του Αλέκου Χατζηκώστα

Η συζήτηση γύρω από τα αποτελέσματα των Ευρωεκλογών, δεν μπορεί ν΄ αφήσει απέξω το ζήτημα της αποχής. Αυτή ήταν τεράστια, πρωτόγνωρη για τα ελληνικά εκλογικά δεδομένα.

Από τη αρχή να ξεκαθαρίσουμε ότι ένα μέρος της συζήτησης για την αποχή είναι υποκριτική. Αυτό αφορά εκείνες τις πολιτικές δυνάμεις, αλλά και τα ΜΜΕ που όλα τα προηγούμενα χρόνια με κάθε τρόπο έστρεφαν τον κόσμο προς αυτή τη κατεύθυνση π.χ συκοφαντώντας τη λαϊκή συμμετοχή στους αγώνες και στις μαζικές διαδικασίες του κινήματος, νομοθετόντας τον περιορισμό της συνδικαλιστικής δράσης.

Η ΑΠΟΧΗ , δεν, ούτε «άγνωστο» φρούτο είναι, ούτε και «εύγευστο», όπως ισχυρίζονται οι τάχα μου «αντισυστημικοί. Ισα ίσα για παράδειγμα, με αυτό το (αμερικάνικο) φρούτο είναι που οι πολυεθνικές κυβερνούν την Αμερική εδώ και δεκαετίες. Αυτό συμβαίνει εδώ και χρόνια (ανεξάρτητα από το μέγεθος) στην «δημοκρατική Ευρώπη»

Η «ελεύθερη» επιλογή της αποχής είναι τελικά τόσο «ελεύθερη», όσο και η επιλογή της μαγνητικής βελόνας, που η «ελευθερία» της εξαντλείται στο να δείχνει, πάντα, προς το Βορρά. Με άλλα λόγια, η αποχή αποτελεί (και αποτέλεσε όπως αποδείχτηκε) μια «απόχη », με την οποία το κατεστημένο αδρανοποιεί, παθητικοποιεί και σε μεγάλο βαθμό εξουδετερώνει κοινωνικά στρώματα που «την πατάνε» και, αντί της αντίστασης, σπρώχνονται σε μια πολύ βολική για το κατεστημένο παραίτηση.

Εν προκειμένω η αποχή «ψηφίζει» πάντα υπέρ των ισχυρών του συστήματος.

Η μεγάλη αποχή που σημειώθηκε στη χώρα μας περικλείει σημαντικό ποσοστό διαμαρτυρίας απέναντι στην κυβέρνηση της ΝΔ, όπως και απαξίωσης απέναντι τόσο στο αστικό πολιτικό σύστημα και τα κόμματά του, όσο και απέναντι στην ΕΕ και τους θεσμούς της, όπως το ευρωκοινοβούλιο.

Θεωρούμε ότι και η προεκλογική αντιπαράθεση με όρους εκφυλισμού και μακριά από τα κρίσιμα προβλήματα και κυρίως τις αιτίες τους και την προοπτική λύσης τους, ενίσχυσε την αποστροφή του λαού από τη συμμετοχή του στην εκλογική διαδικασία. Από αυτή την άποψη η στάση αυτή, την οποία εμείς προφανώς δεν επικροτούμε, έχει πολιτικά χαρακτηριστικά, ανεξάρτητα αν εκφράζεται με έναν τρόπο που μπορεί να παρερμηνευτεί, να εγκλωβιστεί ή να αφομοιωθεί .

Ζητούμενο, συνεπώς για το επόμενο διάστημα, είναι αυτή η διαμαρτυρία, ιδιαίτερα των νέων ανθρώπων, να εκφραστεί με την ενεργό συμμετοχή στο κίνημα, στην οργανωμένη πάλη και διεκδίκηση, να αποκτήσει ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά.

Η αποχή μπορεί να μοιάζει με «κίνηση διαφυγής», αλλά δεν είναι.

Στην πραγματικότητα είναι ομηρία και εγκλωβισμός στα κηρύγματα που πριμοδοτούν την ιδιώτευση, το «δε βαριέσαι», το «έλα τώρα καημένε», το «δε βγαίνει τίποτα», το «ασχολήσου με την πάρτη σου».

Και όσο ο «απέχων» θα (νομίζει ότι) ασχολείται με την πάρτη του, κάποιοι άλλοι - αυτοί που τον στείλανε στον «καναπέ» του - θα ασχολούνται μαζί του!

Πρώτη δημοσίευση ΗΜΕΡΗΣΙΑ

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.