Και εμείς τι κάνουμε;

Όλα δείχνουν ότι οδεύουμε προς νέος μνημόνιο. Το είπε άλλωστε περιχαρής την περασμένη Παρασκευή ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης «Είμαστε σχεδόν έτοιμοι».

Αφού πέρασε μια βδομάδα, στη διάρκεια της οποίας παίχτηκε το έργο «οι καλοί και οι κακοί», με ΕΕ - ΔΝΤ (κουαρτέτο - πρώην τρόικα) να εμφανίζονται στο ρόλο του κακού και τους υπουργούς στο ρόλο του καλού, που δεν θέλουν αλλά, τι να κάνουν, αναγκάζονται να υπογράψουν νέα σειρά αντιλαϊκών μέτρων, η κυβέρνηση επιβεβαιώνει πλέον αυτό που ήταν εξαρχής γνωστό: Οτι ΕΕ - ΔΝΤ - κυβέρνηση βρίσκονται από την ίδια πλευρά του τραπεζιού. Υπηρετούν το «μονόδρομο» του κεφαλαίου, γι' αυτό και οι δύο διαπραγματεύονται μέτρα που θυσιάζουν το λαό στο βωμό του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης. Ο εμπαιγμός του λαού με την πλαστή «κόντρα» είναι συστατικό στοιχείο της προσπάθειας που κάνει η κυβέρνηση να περάσει «αβρόχοις ποσί» τα βάρβαρα μέτρα που περιέχονται στο νέο μνημόνιο.

Η διαπραγμάτευση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ με την τρόικα δεν γίνεται στο κενό. Ιδιαίτερα μετά την προκαταρκτική συμφωνία της 12ης του Ιούλη, ανέδειξε τη «βεντάλια» των αντιθέσεων και ανταγωνισμών που αναπτύσσονται μέσα στο οικοδόμημα της Ευρωζώνης και της ίδιας της ιμπεριαλιστικής λυκοσυμμαχίας της ΕΕ. Παρά τις διακηρύξεις περί σύγκλισης των οικονομιών, η πραγματικότητα δείχνει ότι οι αποστάσεις μεγαλώνουν όχι εξαιτίας κάποιας κυρίαρχης πολιτικής, όπως λένε διάφοροι, αλλά αντικειμενικά εξαιτίας του νόμου της ανισόμετρης οικονομικής ανάπτυξης, που είναι απαράβατος σε συνθήκες καπιταλισμού.

Η σκληρή διαπραγμάτευση, που γίνεται από όλες τις πλευρές για λογαριασμό των συμφερόντων των εθνικών αστικών τάξεων και επιχειρηματικών ομίλων, διεξάγεται στο φόντο της προοπτικής μηδενικής ανάκαμψης της τάξης του 0,8% του ΑΕΠ στην Ευρωζώνη, που προβλέπεται από τους διάφορους ευρωενωσιακούς θεσμούς, με δεδομένα τα υψηλά ποσοστά ανεργίας για τις αδύναμες οικονομίες, όπως η Ελλάδα και τα νέα αντιλαϊκά μέτρα παντού, ώστε οι καπιταλιστές να βγουν με λιγότερες απώλειες από την κρίση.

Στο στόχαστρο, δεκαετίες τώρα, βρίσκονται τα εργατικά - λαϊκά συμφέροντα, οι όποιες κατακτήσεις και δικαιώματα έχουν απομείνει. Σε αυτά οι αστοί συμφωνούν και τα προχωράνε. Εκεί που αναπτύσσονται οι αντιπαραθέσεις είναι στο ποια αστική τάξη, ποια μερίδα του κεφαλαίου θα υποστεί τη μικρότερη ζημιά.

Και ενώ ο Ελληνικός λαός ετοιμάζεται να γιορτάσει τον Δεκαπενταύγουστο οι κυβερνόντες με διαδικασίες εξπρές ετοιμάζονται να ψηφίσουν στη Βουλή ότι συμφωνηθεί. Το βασικό ερώτημα παραμένει. Όλοι εμείς τι κάνουμε; Θα συνεχίσουμε να προχωράμε με βάση τον φόβο και τις αυταπάτες; Έτσι απλά θα μετράμε ήττες και κυρίως τραγικές απώλειες στα όποια κοινωνικά δικαιώματα «κληρονομήσαμε» από τους αγώνες τω γονιών μας….

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

«Και τίποτα να μην κάνουν, αρκεί που έφυγαν οι Σαμαροβενιζέλοι.»

Επόμενο άρθρο

Κ. Λαπαβίτσας:Η πολυπόθητη αναδιάρθρωση του παραγωγικού ιστού