Του Αλέκου Χατζηκώστα *

Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι η συμπυκνωμένη εικόνα ενός συστήματος που σαπίζει, την ίδια ακριβώς ώρα που οδηγεί τους βιοπαλαιστές αγρότες στη χρεοκοπία και στον αφανισμό.Πιάστηκαν στα πράσα οι «εγγυητές της διαφάνειας»

Η κυβέρνηση της ΝΔ διαφήμιζε ως «μεγάλη μεταρρύθμιση» τη μετάβαση του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ, με τον πρώην υπουργό Κ. Τσιάρα να παρουσιάζεται ως εγγυητής της διαφάνειας. Ομως οι μάσκες έπεσαν και αποκαλύφθηκε ένα αίσχος ψηφοθηρίας «παλαιάς κοπής». Το αγροτικό κίνημα είχε έγκαιρα προειδοποιήσει: Η μεταφορά αυτή δεν έγινε για τον εκσυγχρονισμό, αλλά για να καλυφθούν ίχνη απάτης. Στόχος ήταν να μπορεί το κράτος να εισπράττει, συμψηφίζοντας τις επιδοτήσεις με τα χρέη που η ίδια η αντιλαϊκή πολιτική δημιουργεί στους παραγωγούς.

Καμία «παθογένεια» δεν κρύβεται πίσω από το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, όπως και από όλα τα προηγούμενα. Το έδαφος στο οποίο φύονται είναι η κανονικότητα της καπιταλιστικής αγοράς, που λειτουργεί με κριτήριο και κίνητρο το μεγαλύτερο κέρδος. Αυτό υπηρετεί το σάπιο κράτος με όλους τους μηχανισμούς και τις λειτουργίες του.

Αποτελεί τεράστιο θράσος και πρόκληση να εμφανίζεται ο κ. Μητσοτάκης, για μία ακόμα φορά, σαν παρατηρητής και σχολιαστής των εξελίξεων, να μιλάει για «διαχρονικές παθογένειες» και «αστοχίες», με τις οποίες είναι δήθεν «αποφασισμένος να αντιπαρατεθεί».

Λες και δεν είναι ο ίδιος εδώ και 7 χρόνια επικεφαλής της κυβέρνησης που είναι βουτηγμένη στη σαπίλα ΚΑΙ του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Λες και δεν ήταν - τουλάχιστον - εν γνώσει του όλη αυτή η βιομηχανία παρανομιών και πελατειακών σχέσεων που είχε στηθεί, προς όφελος κομματικών στελεχών και άλλων επιτήδειων και σε βάρος πάντα των βιοπαλαιστών αγροτών.

Αυτό το «βαθύ κράτος», με το οποίο δήθεν θα αντιπαρατεθεί, είναι το κράτος που ταΐζει με κάθε νόμιμο και παράνομο τρόπο τα διάφορα μικρά και μεγάλα τρωκτικά, που συμμετέχει στο μακελειό του πολέμου, που σέρνει στα δικαστήρια τους αγωνιστές αγρότες και τους φορτώνει την ακρίβεια του πολέμου κάνοντας απαγορευτική την προοπτική επιβίωσής τους.

Κι αυτό το «βαθύ» κράτος θέλει τώρα να το κάνει ακόμα πιο «βαθύ», εργαλειοποιώντας τα ίδια του τα σκάνδαλα, θεσμοθετώντας υπουργούς - τεχνοκράτες, που δεν θα έχουν ανάγκη τη λαϊκή ψήφο και άρα θα είναι ακόμα πιο απροσπέλαστοι απέναντι στη λαϊκή πίεση, θα προωθούν σαν «ρομπότ» το αντιλαϊκό έργο των κυβερνήσεων, την εμπλοκή στους πολέμους, τις διάφορες «διευθετήσεις».

Γι' αυτό τα σκάνδαλα είναι διαχρονικά, με όλες τις κυβερνήσεις και σε όλα τα καπιταλιστικά κράτη. Παίρνοντας μόνο την περίπτωση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, που πλασάρεται ως μηχανισμός «αυτοκάθαρσης» της κόπρου της ΕΕ, μέχρι το τέλος του 2024 υπήρχαν 2.666 ενεργές έρευνες σε κράτη - μέλη για τη διαχείριση 24,8 δισ. ευρώ. Οι περισσότερες από αυτές αφορούν τη διαπλοκή κράτους και επιχειρηματικότητας για την εξυπηρέτηση ισχυρών οικονομικών συμφερόντων και ανταγωνισμών, που είναι ο «ελέφαντας στο δωμάτιο» κάθε σκανδάλου.

Για όλα τα κόμματα της ΚΑΠ και της ΕΕ είναι αυτονόητο να πηγαίνει το 80% των άμεσων ευρωπαϊκών ενισχύσεων στο 20% των μεγαλύτερων δικαιούχων / αγροτικών εκμεταλλεύσεων, όταν οι μισοί από τους αγρότες της ΕΕ με πολύ μικρές εκμεταλλεύσεις παίρνουν μόλις το 6% των συνολικών ενισχύσεων.

Τους είναι αυτονόητο τα κονδύλια της αντιλαϊκής ΚΑΠ να χρησιμοποιούνται για τον εξωραϊσμό της στα μάτια της πλειοψηφίας των αγροτών που πλήττονται από αυτή, με «μπροστινούς» τους ευνοημένους από τις ενισχύσεις και τα σκάνδαλα. 

Επομένως δεν αναγνωρίζουμε στην ΕΕ των μονοπωλίων ρόλο κριτή και τιμητή της νομιμότητας. Γιατί ήταν η Κοινή Αγροτική Πολιτική της ΕΕ, η αποσύνδεση των επιδοτήσεων από την πραγματική παραγωγή, η περιβόητη «τεχνική λύση», πολιτικές, δηλαδή, που υπηρέτησαν όλες οι κυβερνήσεις και διαμόρφωσαν το εύφορο έδαφος για να αναπτυχθεί επί ημερών της κυβέρνησης της ΝΔ όλο αυτό το κύκλωμα διασπάθισης αγροτικών επιδοτήσεων στον ΟΠΕΚΕΠΕ.

Τα αστικά κόμματα αλληλοκαταγγέλλονται για τα σκάνδαλα, που γίνονται καταλύτης αναμόρφωσης του πολιτικού σκηνικού, με στόχο την αποτελεσματικότερη ενσωμάτωση - χειραγώγηση του λαού σε νέες αυταπάτες. Όπως ότι μπορεί να υπάρξει «κράτος δικαίου» στο πλαίσιο της εξουσίας του κεφαλαίου, ή ότι μπορεί μια άλλη κυβέρνηση να εξαλείψει τα σκάνδαλα.

Δεν παραμυθιάζουμε τον λαό ότι το σάπιο και διεφθαρμένο σύστημα μπορεί να «καθαριστεί», αν καθίσουν στις κυβερνητικές καρέκλες κάποια άλλα πρόσωπα.

Αυτό το κράτος και αυτό το σύστημα δεν μεταρρυθμίζονται προς το φιλολαϊκότερο, με ημίμετρα και με το «να αλλάξει ο Μανωλιός για να βάλει τα ρούχα του αλλιώς»... Μόνο αλλάζουν εκ βάθρων, ανατρέπονται.

Στη δίκαιη απαίτηση μεγάλου μέρους του λαού μας, να φύγει αυτή η αντιλαϊκή και διεφθαρμένη κυβέρνηση, δίνουμε το περιεχόμενο της ανάγκης να φύγει αυτή ΜΑΖΙ με την πολιτική που εφαρμόζει.

* Δημοσιογράφος-συγγραφέας

πρώτη δημοσίευση στη ψηφιακή εφημερίδα InVeria