Για την απεργία

Βλέπε σχετικά, Μαυρούλη Ελένη, ‘Aπεργία; Ποια απεργία;/ «Savoir Vivre» για απεργούς’, ‘Το Περιοδικό’, 10/01/2018, http://www.toperiodiko.gr/%CE%B1%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%AF%CE%B1/#.WljGaqhl9pk.

Σωματεία που αρθρώνουν και κινηματικά στοιχεία δράσης..

Βλέπε σχετικά, Francis Piven Fox, ‘Μορφές Εξουσίας και Παγκοσμιοποίηση’, στο: Ρήγος Άλκης & Τσουκαλάς Κωνσταντίνος, (επιμ.), ‘Η Πολιτική σήμερα/Ο Νίκος Πουλαντζάς και η επικαιρότητα του έργου του’,  Εκδόσεις Θεμέλιο/ Ελληνική Εταιρεία Πολιτικής Επιστήμης, Εκδόσεις Θεμέλιο, Αθήνα, 2001, σελ. 300.

Αναφέρεται στο: Βεργόπουλος Κώστας, ‘Η Παγκοσμιοποίηση και ο Νίκος Πουλαντζάς…ό.π., σελ. 287.

Στο πλαίσιο εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών και προσδιορισμού ενός ευρύτερου ‘μνημονιασμού’, δύναται να αναφέρουμε πως έχουν διαμορφωθεί οι όροι και οι προϋποθέσεις για την ανάδυση και την αποκρυστάλλωση μίας ‘νέας’ όσο και ιδιαίτερης «Δημοκρατίας του Κέντρου» (Βασίλης Ασημακόπουλος), η οποία αρθρώνεται  από  και με τάσεις-κινήσεις σύγκλισης των κυρίαρχων πολιτικών κομμάτων ή των κομμάτων που άσκησαν κυβερνητική εξουσία (με εντάσεις, κινήσεις και αντινομίες),  πάνω στο επίδικο της εφαρμογής του μ μνημονίου ως ‘μέσου’ πολιτικής διαχείρισης της οικονομικής-κεφαλαιοκρατικής κρίσης εν Ελλάδι. Η «Δημοκρατία του Κέντρου» συγκλίνει στο κυβερνητικό αξιακό μέσον, ενσωματώνει όψεις-πλαισιώσεις των ευρωπαϊκών αντιθέσεων, κινείται στον ‘διαφορικό’ άξονα εφαρμογής του αναγκαίου, εγγράφοντας χαρακτηριστικά μίας κομματικής-πολιτικής «μνημονιοκοποίησης» βασικών δρώντων,   η οποία δια-περνά εγκάρσια, αφενός μεν τον κομματικό-πολιτικό ανταγωνισμό, αφετέρου δε εκείνες την άρθρωση του πολιτικού-ιδεολογικού λόγου. Στον κρισιακό ελληνικό κοινωνικοοικονομικό σχηματισμό, έλαβαν χώρα μείζονες μετατοπίσεις των κοινωνικών συμμαχιών των πολιτικών κομμάτων, καθώς και μετατοπίσεις σε επίπεδο στελεχιακού δυναμικού, προσδιορίζοντας παράλληλα την  παρουσία, εντός κρατικών προταγμάτων, εντός του πεδίου του κράτους μίας υλικής τεχνοκρατίας η οποία λειτουργεί με όρους πολιτικών μετατοπίσεων και ακόμη, μίας σχετικής ‘αυτονομίας’, διαμεσολαβούμενη με πλέγματα πολιτικών και αναπαραγόμενη ως άτυπος φορέας γνώσης..  Η «Δημοκρατία του Κέντρου» επενεργεί και προσδιορίζει τα ‘νέα’ υλικά κόμματα.. Μεταξύ κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης, τα όρια εφαρμογής, ‘κυβερνολογικής’ εφαρμογής των μνημονιακών εγκάρσιων τομών, εκεί όπου η ‘τεχνολογία’ εφαρμογής συναντά την δοσμένη κοινωνική υλικότητα.

Ο Βασίλης Ασημακόπουλος, αναφερόμενος στο συνδικαλιστικό νόμο 1264/82 που προωθούσε τον εκδημοκρατισμό του συνδικαλιστικού κινήματος και στην ψήφιση του, τονίζει πως εγγράφει «την ενισχυμένη θέση της οργανωμένης μισθωτής εργασίας στο ΠΑΣΟΚ και την πάλη κατά του ν. 330/76». Βλέπε σχετικά, Ασημακόπουλος Βασίλης, ‘Πρώτη φορά Αριστερά…ό.π., σελ. 277-278.

Βλέπε σχετικά, Ασημακόπουλος Βασίλης, ‘Πρώτη φορά Αριστερά. Αντιθέσεις, αντιφάσεις, εσωτερικές συγκρούσεις στο ΠΑΣΟΚ την περίοδο 1974-1990 και οι βάσεις του πολιτικού μεταμορφισμού του’, Εκδόσεις A.P Publications, Αθήνα, 2017, σελ. 8.

Θέτοντας το ζήτημα της κοινωνικότητας ή αλλιώς της εργατικής κοινωνικότητας, η Ρόζα Λούξεμπουργκ αναφέρει πως «ακόμα και κατά την επανάσταση, οι απεργίες δεν πέφτουν απ’ τον ουρανό». Βλέπε σχετικά, Λούξεμπουργκ Ρόζα, ‘Η αλληλεπίδραση του πολιτικού και του οικονομικού αγώνα’, στο: Λούξεμπουργκ Ρόζα, ‘Μαζική Απεργία, Κόμμα, Συνδικάτα’, Μετάφραση: Πίττας Γιώργος, Εκδόσεις Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο,  Αθήνα, 2014, σελ. 69.

Ο προσδιορισμός της διαδικασίας ατομικοποίησης-ελαστικοποίησης της αγοράς εργασίας και της μισθωτής εργασίας, σχετίζεται με τις εξελίξεις κινητικότητας και διεθνοποίησης του κεφαλαίου και της κίνησης του κεφαλαίου, με τους όρους της συσσώρευσης να  μεταβάλλονται ήδη από την δεκαετία του 1970, επιφέροντας δραστικές μεταβολές-μετασχηματισμούς  στους όρους παροχής εργασίας και στο παραδοσιακό κράτος πρόνοιας. Το τυπολογικό σχήμα της παροχής μόνιμης εργασίας διαμεσολαβείται με τις μεταβολές που επέρχονται στο κράτος, στην οργάνωσης της κοινωνικής-πολιτικής-θεσμικής συναίνεσης, στις μεταβολές που εγγράφονται στο εσωτερικό του Κεφαλαιοκρατικού Τρόπου Παραγωγής.. Ο μισθωτός, ως τμήμα ενός συμβολαίου, εγγράφει το οριακό ‘σύνορο’ ως κίνηση-πρακτική.. Επρόκειτο για μία διαδικασία επάλληλων υπερβάσεων, ανα-πλαισίωσης του εργατικού γίγνεσθαι, προσαρμογής τους στις εκφάνσεις της και ‘τεχνολογικοποιημένης’ κεφαλαιοκρατικής γνώσης.. Η ελαστικοποίηση των όρων παροχής εργασίας & της εργασίας της ίδιας εγγράφεται ως ουσιώδες χαρακτηριστικό, ως ιδιαίτερη ‘κανονικότητα’,  στο σημερινό γίγνεσθαι της αγοράς εργασίας, προσιδιάζει στην κατεύθυνση έκφρασης-επίδειξης μίας διαρκούς ‘προσαρμοστικότητας’ από πλευράς εργαζόμενου, αποκλίνει από το εργασιακό πρότυπο της μόνιμης, σταθερής απασχόλησης (και σε αυτό το πλαίσιο έχουν επέλθει έντονες μεταβολές), που παραπέμπει στη, Φορντικού τύπου, κεφαλαιοκρατική διαχείριση. Η εργασιακή σταθερότητα όπως εκφράστηκε κοινωνικά, υλικά, φαντασιακά, ‘θρυμματίζεται’ σε διαφορετικούς τύπους εργασίας & σε χαμηλές αμοιβές, στην άρση των εμπρόθετων δικλίδων της απεύθυνσης, στην έκθεση στην πραγμάτωση του φανερά και κεκαλυμμένα, ιστορικά ‘αναγκαίου’,  εκεί όπου οι κεφαλαιακές προσλήψεις αξιώνουν τον πάντα έτοιμο και κινητικό εργαζόμενο, τον εργαζόμενο του μη μέσου όρου που φέρει την ‘εξατομίκευση’ του ως ‘πώληση’ εργατικής δύναμης, ανακυκλώσιμης φοράς και αναπαραγόμενης προτροπής..   Όπως επισημαίνει ο Berthold Vogel: «Παρά ταύτα, όταν μιλάμε σήμερα για τους μετασχηματισμούς στην αμειβόμενη δραστηριότητα, διαπιστώνουμε ότι αυτή η αναρρίχηση του μισθωτού είναι φανερό πως έχει σταματήσει: αδιάκοπη αύξηση της μαζικής ανεργίας, διαφοροποίηση των μορφών δραστηριότητας, απορρύθμιση του εργατικού δικαίου, επέκταση του τομέα των υπηρεσιών. Ο ρόλος της αμειβόμενης δραστηριότητας σε ό,τι αφορά την πρόσβαση σε οικονομικούς πόρους, στην ηθική καταξίωση ή σε κοινωνικές θέσεις τίθεται εν αμφιβόλω. Η επίδραση της αμειβόμενης δραστηριότητας στη συγκρότηση του κοινωνικού ιστού ή στην κοινωνική ενσωμάτωση κλυδωνίζεται. Ο κόσμος της εργασίας βιώνεται πλέον ως εξασθενημένος, επισφαλειοποιημένος, πιο αβέβαιος». Βλέπε σχετικά, Vogel Berthold, ‘Το τέλος μιας αναρρίχησης: Η νέα επισφάλεια στη μισθωτή εργασία’, στο: Schultheis Franz & Schulz Kristina, ‘Η αθλιότητα της οικονομίας. Η αθέατη όψη του γερμανικού «θαύματος», Μετάφραση: Καράμπελας Γιώργος- Γεμελιάρης Χρήστος, Εκδόσεις Αλεξάνδρεια, Αθήνα, 2015, σελ. 40.

Βλέπε σχετικά, Βεργόπουλος Κώστας…ό.π., σελ. 290.

Βλέπε σχετικά, Francis Piven Fox, ‘Μορφές Εξουσίας και Παγκοσμιοποίηση’, στο: Ρήγος Άλκης & Τσουκαλάς Κωνσταντίνος, (επιμ.), ‘Η Πολιτική σήμερα/Ο Νίκος Πουλαντζάς και η επικαιρότητα του έργου του’,  Εκδόσεις Θεμέλιο/ Ελληνική Εταιρεία Πολιτικής Επιστήμης, Εκδόσεις Θεμέλιο, Αθήνα, 2001, σελ. 299.

Η πάλη των τάξεων εν κινήσει, εν παρουσία, εκεί όπου οι μνημονιακές κοινωνικές-πολιτικές ρήξεις εγγράφονται και διαπλέκονται με τους όρους κίνησης της πάλης των τάξεων.

Όπως σημειώνει  ο Θανάσης Τσακίρης: η «τεχνοκρατικοποίηση» του συνδικαλισμού, δηλαδή η «επίδειξη γνώσης» αντί της «επίδειξης δύναμης» ως διεκδικητικής τακτικής, είναι ένα ζήτημα που δεν έχει απασχολήσει ούτε τα πολιτικά κόμματα, ούτε την επιστημονική έρευνα, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων». Βλέπε σχετικά, Τσακίρης Θανάσης ‘Πουλαντζάς και κοινωνικά κινήματα: η περίπτωση του εργατικού συνδικαλισμού’, στο: Γολέμης Χάρης & Οικονόμου Ηρακλής, (επιμ.), ‘Ο Πουλαντζάς σήμερα’, Εκδόσεις Νήσος, Αθήνα, 2012, σελ. 155. Η ιδιαίτερη,  συνδικαλιστική «επίδειξη δύναμης» ως διεκδικητική τακτική, όπως αναφέρει ο Θανάσης Τσακίρης, εκφράστηκε, και με αντινομίες, την πρώτη κρισιακή περίοδο εφαρμογής του μνημονιακού προγράμματος, (201-2012), εκεί όπου τα συνδικάτα και το συνδικαλιστικό κίνημα διαμεσολάβησαν τις αντιθέσεις που επέφερε η ευρύτερη μνημονιακή ‘κυβερνολογική’.

Ο Δημήτρης Μανιάτης, θέτει στο επίκεντρο το ζήτημα της συνδικαλιστικής ανα-διοργάνωσης υπό το πρίσμα των μετασχηματισμών που έχουν επέλθει στον κόσμο της μισθωτής εργασίας: «Και τα ίδια όμως τα συνδικάτα οφείλουν να ξανασχεδιάσουν τη στρατηγική τους. Να δουν πως θα ξαναγίνουν κύτταρα δημοκρατίας και ενεργοποίησης των μελών τους και πέραν των συντεχνιακών προταγμάτων. Σήμερα, ολόκληρες γενιές δεν εμπνέονται ή δεν πείθονται, από τον εργατικό λυρισμό του ΠΑΜΕ για παράδειγμα. Ο κόσμος της επισφαλούς εργασίας, της υποαπασχόλησης, του κατακερματισμένου εργασιακού χώρου και της ιντερνετικής ροής δεν είναι εύκολο να ακολουθήσει κανόνες δεκαετίας 80. Οι χιλιάδες άνεργοι – που επίσης είναι δυνάμει εργαζόμενοι- μένουν έξω από τη μαζική διεκδίκηση». Βλέπε σχετικά, Μανιάτης Δημήτρης, ‘Κανόνες απεργίας’, Εφημερίδα ‘ΤΑ ΝΕΑ Σαββατοκύριακο’, 13-14/01/2018, σελ. 12.

Αναφέρεται στο: Μιχαήλ Σάββας, ‘kumi-Ori-Φωτίζου… ή Το όνειρο του Πραγματικού’, στο: Μιχαήλ Σάββας, (επιμ.), ‘Homo Liber. Δοκίμια για την Εποχή, την Ποίηση και την Ελευθερία, Εκδόσεις Άγρα, Αθήνα, 2016, σελ. 147.

Με έντονη την δράση του ‘Πανεργατικού Αγωνιστικού Μετώπου’ (‘ΠΑΜΕ’) και δυνάμεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ..

Στο πλαίσιο του «κινηματικού συνδικαλισμού» εστιάζει την ανάλυση του ο Sam Gidlin, επισημαίνοντας την  δυνατότητα επανεφεύρεσης του εργατικού ‘εαυτού’, γύρω και εντός του προτάγματος της αλληλεγγύης μεταξύ κατηγοριών εργαζομένων και ανασύνθεσης της έννοιας της καθημερινής εργατικότητας. Βλέπε σχετικά, Swartz Donald, `Στρατηγικές της εργατικής τάξης στα τέλη του αιώνα: πέρα από την προοδευτική ανταγωνιστικότητα…ό.π., σελ. 443.

Βλέπε σχετικά, Vester Michael, ‘Η κρυμμένη όψη του γερμανικού θαύματος: Το κράτος πρόνοιας σε κρίση και τα δεινά των λαϊκών στρωμάτων’, στο: Schultheis Franz & Schulz Kristina, ‘Η αθλιότητα της οικονομίας. Η αθέατη όψη του γερμανικού «θαύματος»…ό.π., σελ. 28.

Αναφέρεται στο: Schultheis Franz, ‘Μια κοινωνία χωρίς ποιότητα’, στο: Schultheis Franz & Schulz Kristina, ‘Η αθλιότητα της οικονομίας. Η αθέατη όψη του γερμανικού «θαύματος»…ό.π., σελ. 391.