Η δήθεν «εθνική μνήμη» για τους 200, o Εμπερτ και τα Freikorps

Τα «κύριο άρθρο» της εφημερίδας «Καθημερινής» έχει τίτλο «Η μνήμη και οι “φύλακες”» ενώ το σχετικό άρθρο στο πρωτοσέλιδο της: «Καισαριανή, Η “ιεροσυλία” και η μνήμη».

Η εφημερίδα ούτε λίγο, ούτε πολύ υπερασπίζεται το «δικαίωμα» του ινστιτούτου Friedrich-Ebert Stiftung (FES), το ίδρυμα του Γερμανικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SPD) να πραγματοποιήσει εκδήλωση για τις φωτογραφίες των 200 εκτελεσμένων κομμουνιστών.

Ως ομιλητής στην εκδήλωση αναφέρονταν ο Ιάσων Χανδρινός ενώ θα παρευρίσκονταν και ο πρέσβης της Γερμανίας στην Αθήνα.

Δεν θα αναφερθούμε στον Ιάσωνα Χανδρινό και όσα δηλώνει στην «Καθημερινή» - βλέπε ενδεικτικά άρθρο του «Ριζοσπάστη» που απαντά σε αθλιότητες του – ούτε αντίστοιχα στην διευθύντρια του FES στην Αθήνα.

Θα αναφερθούμε στα όσα γράφει η «Κ» που ουσιαστικά αναγνωρίζει ως «δικαίωμα» των παραπάνω να μιλούν για τους 200 της Καισαριανής ως «τόπο εθνικής μνήμης» που «ανήκει σε όλους» και «δεν χρειάζονται αυτόκλητους “φύλακες” και επίδοξους νομείς».

Αντί να απαντήσουμε στο τι είναι «δικαίωμα», σε ποιον και αναγνωρίζεται τι, θα θυμίσουμε ποιος είναι ο Φρίντριχ Εμπερτ που έγινε… «ίδρυμα» του SPD.

Μαζί με τον Νόσκε είναι οι δύο ηγέτες της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας που ανέλαβαν να πνίξουν στο αίμα την γερμανική επανάσταση. Έχουν τα χέρια τους βαμμένα με το αίμα ηρώων του προλεταριάτου, είναι εμβληματικές προσωπικότητες της προδοσίας της εργατικής τάξης.

Το 1914 ψήφισαν της πολεμικές πιστώσεις του Γερμανικού Ράιχ θέτοντας το SPD στην υπηρεσία της γερμανικής αστικής τάξης και των ιμπεριαλιστικών της επιδιώξεων.

Το 1918 όταν η Γερμανία ζούσε τον δικό της «Οκτώβρη» οι σοσιαλδημοκράτες ανέλαβαν να σώσουν τους αστούς. Ο Εμπερτ είχε πει χαρακτηριστικά: «Σκέφτηκα: Είναι σχεδόν βέβαιο ότι η επανάσταση θα νικήσει. Δεν μπορούμε να την καταστείλουμε, ίσως όμως καταφέρουμε να την πνίξουμε».

Ο Νόσκε έκανε έκκληση στα ακροδεξιά τάγματα εφόδου Freikorps να πνίξουν στο αίμα την εξέγερση στο Κίελο. Τα λόγια του δεν χρειάζονται σχολιασμό: «Τι να γίνει! Κάποιος πρέπει να γίνει το αιμοβόρο σκυλί. Εγώ δεν φοβάμαι τις ευθύνες».

Οι 200 της Καισαριανής έμαθαν τον ρόλο των παραπάνω σοσιαλδημοκρατών στα μπουντρούμια και τις εξορίες. Στα οδοφράγματα των αιματηρών συγκρούσεων του Μεσοπολέμου. Οι 200 ήταν ακλόνητοι επαναστάτες επειδή διαπαιδαγωγήθηκαν με τον Τέλμαν, τον Λίμπνεχτ, τη Ρόζα και τον Ζαχαριάδη.

Οι 200 σε όλη τους την ζωή έκαναν πράξη αυτό που ήταν γραμμένο στους τοίχους των φυλακών που τους έκλεινε το ελληνικό αστικό κράτος:

«Όποιος φοβάται μην πέση είναι υποχρεωμένος να σέρνεται με την κοιλιά σαν σκουλήκι».

Τα ιδρύματα και οι διάφοροι «συνοδοιπόροι» τους λοιπόν να μείνουν μακρυά. 

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Θυμήθηκε τον ... εργάσιμο χρόνο το ΠΑΣΟΚ

Επόμενο άρθρο

Ήμαστε 2, ήμαστε 3, είμαστε 1013!