Πέμπτη, 20 Σεπ, 2018

  • «Πρωτιά» στις απολύσεις του Αυγούστου για τους νέους έως 25 ετών
  • Μιλάμε για τη Βέροια του 20ου αιώνα:  Η παρουσία της Γυναίκας στην Ημαθία του 20ου αιώνα
  • ΕΛΜΕ ΗΜΑΘΙΑΣ: ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΗΣ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ
  • Από τη ΔΕΘ πίσω στην Ιταλία το «Ασημένιο Βέλος»..
  • Διάλογος και συναντήσεις του Τάσου Μπαρτζώκα με τους Εμπορικούς Συλλόγους της Ημαθίας
  • Άνετη νίκη του ΦΙΛΙΠΠΟΥ
«Πρωτιά» στις απολύσεις του Αυγούστου για τους νέους έως 25 ετών1 Μιλάμε για τη Βέροια του 20ου αιώνα:  Η παρουσία της Γυναίκας στην Ημαθία του 20ου αιώνα2 ΕΛΜΕ ΗΜΑΘΙΑΣ: ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΗΣ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ3 Από τη ΔΕΘ πίσω στην Ιταλία το «Ασημένιο Βέλος»..4 Διάλογος και συναντήσεις του Τάσου Μπαρτζώκα με τους Εμπορικούς Συλλόγους της Ημαθίας5 Άνετη νίκη του ΦΙΛΙΠΠΟΥ6

Το Σχόλιο της Ημέρας

Για την έξοδο από τα Μνημόνια

print
email
από Η Άλλη Άποψη
Για την έξοδο από τα Μνημόνια

Γράφει ο Σίμος Ανδονίδης υποψήφιος διδάκτορας ΑΠΘ

Με ένα κατατοπιστικό του άρθρο ο Γιάννης Τόλιος θέτει το διακύβευμα και τα ευρύτερα διακυβεύματα της περιώνυμης 'εξόδου' της χώρας από τον ιστορικό μνημονιακό κύκλο τον Αύγουστο του 2018, προσδιορίζοντας παράλληλα τις επάλληλες κοινωνικές-ταξικές 'ρηγματώσεις' και μεταβολές που επέφερε η μνημονιακή διαχείριση της κρίσης του εν Ελλάδι κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού, κρίση που διαρθρώνεται με τις προσίδιες εντάσεις της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης του 2007-2008.

 Ο πολιτικός-ιδεολογικός λόγος της συγκυβέρνησης του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ) και του κόμματος των 'Ανεξαρτήτων Ελλήνων' (ΑΝ.ΕΛΛ), αρθρώνεται και παράλληλα 'εξειδικεύεται' γύρω από το 'τέλος' της εν Ελλάδι κρίσης και του μνημονιακού 'καθεστώτος' τον προσεχή Αύγουστο, προσιδιάζοντας προς την ίδια αναζήτηση αντίβαρων που σχετίζονται με το σχέδιο μίας (ασαφούς) 'ολιστικής οικονομικής ανάπτυξης', η οποία, εντασσόμενη στο πλαίσιο ενός εμπρόθετου εκσυγχρονισμού, δύναται να προσλάβει τα χαρακτηριστικά μίας 'φορτισμένης' σχεσιακότητας της ελληνικής κεφαλαιοκρατικής οικονομίας με την αντίστοιχη ευρωπαϊκή, με στρατηγικούς άξονες την ενέργεια και τα ενεργειακά δίκτυα, την ανάπτυξη του διαμετακομιστικού εμπορίου και την διαμόρφωση τεχνολογιών αιχμής υπό το πρίσμα και της δραστηριοποίησης του άρχοντος αστικού μπλοκ εξουσίας.

Η περιώνυμη κοινωνική, οικονομική και πολιτική 'παύση', το 'τέλος' των μνημονίων, προσκρούει πάνω στην ίδια την πραγματικότητα των δεσμεύσεων που έχουν αναληφθεί και συμπεριλαμβάνονται στις διαρκείς εξειδικεύσεις του τρίτου μνημονίου που συνομολόγησε η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ. με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς το θέρος του 2015, με την ίδια την μνημονιακή στρατηγική ως κυβερνολογική λιτότητας και συγκρότησης του οντολογικού-κοινωνικού υποκειμένου το οποίο 'οφείλει να μην διαβεί πάνω από τις δυνατότητες του', ενέχοντας παράλληλα αυτό που θα αποκαλούσαμε ως πλέγμα 'τμηματικών δυνατοτήτων': σε αυτό το πλαίσιο, εν καιρώ κρίσης, η μνημονιακή περιεχομενικότητα εφάπτεται με την περαιτέρω μείωση των συντάξιμων αποδοχών οι οποίες κλιμακωτά τείνουν προς το ελάχιστο δυνατό όριο, με την μείωση του αφορολόγητου ορίου που δύναται να επηρεάσει αρνητικά τους δείκτες της κοινωνικής αναπαραγωγής, την ήδη διαρρηγμένη γενεακή βιολογική αναπαραγωγή καθώς και την ίδια υλικότητα σημαντικού μέρους του μπλοκ των λαϊκών-υποτελών τάξεων (νέες μερίδες της μικροαστικής τάξης), πτυχώσεις πολιτικής που συναρθρώνονται με την αναγκαιότητα διατήρησης και επίτευξης πρωτογενών πλεονασμάτων της τάξεως του 3.5% έως το 2022 διαμέσου μίας εμπροσθοβαρούς πολιτικής λιτότητας και επιθετικής φορολόγησης μερίδων και του λαϊκού 'πλήθους', την ίδια στιγμή που δια-κρατούνται πολιτικά και κοινωνιο-οικονομικά, οι εκφάνσεις πραγμάτωσης των ιδιωτικοποιήσεων..

Οι όροι και οι δείκτες της λιτότητας δια-κρατούνται, με την μνημονιακή επιτελεστικότητα, έκκεντρα και δυναμικά, να προσλαμβάνει χαρακτηριστικά και να μετατοπίζεται προς την κατεύθυνση μίας εντατικής επιτροπείας, πραγματοποίησης ελέγχων καθώς και της αναγκαιότητας τήρησης των δεσμεύσεων για την πραγματοποίηση μεταρρυθμίσεων, με αντιστάθμισμα όχι μόνο την αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους και την δυνατότητα πρόσβασης στις αγορές, αλλά και την αλλά και την 'προσφορά' τεχνογνωσίας για την ανα-δόμηση μίας κεφαλαιοκρατικής οικονομίας που συνυφαίνει χαρακτηριστικά έντασης κεφαλαίου και έντασης γνώσης..

Δύναται να κάνουμε λόγο για την διάρκεια ή αλλιώς, για την συνέχεια του μνημονίου και της 'μνημονικοποίησης' με 'άλλα μέσα', εντός ενός ευρύτερου κοινωνιο-περιβάλλοντος το οποίο αναδεικνύει όρους κοινωνικής-ταξικής-εργατικής ευελιξίας και 'επισφαλειοποίησης' και της διαμόρφωσης θυλάκων κοινωνικής φτωχοποίησης που απαντάται στις παρυφές του ευρωπαϊκού ονείρου και των οραμάτων του ευρύτερου κοινωνικού 'εξευγενισμού'.

 Όπως αναφέρει ο Σπύρος Σακελλαρόπουλος, «η ελληνική περίπτωση έχει τη δυνατότητα να λειτουργήσει ως πιλότος, συμβάλλοντας σε ένα καινούργιο μοντέλο διεθνούς συσσώρευσης , στηριγμένο στη ραγδαία μείωση των μισθών, στην καταλυτική αλλαγή των εργασιακών σχέσεων και στην εκκαθάριση των μη ανταγωνιστικών κεφαλαίων».

Το μνημόνιο καθίσταται η εκτατική του 'εξειδίκευση', η ΄ενσάρκωση' (ηθική, πολιτική και οικονομική), του στη δόμηση του υποκειμένου της 'αρετής', ο φετιχισμός του αριστερού του 'τέλους' που, αντεστραμμένα, λειτουργεί ως αριστερή κυβερνολογική του διαχείριση που άπτεται της ίδιας συνέχειας του την περίοδο της οικονομικής-κεφαλαιοκρατικής κρίσης, 'συν-διαλεγόμενο' με μορφές ενός καθεστώτος επιτροπείας αντί φθηνού δανεισμού το οποίο όμως δεν αίρει τις συνθήκες μίας προσίδιας 'κανονικοποίησης' του, με το υψηλό δημόσιο χρέος και την αποπληρωμή των δανειακών υποχρεώσεων της χώρας να επενεργούν ως υπόδειγμα: έως ότου λάβει χώρα η αποπληρωμή του 75% των δανειακών υποχρεώσεων της χώρας, η ελληνική οικονομία  θα ευρίσκεται στην 'κλίνη' της βιο-πολιτικής του μακρο-σωματιδιακού ελέγχου, όπως προβλέπουν οι συνθήκες και οι ρήτρες ανταλλαξιμότητας, με το πρόταγμα να προσδιορίζεται ως η διαρκής, συμβολική, ηθική, κοινωνιο-πολιτισμική και πολιτική άρση της Μεταπολιτευτικής θέσμισης και της μη-επιστροφής σε αυτό που δύναται να οριστεί ως 'Μεταπολιτευτική καταστροφικότητα.'

Το αριστερό Μνημόνιο του 2015 συνιστά την συμπύκνωση και την κορύφωση ενός ευρύτερου κύκλου ο οποίος θεμελιώνεται στη 'μήτρα' του ιστορικά 'αναπόδραστου', συμβάλλοντας στη συγκρότηση και στην εμβάθυνση ταξικών και ενδο-ταξικών χασμάτων και δια-ρρήξεων, στον μετασχηματισμό των δομών της ελληνικής οικονομίας και του ελληνικού κομματικού-πολιτικού συστήματος..

Το 'τέλος' δεν αποτελεί παρά την διαθετικότητα της παρέμβασης, εντός συνθηκών μεταβολής και εργασιακής ευελιξίας-επισφάλειας εκεί όπου ενσκήπτουν οι πέντε άξονες ευελιξίας στο ευρύτερο φάσμα της παραγωγής και των κρισιακών παραγωγικών-ταξικών σχέσεων όπως τους όρισε ο R. Boyer: η «ευελιξία της οργάνωσης της παραγωγής», η «ευελιξία της ιεραρχίας των ειδικοτήτων», η «ευελιξία της κινητικότητας των εργαζομένων», η «ευελιξία της διαμόρφωσης των αμοιβών» και η «ευελιξία της «φορολόγησης» των επιχειρήσεων», υπό το πρίσμα μίας, κορπορατιστικού τύπου, κρατικής διαμεσολάβησης..

Ο Θανάσης Γκιούρας τονίζει χαρακτηριστικά πως «ο διαμελισμός των βιοτικών πόρων του ελληνικού λαού είναι πραγματικός, αλλά το ναρκοπέδιο άυλο».

Η μνημονιακή 'εξειδίκευση' αποτελεί δείκτη προσαρμοστικότητας του ελληνικού κεφαλαιοκρατικού σχηματισμού στους όρους ανάπτυξης και συσσώρευσης του διεθνούς κεφαλαιοκρατικού προτσές, κίνηση που αρθρώνεται διαλεκτικά με τις αντιθέσεις και τις κοινωνικές αντινομίες που προκύπτουν στο εσωτερικό της χώρας.. και τις κοινωνικές αντινομίες που προκύπτουν στο εσωτερικό της χώρας..

Το, δίκην 'σωτηριολογικής' εγκάρσιας τομής, 'τέλος' του ΣΥΡΙΖΑ, ο 'φραγμός' και η επανεκκίνηση της ιστορίας, καθίστανται εμβάθυνση των κοινωνικών-ταξικών τομών και αντεστραμμένη εκπλήρωση: η μνημονιακή πραγματικότητα ανα-καλείται στην ποιότητα ζωής, στη γενεαλογική κένωση του πολιτικού-ιδεολογικού λόγου του κόμματος (ΣΥΡΙΖΑ) που, διαμέσου της κρατικοποιημένης αναφορικότητας τους και της 'αναπτυξιολαγνείας' του, ασκεί την κυβερνητική εξουσία που επισωρεύει χρέη και χρέος.

Οι μνημονιακές σωρεύσεις-κενώσεις τείνουν στην μεταβολή υποδείγματος, στην προσδοκώμενη σύγκλιση με την ευρωπαϊκή 'κανονικότητα' έως την στιγμή που η χώρα θα αποδοθεί 'απολυτρωμένη' στους ευρωπαϊκούς θεσμούς και στις αγορές.. Η λειτουργικότητα ενός εκάστου και των επάλληλων μνημονίων έγκειται στην και στις επιδράσεις του στο πεδίο της κοινωνικής καθημερινότητας, στη συγκρότηση ενός 'καθεστώτος' αλήθειας το οποίο συν-διαλέγεται με τις εκφάνσεις ενός 'καθεστώτος' παραγωγής πολιτικής, εντός και εκτός χώρας, το οποίο προβάλλει τις νόρμες του επιθυμητού και του διανοητού: ο 'μνημονιακός' και 'εν θεραπεία' Έλληνας οφείλει να 'μάθει' να 'επιθυμεί' τα απαραίτητα ωσάν υποκείμενο που έως τώρα έζησε 'εκτός' ή 'πέραν' της χρονικότητας..

Οι πολιτικές λιτότητας θεμελιώνονται στη διαμόρφωση της εικόνας της 'αφαίρεσης', στους ίδιους όρους αντιμετώπισης μίας αναπαραγόμενης κρίσης που αναδεικνύει την πλέον 'ασθενή' ευρωπαϊκότητα, τις ενδο-κεφαλαιοκρατικές αποκλίσεις.

Οι κοινωνικές εντάσεις και πολώσεις που παράγονται δύνανται να επενεργήσουν σε ένα εμπρόθετο γίγνεσθαι.. Ένα γίγνεσθαι το οποίο «αγωνιά να βρει την ολοκλήρωση του», τονίζει ο Κωστής Μοσκώφ, ή αλλιώς, με τα λόγια του Martin Heidegger, ''ότι έχει «ιστορία» βρίσκεται μέσα στη συνάφεια ενός «γίγνεσθαι». H δράση ως ίδια επιθυμία δύναται να συναρθρώσει δεσπόζουσες εκφάνσεις και μη-θεμελιακές συναρμογές, με βάση την Φουκωϊκή αναλυτική που κατευθύνεται προς τα διά-κενα που ορίζουν το διανοητό, την ‘τάξη του εαυτού: «Να αναπτύσσεις τη δράση, τις σκέψεις και τις επιθυμίες μέσω της εξάπλωσης, της αντιπαράθεσης και της αποσύνδεσης, και όχι μέσω της διαίρεσης και της πυραμιδικής ιεράρχησης». Το σημαίνον καθίσταται το Μπενγιαμικό «Mut» (‘Τόλμη), η ‘τόλμη’ «για σκέψη και πράξη».

Βλέπε σχετικά, Τόλιος Γιάννης, ‘Καθαρή ή «βρώμικη» έξοδος από τα μνημόνια’, ‘Info-war’, 04/06/2018, https://info-war.gr/kathari-i-vromiki-exodos-apo-ta-mnimonia/.

Η διεθνής κρίση του Κεφαλαιοκρατικού Τρόπου Παραγωγής αποτελεί ίδιον της εσωτερικής του εμμένειας, στοιχείο μαζικής εμπλόκισης, διαμεσολάβησης ενός πλέγματος αξεδιάλυτων αντινομιών, μία κρίση η οποία, με τα λόγια του Θανάση Γκιούρα αποτελεί «κρίση διεθνών διαστάσεων, στην οποία δεν είναι σίγουρη ούτε καν η θέση εκείνου του ουτιδανού χαρακτήρα που θρέφει την αυτοσυνείδηση του με την πάλαι ποτέ διαπίστωση ότι «φρόνιμα και ταχτικά πάω με κείνον που νικά». Βλέπε σχετικά, Γκιούρας Θανάσης, ‘Ελευθερία και Ιστορία. Με βασική αναφορά στις θέσεις Για την έννοια της ιστορίας του Walter Benjamin’, Εκδόσεις ΚΨΜ, Αθήνα, 2012, σελ. 16.

Η Αθηνά Αθανασίου εστιάζει (παραπέμποντας στη Φουκωϊκή επιστημολογία)    στην ιστορία και στις πολιτικές-ιστορικές αφηγήσεις περί κρίσης, στις νόρμες του διαχειριστικά εφικτού με την μορφή που αναδύονται, καθώς και στην εξουσιαστική  πρόσληψη και ‘κατασκευή’  του υποκειμένου που δεν υπερβαίνει τις ‘τάξεις’ και τις συναρμογές αυτού που θεωρείται ως διανοητό: «Με αυτή την έννοια, η διαχείριση της κρίσης απηχεί τον τρόπο με τον οποίο ο Μισέλ Φουκώ αναφέρεται στην εξουσία ως πρακτική συγκρότησης των ανθρώπινων όντων ως υποκειμένων: ως πρακτική που «κατηγοριοποιεί, σημαδεύει (ένα υποκείμενο) με την ίδια του την ατομικότητα, το προσαρτά στην ίδια του την ταυτότητα, του επιβάλλει ένα νόμο αλήθειας που το ίδιο πρέπει να αναγνωρίζει και οι άλλοι πρέπει να αναγνωρίζουν σε αυτό». Βλέπε σχετικά, Αθανασίου Αθηνά, ‘Η κρίση ως «κατάσταση έκτακτης ανάγκης». Κριτικές και αντιστάσεις’, Εκδόσεις Σαββάλας, Αθήνα, 2012, σελ. 13-14. Το κοινωνικό ‘σώμα’ ως εθνικό ‘σώμα’, αδιαφοροποίητα, δύναται να δράσει συσπειρωτικά και ‘αναγεννητικά’ την περίοδο της κρίσης, συστρατευμένο στη μορφή-νόρμα του ηθικά και πολιτικά, ‘κοινού καλού’. Το κοινωνικό ‘σώμα’ ‘μετασχηματίζεται’ και λειτουργεί ως ‘οικογενειακός πυρήνας’, που αναδεικνύει το ίδιο πρόσημο του ‘όλοι να βάλουμε πλάτη’.

Η στρατηγική της κυβέρνησης για την ‘ολιστική οικονομική ανάπτυξη’ την επαύριον της κρίσης και των μνημονίων, προσομοιάζει και προς την κατεύθυνση αυτού που η Sara Ahmed προσδιορίζει ως «αισθηματικές οικονομίες» (affective economies). Σε αυτή την περίπτωση, το υπόδειγμα της ‘ολιστικής οικονομικής ανάπτυξης’ προς και για όλους, επιδιώκει να εγγράψει εκφάνσεις διαμόρφωσης ενός ‘θετικού’ κατά κανόνα ‘αισθηματισμού’, συναρθρώνοντας το οικονομικά δυνατό με την «αισθηματική οικονομία» της αριστερής-ριζοσπαστικής  κινητοποίησης και αλλαγής, με την θετικότητα και την ανόρθωση που δύνανται να προκύψουν αμά τη εφαρμογεί του σχεδίου της ‘ολιστικής οικονομικής ανάπτυξης’. «Τα (συναισθήματα) λειτουργούν ως μια μορφή κεφαλαίου: το συναίσθημα (affect) δεν ανήκει θετικά στο σημείο ή το εμπόρευμα, αλλά παράγεται μόνο ως αποτέλεσμα της κυκλοφορίας του», γράφει η Sara Ahmed. Η ίδια θετικότητα δύναται να «απελευθερωθεί» «μόνο ως αποτέλεσμα της κυκλοφορίας» του εμπορεύματος, ήτοι, στην περίπτωση μας, της αναφοράς, της στρατηγικής εκπόνησης και της εφαρμογής του ‘ολιστικού’ και μετα-κρισιακού σχεδίου οικονομικής ανάπτυξης. Βλέπε σχετικά, Ahmed Sara, ‘Affective Economies’, Social Text, Summer 2004, 22, pp. 117-139.

Ο Νίκος Φωτόπουλος θέτει, εν καιρώ κρίσης και μορφών που προσλαμβάνει η κρίση, τους άξονες γύρω από τους οποίους διαρθρώνεται η νέα «Ευρωπαϊκή κοινωνική πραγματικότητα». Άξονες που σχετίζονται με «τη γήρανση του πληθυσμού, τον μεγάλο αριθμό ενηλίκων εργαζομένων με χαμηλά προσόντα και ειδίκευση, τις εκπαιδευτικές, οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες (Βορράς-Νότος), τα υψηλά ποσοστά ανεργίας και ιδιαίτερα εκείνα των νέων, την αποδιάρθρωση του τρόπου διαμόρφωσης των συλλογικών συμβάσεων και του τρόπου καθορισμού των αποδοχών, την ελαστικοποίηση του χρόνου εργασίας με την απόλυτη προσαρμογή του μονομερώς στις ανάγκες των επιχειρήσεων, την υποβάθμιση του ρόλου της πλήρους και σταθερής απασχόλησης υπέρ των ευέλικτων μορφών απασχόλησης». Βλέπε σχετικά, Φωτόπουλος Νίκος, ‘Μαζική κουλτούρα και ηγεμονία στην εποχή της κρίσης. Χειραγώγηση και ανορθολογισμός σε συνθήκες νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης’, στο: Καλεράντε Ευαγγελία, Βαμβακίδου Ιφιγένεια & Σολάκη Ανδρομάχη, (επιμ.), ‘Από τη Ρόζα Λούξεμπουργκ στο τερατώδες είδωλο της Ευρώπης. Οι παθογένειες του καπιταλιστικού συστήματος’, Εκδόσεις Επέκεινα, Τρίκαλα, 2016, σελ. 284.

Βλέπε σχετικά, ‘Πρωτογενή πλεονάσματα- μαμούθ μέχρι το 2022 από την υπερφορολόγηση’, ‘The Press Project’, 06/06/2018, https://thepressproject.gr/article/130239/Protogeni-pleonasmata--mamouth-mexri-to-2022-apo-tin-uperforologisi.

Όπως επισημαίνει ο Γιάννης Τόλιος αναφορικά με την μισθολογική επιδείνωση και κατακρήμνιση  των όρων ‘πώλησης’ της εργατικής δύναμης εν Ελλάδι την περίοδο της κρίσης: «Η συρρίκνωση των μισθών και συντάξεων ξεπέρασε το -35%. Ο μέσος μισθός από 1.442 € το 2010, μειώθηκε σε 974 € το 2016, ενώ ο κατώτατος μισθός από 751 € έπεσε στα 586 € και για τους νέους στα 510 €. Χαρακτηριστικό είναι ότι το 2010, μόνο 12% των εργαζόμενων δούλευαν με κατώτατο μισθό, ενώ το 2016 ήταν 49%!».  Βλέπε σχετικά, Τόλιος Γιάννης, ‘Καθαρή ή «βρώμικη» έξοδος από τα μνημόνια;’…ό.π.

Βλέπε σχετικά, Σακελλαρόπουλος Σπύρος, ‘Κρίση και κοινωνική διαστρωμάτωση στην Ελλάδα του 21ου αιώνα’, Εκδόσεις Τόπος, Αθήνα, 2014, σελ. 322.

Το ‘πάρτι τελείωσε’, τόνιζε εμφατικά ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, αρθρώνοντας την λογοθετικότητα του ‘τέλους της ασυδοσίας’, της μετατόπισης των όρων της, πολιτικής και συναισθηματικής ‘ενοχής’, της ανάδειξης του Μεταπολιτευτικού υποκειμενισμού του ‘homo ασώτους’ που διαμορφώθηκε κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν των πολιτικών και πνευματικών του ταγών.. Υπό αυτό το πρίσμα, το Μνημόνιο ως κοινωνική ‘μαρτυρία’ δύναται να επανεπινοήσει και να ‘αποκαθάρει’ και να προχωρήσει στην ΄ίαση’ («ιατρικοποίηση» και ηθικοποίηση της κρίσης/ Αθηνά Αθανασίου), του ‘άρρωστου’ πεδίου και μέλους, προσιδιάζοντας στη δημιουργία ή στην, με βιβλικούς όρους, ανα-δημιουργία του ‘υποκειμένου της αρετής’ που εμβαπτίζεται στα νάματα του ‘λελογισμένου’ και της ‘λελογισμένης’ χρήσης’ και ζωής.. Από τη σάρκα θα παραμείνει μόνο το περίβλημα της, με την κρισιακή αναπαράσταση να φέρει το σχήμα: ‘άρρωστος λαός-άρρωστη χώρα’, σε μία γνωσιοθεωρητική και οριενταλιστική απεικόνιση ‘ορθολογικού’ τύπου.

Αναφέρεται στο: Κουζής Γιάννης, ΄Εργασιακές σχέσεις και ευρωπαϊκή ενοποίηση. Ευελιξία και απορρύθμιση ή αναβάθμιση της εργασίας;΄, ΙΝΕ/Ινστιτούτο Εργασίας ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, Αθήνα, 2001, σελ. 35-37.

Βλέπε σχετικά, Γκιούρας Θανάσης, ‘Ελευθερία και Ιστορία…ό.π., σελ. 16. Η εννοιολόγηση του «άυλου ναρκοπεδίου» φέρει τις συνδηλώσεις της δυναμικής που δύνανται να προσλάβουν οι διαθέσεις των ‘από κάτω’, της φαντασιακής και μη αναπαράστασης του κοινωνικά-πολιτικά δυνατού, καθώς και της πολλαπλής και μη-ευθύγραμμης εκδίπλωσης των όρων επιτέλεσης της ιστορικότητας. Το «ναρκοπέδιο είναι άυλο» ενώπιον της μνημονιακής περιεχομενικότητας και του μνημονιακού μετασχηματισμού, ωσάν ‘δίκην κρατούντων’.

Η πολιτική συσσωμάτωση του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς βιώνει τις ωδίνες ενός εμπρόθετου πολιτικού μετασχηματισμού προς την κατεύθυνση του αριστερού ‘συγκλητισμού’. Οι δρώσες αντιφάσεις μεταξύ κρισιακού πολιτικού-ιδεολογικού λόγου και κρισιακής ‘καταστατικότητας’ και κυβερνολογικού πράττειν καθίστανται πυκνότερες, από την στιγμή που αναγιγνώσκονται και υπό το πρίσμα του αριστερού ‘αναγωγισμού’ σε έναν συμβατικό ‘αντιμνημονιασμό’ (που συνέβαλλε και στην επίτευξη κυβερνητικής συνεργασίας με το κόμμα των ‘Ανεξάρτητων Ελλήνων’),   καθιστούν ευδιάκριτη τη γραμμή του αριστερού ευρωπαϊκού θεσμισμού, συμβάλλουν στη μετεξέλιξη του κόμματος σε ‘οργανισμό ροής’ που ενσωματώνει στρατηγικές και συμβάντα  στο πεδίο της μοναδικότητας: τα επάλληλα συμβάντα της κρίσης και της συγκεκριμένης διαχείρισης των σταθμισμένων και αστάθμητων ‘ροών’ της.

Βλέπε σχετικά, Μοσκώφ Κωστής, ‘Εισαγωγικά στην διαμόρφωση του κινήματος της εργατικής τάξης. Η διαμόρφωση της εθνικής και κοινωνικής συνείδησης στην Ελλάδα’, Θεσσαλονίκη, 1979, σελ. 493.

Βλέπε σχετικά, Heidegger Martin, ‘Είναι και χρόνος’, 2 τόμοι, Εκδόσεις Δωδώνη, Αθήνα, 1985.

Βλέπε σχετικά, Foucault Michel, ‘Preface. In G. Deleuze & F. Guattari. Anti-Oedipus. Capitalism and Schizophrenia’, University of Minnesota Press, Mineapolis.

Αναφέρεται στο: Ψυχοπαίδης Κοσμάς, ‘Κανόνες και Αντινομίες στην Πολιτική’, Αθήνα, 1999, σελ. 380. Η Καντιανή έκκληση σε μία κίνηση ανόρθωσης του υπερβατολογικού υποκειμένου δύναται να συνοψιστεί στο πλαίσιο της «τόλμης για σκέψη» (‘Sapere aude’).

Έχει διαβαστεί 58 φορές

Σχόλια

Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Η  Συμφωνία  των  Πρεσπών
Προηγούμενο άρθρο
Η Συμφωνία των Πρεσπών
Προκαλούν οι θύτες
Επόμενο άρθρο
Προκαλούν οι θύτες

Αναζήτηση

"Η Άλλη Άποψη" Multimedia

advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement

Τα Πιο Δημοφιλή

Ο Καιρός στη Βέροια



Ο καιρός τώρα

Κυρίως λιακάδα
Κυρίως λιακάδα
Θερμοκρασία 23 °C
Άνεμος ΒΒΔ 2 μποφόρ

Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου

Λιακάδα
Λιακάδα
Θερμοκρασία 12 ως 28 °C
Άνεμος ΒΑ 2 μποφόρ

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου

Περιοδικά σύννεφα
Περιοδικά σύννεφα
Θερμοκρασία 13 ως 29 °C
Άνεμος ΝΑ 1-2 μποφόρ

Ποιός είναι online

Έχουμε online 537 επισκέπτες και 0 μέλη.

Αρχική σελίδα για κινητά