Ρεσιτάλ διαπιστευτηρίων στο σύστημα και τα ... δέοντα στην πρεσβεία

Και τι δεν έχει πει - ο ίδιος και τα στελέχη του κόμματός του - τις τελευταίες μέρες:

Οτι θέλει «εθνική στρατηγική που θα υπερβαίνει τους εκλογικούς κύκλους, που θα δίνει συνέχεια στις μεγάλες επενδύσεις», μέτρα δηλαδή για να υλοποιείται απρόσκοπτα και ανεξάρτητα από την εναλλαγή διαχειριστών και κυβερνήσεων η κοινή στρατηγική όλων των αστικών κομμάτων, αυτή της στήριξης του κεφαλαίου.

Οτι «επειδή δεν υπάρχει μαγικό ραβδί, η Ελλάδα δεν μπορεί να στηρίξει μόνιμα υψηλότερα εισοδήματα αν δεν παράγει περισσότερο πλούτο. Δεν μπορεί να μοιράσει αυτά που δεν δημιουργεί (...) Χρειάζεται μια νέα στρατηγική ανάπτυξης. Χρειάζεται να μεγαλώσει η οικονομία. Να δημιουργηθούν νέες επενδύσεις... Μιλάμε για δίκαιη ανάπτυξη». Οτι δηλαδή ο μόνος τρόπος για να δει χαΐρι ο λαός είναι να βάλει κι άλλο πλάτη για να κερδίσουν οι εκμεταλλευτές του ακόμα περισσότερα από τη δουλειά του και από την πολιτική που τον τσακίζει. Ο,τι ακριβώς δηλαδή λέει και ο Μητσοτάκης, ότι επιστρέφει τάχα «μέρισμα ανάπτυξης» η κυβέρνησή του.

Οτι για τα ελάχιστα πυροτεχνήματα που πετάει ως δήθεν «μέτρα ανακούφισης» (και για τα οποία ο ίδιος παραδεχόταν το Σάββατο ότι δεν φτάνουν ούτε για «ζήτω») «υπάρχει δημοσιονομικός χώρος», γιατί «από το 2019 και μετά η ελληνική οικονομία υπεραποδίδει, πάνω από τα πλεονάσματα που είναι υποχρέωσή της, γύρω στα 6 δισεκατομμύρια ευρώ». «Δεδομένα» επομένως τα ματωμένα πλεονάσματα και η «υπεραπόδοση» από τη φοροληστεία του λαού, που σήμερα καλείται να πληρώσει ακόμα πιο βαριά το «μάρμαρο» των πολεμικών εξοπλισμών και της πολεμικής προετοιμασίας.

Αυτά παρουσιάζουν ως δήθεν «πολιτική αλλαγή» και «αλλαγή πολιτικής», επιβεβαιώνοντας ότι το «πρόγραμμα» της όποιας επόμενης κυβέρνησης είναι ήδη γραμμένο διά χειρός κεφαλαίου, άρα το ζήτημα για τον λαό είναι πόσο μεγαλύτερες δυσκολίες θα συναντήσει η όποια επόμενη κυβέρνηση να το υλοποιήσει, πόσο ο ίδιος θα δυναμώσει τον αγώνα του σε σύγκρουση με τους στόχους αυτούς.

Αλλωστε και ο Τσίπρας, στη συνεδρίαση του «Εθνικού Συμβουλίου» της ΕΛ.Α.Σ. το Σάββατο, έσπευσε να τονίσει εκ νέου πως η αστική δημοκρατία «δοκιμάζεται όταν οι πολίτες αισθάνονται ότι οι θεσμοί δεν λειτουργούν όπως πρέπει» και όταν η αστική Δικαιοσύνη «δεν εμπνέει εμπιστοσύνη», φανερώνοντας την αγωνία του πολιτικού προσωπικού του συστήματος να αποσπάσει την εμπιστοσύνη του λαού στους σάπιους θεσμούς του αστικού κράτους εν μέσω γενικευμένης ιμπεριαλιστικής εμπλοκής, προκειμένου να στοιχηθεί πίσω από τις επιδιώξεις της εγχώριας αστικής τάξης. Σε αυτήν την κατεύθυνση, επανέφερε το αφήγημα περί «Ηθικής Επανάστασης» και «εντιμότητας», δήθεν «ενάντια στη διαφθορά», εκφράζοντας το ψευτοδίλημμα ενόψει εκλογών «ή με τη διαφθορά ή με την εντιμότητα» και αποκρύπτοντας ότι η διαφθορά είναι σύμφυτη με την ίδια τη φύση του καπιταλισμού, την εκμετάλλευση, που αποτελεί το σκάνδαλο των σκανδάλων, των θεσμών του αστικού κράτους, της ΕΕ και των κυβερνήσεών τους, που τη θωρακίζουν με όλους τους τρόπους.

Και επειδή διαπιστευτήρια χωρίς πέρασμα από την πρεσβεία των ΗΠΑ δεν υπάρχουν, ο Αλ. Τσίπρας δεν παρέλειψε χθες να συναντηθεί με την Κ. Γκιλφόιλ, μπροστά στο σκληρό «μπρα ντε φερ» για το ποιος πολιτικός υπηρέτης του κεφαλαίου είναι ο καλύτερος σημαιοφόρος των αμερικανοΝΑΤΟικών σχεδιασμών στην ευρύτερη περιοχή. Αφού επεσήμανε τις υπηρεσίες του στα αμερικανοΝΑΤΟικά σχέδια, υπενθυμίζοντας στο πλαίσιο της συνάντησης «τα βήματα που έγιναν την περίοδο 2015 - 2019 στις ελληνοαμερικανικές σχέσεις», τη μετατροπή δηλαδή όλης της Ελλάδας σε ξέγραφο ευρωατλαντικό αμπέλι και τις ΝΑΤΟικής κοπής Συμφωνίες όπως εκείνη των Πρεσπών, έσπευσε να «συνυπογράψει» την εμπλοκή σε όλα τα επικίνδυνα σχέδια που «τρέχουν» στην περιοχή: Από την Ουκρανία, όπου έδωσε τα συχαρίκια στις «αμερικανικές πρωτοβουλίες», οι οποίες συνοδεύονται και με τα γνωστά deals από τα οποία προσδοκά πολλά η αστική τάξη, μέχρι τα Ελληνοτουρκικά, όπου ζήτησε από τις ΗΠΑ «να στείλουν σαφές μήνυμα» διευθετήσεων στην Τουρκία, και το Κυπριακό, όπου έσπευσε να ζητήσει «στήριξη της πρωτοβουλίας του γγ του ΟΗΕ», που όπως όλα δείχνουν οδηγεί σε μια de facto διχοτομική λύση δύο κρατών με ΝΑΤΟική σφραγίδα, νομιμοποιώντας την κατοχή στον βωμό της διασφάλισης της διατλαντικής ενότητας.

Από την πλευρά της η Γκιλφόιλ δεν έκρυψε τη χαρά της για την «εκτενή συζήτηση σχετικά με τη δύναμη της σχέσης ΗΠΑ - Ελλάδας και τη σημασία μιας ασφαλούς και ευημερούσας Ανατολικής Μεσογείου. Οι ισχυρές συνεργασίες χτίζονται μέσω του ανοιχτού διαλόγου, και εκτίμησα την ευκαιρία να ανταλλάξουμε απόψεις», όπως είπε.