Μην αστοχήσεις πάλι...

του Αλέκου Χατζηκώστα

«…Η συμμετοχή στον αστικό κοινοβουλευτισμό είναι απαραίτητη στο κόμμα του επαναστατικού προλεταριάτου για τη διαφώτιση των μαζών, που κατορθώνεται με τις εκλογές και την πάλη των κομμάτων στη Βουλή. Να περιορίζει όμως κανείς την πάλη των τάξεων στην πάλη μέσα στη Βουλή ή να θεωρεί την πάλη μέσα στη Βουλή σαν την ανώτατη, την αποφασιστική, στην οποία υποτάσσονται οι άλλες μορφές πάλης, σημαίνει να περνά στην πραγματικότητα με το μέρος της αστικής τάξης ενάντια στο προλεταριάτο….» (Β.Ι.ΛΕΝΙΝ 16/8/1919)

Ας ξεκινήσουμε από ένα βασικό δεδομένο. Η Ε.Ε ήταν και είναι διακρατική ιμπεριαλιστική ένωση. Από κατασκευής είναι εχθρική προς τα λαϊκά συμφέροντα. Οι ευρωεκλογές και οι συσχετισμοί που θα προκύψουν, δεν θ’ αλλάξουν τον ταξικό της χαρακτήρα. Το αποτέλεσμα όμως των ευρωεκλογών στέλνει μηνύματα τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στο εξωτερικό και δεν θα πρέπει να υποτιμηθούν.

Το βασικό ερώτημα που θα πρέπει να απαντηθεί με τη λαϊκή ψήφο είναι ποια ψήφος μπορεί να πονέσει, να αποτελέσει βόλι ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική της συγκυβέρνησης και της ΕΕ, στην πολιτική στήριξης του κεφαλαίου;

Θα είναι τελικά ψήφος-βόλι στην καρδιά του θηρίου, του πραγματικού αντιπάλου, των μονοπωλίων, του κεφαλαίου, της ΕΕ ή θα κινηθεί σε «ανώδυνα» κανάλια;

Κεφάλαιο, Ε.Ε , περισσότερο από το πώς θα λέγεται ο επόμενος πρωθυπουργός, από το ποιος θα είναι αξιωματική αντιπολίτευση, από το αν υπάρχουν ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ, νοιάζονται για τη σταθερότητα της αντιλαϊκής πολιτικής. Νοιάζονται οι βασικές πολιτικές δυνάμεις που θα εναλλάσσονται στην κυβέρνηση να είναι δεσμευμένες απέναντι στο κεφάλαιο και την ΕΕ.

Το έχει ομολογήσει, άλλωστε, κυνικά ο πρόεδρος του ΣΕΒ, λέγοντας ότι δεν ανησυχεί για το ποιος θα είναι στην κυβέρνηση, γιατί ξέρει ότι στο πλαίσιο του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης και της ΕΕ κάθε κυβέρνηση θα υπακούσει στους κανόνες της αγοράς.

Γιατί ξέρουν ότι όποιος ορκίζεται στην ανταγωνιστικότητα της οικονομίας και υποκλίνεται στον καπιταλισμό, θα συνεχίζει να υπερασπίζεται την καπιταλιστική κερδοφορία. Όποιος λέει «μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση» είναι αναγκασμένος να υποτάσσεται στους κανόνες της, πολύ περισσότερο όταν ομολογεί πίστη τις δεσμεύσεις της.

Μια κυβερνητική εναλλαγή ποτέ δεν θα ικανοποιεί όλους τους επιχειρηματίες. Πάντα υπάρχουν κάποιοι που είναι πιο κοντά στο ένα ή άλλο κόμμα, όμως δεν ανησυχούν ούτε για τα κέρδη τους ούτε για την εξουσία τους.

Δεν υπάρχουν πια τα περιθώρια οι εργαζόμενοι να βάζουν πλάτη για να αλλάζουν κυβερνήσεις, χωρίς όμως να αλλάζει η πολιτική. Δεν υπάρχει καιρός για άλλες απογοητεύσεις.

Γιατί δεν πρέπει να επαναλαμβάνεται το ίδιο λάθος που γίνεται για χρόνια τώρα. Λύση ούτε στα άμεσα, οξυμένα προβλήματα δεν θα υπάρξει μετά τις κάλπες αν στηριχθούν - ενισχυθούν κόμματα δεσμευμένα στην ΕΕ. Ούτε από τη δήθεν υπόσχεση για σταθερότητα της ΝΔ, ούτε από τη σικέ ανατροπή εντός των τειχών του ΣΥΡΙΖΑ.

Γιατί στις 26 του Μάη θα μετρήσει σε ποια θέση θα βρεθούν ο λαός και οι εργαζόμενοι, που σίγουρα με όποια κυβέρνηση δεν θα είναι στην εξουσία, από ποια θέση θα αντιμετωπίσουν την πολιτική της ΕΕ, τους αντιλαϊκούς «κανόνες της αγοράς» (βλέπε του καπιταλιστικού δρόμου), τη δράση του κεφαλαίου, των μονοπωλίων, τις πολιτικές των κυβερνήσεων που θα στηρίζουν.

Γι' αυτόν το λόγο στις 25 Μάη οι εργαζόμενοι πρέπει να σημαδέψουν σωστά με ένα κόκκινο βόλι. Αυτό θα πονέσει περισσότερο απ' όλα.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Ρόπαλα και «δημοκρατία» ή η Χ.Α και τα αστικά κόμματα, συγκοινωνούντα δοχεία

Επόμενο άρθρο

Το ελπιδοφόρο αύριο αρχών, αξιών και ιδανικών προϋποθέτει την ολική αποδόμηση του παλαιοκομματικού, οικογενειακού τύπου, σάπιου κατεστημένου «ημετέρων» στο Δήμο Βέροιας