Του Αλέκου Χατζηκώστα 

 

«Οι εργάτες σαν αγοραστές εμπορεύματος έχουν σημασία για την αγορά. Η κεφαλαιοκρατική όμως κοινωνία έχει την τάση να περιορίζει στο κατώτατο όριο την τιμή του εμπορεύματός τους - της εργατικής δύναμης - όταν αντικρίζει τους εργάτες σαν πουλητές».(Καρλ Μαρξ, «Το Κεφάλαιο», τ. 2ος σελ. 315)

 

Τα πρόσφατα επίσημα στοιχεία για την πορεία των μισθών των εργαζομένων στη χώρα μας είναι αποκαλυπτικά, διαλύοντας την κυβερνητική προπαγάνδα: Τον Μάρτη του 2026 ο μέσος μισθός ήταν σε ονομαστικές τιμές ίδιος με τον μέσο μισθό του Μάρτη του 2009. Στην πράξη βέβαια η αγοραστική δύναμη του φετινού μισθού υπολείπεται κατά 24,7% από αυτόν που λάμβαναν οι μισθωτοί το 2009, αν συνυπολογίσουμε την εξέλιξη του Γενικού Δείκτη Τιμών Καταναλωτή, στην πορεία αυτών των 17 ετών.

Η περίφημη «ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας» όλα αυτά τα χρόνια και ανεξάρτητα από τις διάφορες παραλλαγές των αστικών κυβερνήσεων περνά από τη μεγάλη μείωση των μισθών και τη δραστική υποτίμηση της τιμής της εργατικής δύναμης. Η επίθεση ενάντια στην τιμή της εργατικής δύναμης εμφανίζεται με την εφαρμογή της πολιτικής των αναδιαρθρώσεων, που δεν είναι τίποτε άλλο από αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις, σε βάρος της εργατικής τάξης. Οι ιδιωτικοποιήσεις στην υγεία, στην παιδεία, στην πρόνοια, μαζί με την αναδιάρθρωση της κοινωνικής ασφάλισης και την κατάργηση του σταθερού ημερήσιου εργάσιμου χρόνου, αποτελούν ένα σύνολο μέτρων μείωσης της τιμής της εργατικής δύναμης.

Η επίθεση στο βιοτικό επίπεδο των εργαζόμενων, σε τελευταία ανάλυση, αντανακλά τη μόνιμη, γνωστή αναγκαιότητα και τάση του καπιταλισμού για φθηνή εργατική δύναμη, για αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης των εργαζόμενων ως απαραίτητου, απαράβατου όρου για τη διασφάλιση της διευρυμένης αναπαραγωγής του κεφαλαίου.Η καπιταλιστική ανάπτυξη αναγκαστικά περνάι μέσα από τη σχετική εξαθλίωση των εργαζόμενων, δηλαδή μέσα από τη μείωση του μεριδίου τους στην κοινωνική πίτα, που δεν είναι άλλο παρά από την αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης. Η τάση αυτή μάλιστα μετατρέπεται και σε απόλυτη εξαθλίωση, σε απόλυτη μείωση της ποσότητας των μέσων συντήρησης που χρησιμοποιεί ο εργάτης.

Τα αποτελέσματα της ακολουθούμενης πολιτικής δεν μπορούν να διαφύγουν από έγκυρα αστικά ΜΜΕ, όπως είναι η εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, που με άρθρο της με τίτλο «Η φανερή ατζέντα» ( Κ. Καλλίτσης 20/9) σημειώνει χαρακτηριστικά: «…Αυτό που παρουσίασε ως επιδότηση της εργασίας δεν ήταν παρά η επιδότηση επιχειρήσεων με λεφτά των μισθωτών: το κράτος να πάρει τα λεφτά που καταβάλλουν οι μισθωτοί με τις κρατήσεις που γίνονται στον μισθό τους για την ασφάλισή τους έναντι και του κινδύνου ανεργίας, και να τα προσφέρει σε επιχειρήσεις για να αγοράζουν μισθωτή εργασία φτηνότερα – επιδοτώντας το μη μισθολογικό κόστος της….» (σ.σ Αυτό αφορά προτάσεις για κατάργηση του επιδόματος ανεργίας). Όμως δεν μένει μόνο σ’αυτό/ Στο άρθρο αποκαλύπτει και το εξής: «…Η φθηνή εργατική δύναμη είναι το βασικό συστατικό της κυβερνητικής συνταγής οικονομικής μεγέθυνσης. Από τους βασικούς λόγους που δεν μπορεί να ορθοποδήσει το ισοζύγιο πληρωμών είναι ότι παράγουμε και εξάγουμε αγαθά κυρίως εντάσεως εργασίας, γιατί η καθ’ ημάς εργασία είναι συγκριτικά πάμφθηνη – θεωρείται το «πλεονέκτημά» μας… Ο πληθωρισμός είναι το βασικό εργαλείο για να φθηναίνει η μισθωτή εργασία. Γι’ αυτό εδώ και επτά χρόνια οι μεγάλες δράσεις που θα συνέβαλλαν στην αντιμετώπισή του μένουν στα αζήτητα: δεν ενισχύονται προνομιακά οι παραγωγικές επενδύσεις, ενώ πολλά δισεκατομμύρια μοιράζονται δεξιά κι αριστερά, σε συμβούλους και εταιρείες της 7ετίας που πουλάνε «αέρα». Σταμάτησαν οι έλεγχοι σε όλους τους κρίκους των αλυσίδων προϊόντων ευρείας κατανάλωσης – περιορίζονται μόνο στον τελευταίο, στο ράφι. Τροφοδοτείται επίμονα η κερδοσκοπία στην κατοικία, με προγράμματα που ενισχύουν τη ζήτηση αντί της προσφοράς….».

Φυσικά οι οξυδερκείς αυτές παρατηρήσεις δεν γίνονται με στόχο την ανατροπή των αιτιών που τις δημιουργούν, αλλά για αλλαγή ουσιαστικά του μείγματος της ακολουθούμενης πολιτικής τονίζοντας: «Κι ενώ ο ανταγωνισμός δεινοπαθεί από τα καρτέλ, η «ελεύθερη αγορά» συχνά τείνει να εκτοπίζεται από κεντρικές συμφωνίες...»

Όμως η ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών της εργατικής τάξης δεν μπορεί να υπάρξει μέσα στα όρια του καπιταλισμού. Απαιτείται η πάλη για την ανατροπή του εκμεταλλευτικού συστήματος και την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής.

 

Πρώτη δημοσίευση atexnos.com

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.