Του Αλέκου Χατζηκώστα *

Νέα κόμματα δημιουργούνται, πολιτικοί αλλάζουν στρατόπεδα, νέα προεκλογικά διλλήματα θέτονται και όλα αυτά, στο έδαφος της όξυνσης των λαϊκών προβλημάτων, αλλά και της δικαιολογημένης αγανάκτηση που υπάρχει. Το (αστικό) μας πολιτικό σύστημα βρίσκεται σε πορεία αναμόρφωσης που θα συνεχιστεί και μετά τις εκλογές όποτε και αν αυτές γίνουν. Χωρίς αφοριστική διάθεση, η πολιτική που θα ακολουθήσει η επόμενη κυβέρνηση καθορίζεται όχι από τις επιμέρους διαφορές των κομμάτων του «ευρωονόδρομου» (παλιών και νέων), αλλά από τις στρατηγικές συγκλήσεις τους, που εκφράζουν ταξικά τις ανάγκες των λίγων και οικονομικά ισχυρών!

Κανένα κόμμα του «ευρωμονόδρομου» (άλλωστε πολλά απ’ αυτά κυβέρνησαν) δεν θέτει σε αμφισβήτηση στρατηγικού χαρακτήρα πολιτικές επιλογές τις οποίες ακολουθεί η κυβέρνηση της ΝΔ. Τέτοια ζητήματα είναι:

-Η στροφή στην πολεμική οικονομία, η εκτίναξη των πολεμικών δαπανών και εξοπλισμών, όπως αποφασίστηκε και στη πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ.

-Η πολεμική εμπλοκή στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ και η αναβάθμιση των στρατηγικών σχέσεων με ΗΠΑ, Ισραήλ, Γαλλία, κράτη του Κόλπου που δικαιολογούνται στο όνομα του «εθνικού συμφέροντος». Είναι χαρακτηριστική η ενιαία στάση τους στο ζήτημα της αποστολής ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων στην Κύπρο για τα συμφέροντα του ΝΑΤΟ.

-Η τήρηση των εκάστοτε δημοσιονομικών κανόνων της ΕΕ και η προσήλωση στη δημοσιονομική πειθαρχία.

-Η ενεργειακή πολιτική που έχει ως βάση την εγκατάλειψη πιο παραδοσιακών εγχώριων πηγών Ενέργειας, όπως του λιγνίτη, την αντικατάσταση της εξάρτησης από το ρώσικο φυσικό αέριο στο αμερικάνικο LNG, τη μετατροπή της Ελλάδας σε πύλη εισόδου και ενεργειακό κόμβο για τα αμερικανικά ενεργειακά μονοπώλια.

-Η προώθηση μιας σειράς αντιδραστικών αλλαγών και προσαρμογών στη λειτουργία του αστικού κράτους.

Όλα τα κόμματα του «ευρωατλαντικού τόξου» (ακόμη και τα νέα, εμφανιζόμενα ως αντισυστηματικά) είναι δεσμευμένα στους βασικούς άξονες που συγκροτούν τη «μεγάλη εικόνα» της αστικής στρατηγικής, με τις διαφορές να εξαντλούνται σε επιμέρους πλευρές της εφαρμογής τους (τρόπος, ταχύτητα, κατανομή κονδυλίων κ.λπ.). Και ας μην ξεγελιόμαστε από τους ηχηρούς «καυγάδες» τους!

Η επόμενη κυβέρνηση, με βάση τον σημερινό συσχετισμό δυνάμεων, θα είναι «από χέρι» αντιλαϊκή και πρέπει γι’αυτό μέσα και έξω από τη Βουλή θα πρέπει να νιώθει την «ανάσα» του λαού και των αγώνων του. Να μην έχει δηλαδή  λυμένα τα χέρια της για να φορτώνει τον λαό με νέες θυσίες.

Η επικρατούσα λαϊκή άποψη «να φύγει ο Μητσοτάκης» πρέπει να συνοδεύεται με την απαίτηση να φύγει μαζί με την πολιτική που εφαρμόζει και όχι «ν' αλλάζει ο Μανωλιός βάζοντας τα ρούχα του αλλιώς». Να ηττηθεί η πολιτική του κέρδους και του πολέμου, γυρνώντας την πλάτη και σε όσους εμπορεύτηκαν ελπίδες, έφεραν τον Μητσοτάκη «καβάλα στο άλογο» και τώρα βγαίνουν από τη «ναφθαλίνη», για να παίξουν ξανά τον βρώμικο ρόλο ενάντια στον λαό για λογαριασμό του συστήματος.

Το δίλημμα των επόμενων εκλογών για τον λαό δεν είναι  απλά ποιος θα κυβερνήσει, αλλά ποιος θα κερδίσει πραγματικά.

Κρίνεται τελικά ποιον από τους δύο δρόμους θα ενισχύσει ο λαός με την ψήφο του:

Ο ένας είναι ο σημερινός αδιέξοδος δρόμος που υπηρετούν η κυβέρνηση και τα άλλα κόμματα του συστήματος. Είναι ο δρόμος της καπιταλιστικής κερδοφορίας, της πολεμικής εμπλοκής και των εξοπλισμών, της «δημοσιονομικής πειθαρχίας», των μνημονίων διαρκείας και των ματωμένων πλεονασμάτων, των κατευθύνσεων της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, των στρατηγικών συμφωνιών με ΗΠΑ και Ισραήλ. Αυτός ο δρόμος της αντιλαϊκής σταθερότητας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε νέες μεγάλες θυσίες, αλλά και σε έναν νέο κύκλο ψεύτικων προσδοκιών και ακόμη μεγαλύτερων απογοητεύσεων.

Ο άλλος δρόμος είναι σε ρήξη με τον προηγούμενο. «Σταθερότητα» για τον λαό σημαίνει σταθερή δουλειά, με μειωμένο, σταθερό εργάσιμο χρόνο, με ουσιαστικές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, με Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, μέτρα κατά της ακρίβειας, μείωση της φοροληστείας, φτηνή και ασφαλής στέγη, ελεύθερος χρόνος, διακοπές και αναψυχή. Σημαίνει απεμπλοκή από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και σχεδιασμούς, να μην είναι η Ελλάδα ορμητήριο πολέμου και στόχος αντιποίνων. Μόνο στον δρόμο της σύγκρουσης με τη σημερινή σήψη και βαρβαρότητα, στον δρόμο της ανατροπής μπορεί ο λαός να βάζει εμπόδια σε αντιλαϊκούς σχεδιασμούς, να έχει επιμέρους νίκες και κατακτήσεις, να αλλάζει τον συσχετισμό προς όφελός του. Για να κερδίσει ο λαός πρέπει να χάσει το κεφάλαιο.

Η κυβέρνηση της ΝΔ και όλα τα κόμματα του «ευρωομονόδρομου» ισχυρίζονται ότι αυτοί οι δύο κόσμοι που ο ένας πλουτίζει από την εκμετάλλευση του άλλου μπορούν να συνυπάρχουν αρμονικά, αν υπάρχει μια σταθερή κυβέρνηση ή μια πιο έντιμη διαχείριση. Ομως: Δεν υπήρξε και δεν πρόκειται να υπάρξει δίκαιη διαχείριση της αδικίας.

Ας τα σκεφτούμε όλα τα παραπάνω και ας κάνουμε την εκλογική μας επιλογή (χωρίς να το μετανιώσουμε αργότερα), γνωρίζοντας όμως ότι από μόνες τους οι εκλογές δεν «αλλάζουν τα πράγματα», χρειάζονται και αγώνες γι’αυτό…

* Δημοσιογράφος-συγγραφέας

πρώτη δημοσίευση εφημερίδα ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ της Μαγνησίας

 

 

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.