λαϊκό εισόδημα με τα ψηφιακά εργαλεία της φοροληστείας, είναι όμως επιλεκτικά ανίκανο να προστατέψει τον λαό και την περιουσία του από πλημμύρες και πυρκαγιές.

Ο λαός έχει ζήσει το κράτος από την καλή και την ανάποδη, σε κάθε εκδοχή του: Εκσυγχρονισμένο, τεχνοκρατικό, επιτελικό, ψηφιακό, συγκεντρωτικό, αποκεντρωμένο και πάει λέγοντας. Ο αντιλαϊκός ρόλος του όχι μόνο δεν άλλαξε, αλλά το κράτος γίνεται όλο και πιο επιθετικό απέναντι στον λαό, τα δικαιώματα και τις ανάγκες του, επειδή πιο επιθετική γίνεται η αστική τάξη για να θωρακίζει τα συμφέροντά της απέναντι στη λαϊκή δυσαρέσκεια που μεγαλώνει.

Καμιά «διόρθωση», κανένα «μερεμέτισμα» δεν παίρνει το κράτος της εκμετάλλευσης και του πολέμου! Είναι μηχανισμός επιβολής της εξουσίας μιας ισχνής μειοψηφίας πάνω στη συντριπτική πλειοψηφία του λαού, που τα συμφέροντά του δεν συναντιούνται πουθενά με αυτά των εκμεταλλευτών του. Γι' αυτό στόχος της πάλης του λαού θα πρέπει να είναι η δημιουργία του «δικού» τους κράτους που θα βάλει κάθε λειτουργία του στην υπηρεσία της ικανοποίησης των λαϊκών αναγκών.

* Δημοσιογράφος-συγγραφέας

πρώτη δημοσίευση ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ της Μαγνησίας

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.