Στον τόπο του εγκλήματος

Σαν τον δολοφόνο που επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος, η ΕΕ κάνει επίδειξη θράσους για τα εργοδοτικά εγκλήματα που θερίζουν τους εργαζόμενους στους χώρους δουλειάς, θεσπίζοντας την 8η Αυγούστου ως «πανευρωπαϊκή μέρα μνήμης θυμάτων από εργατικά ατυχήματα». Εκείνη τη μέρα το 1956, 262 ανθρακωρύχοι έχασαν τη ζωή τους στο ορυχείο Bois Du Cazier (Μπουά ντι Καζιέ) στο Βέλγιο.

Η ΕΕ διακηρύττει πως η «μέρα μνήμης» έχει στόχο να ευαισθητοποιήσει εργοδότες και εργαζόμενους, λες και μοιράζονται την ευθύνη για τα εγκλήματα στους χώρους δουλειάς! Ο ένοχος για τους νεκρούς και σακατεμένους στο μεροκάματο είναι η ακόρεστη δίψα του κεφαλαίου για κέρδη, που ξεζουμίζει τους εργαζόμενους και λογαριάζει ως περιττό κόστος τα μέτρα υγείας και ασφάλειας. Ακριβώς αυτό το κριτήριο υπηρετεί πιστά η ΕΕ δίνοντας γην και ύδωρ στους ομίλους, με νόμους που ξεχειλώνουν τον χρόνο εργασίας και διαλύουν τις εργασιακές σχέσεις, μετατρέποντας σε παγίδες θανάτου τους χώρους δουλειάς.

Οσο για την ιδιαίτερη «ανησυχία» της ΕΕ για τους εργαζόμενους στις πλατφόρμες (ντελίβερι κ.τ.λ.), θυμίζουμε πως η ίδια η ευρωπαϊκή Οδηγία 2024/2831, που η σοσιαλδημοκρατία στην Ελλάδα έχει κάνει ευαγγέλιο, δίνει το «ελεύθερο» σε κάθε κράτος - μέλος να προσαρμόσει τη νομοθεσία του κατά το δοκούν, επιλέγοντας τους τρόπους με τους οποίους οι εργαζόμενοι θα γίνονται λάστιχο.

Στην Ελλάδα, για παράδειγμα, με τον περίφημο νόμο Χατζηδάκη οι εργαζόμενοι καλούνται να αποδείξουν ότι έχουν εξαρτημένη σχέση εργασίας, ενώ ο σχεδιασμός και η χρήση των αλγορίθμων από τις εταιρείες τους στέλνει από τη μια άκρη στην άλλη, μην υπολογίζοντας πολλές φορές ούτε την ίδια τους τη ζωή. Αν υπάρχει κάτι λοιπόν που θα πρέπει να «θυμούνται» οι εργαζόμενοι, όχι στις 8 Αυγούστου αλλά κάθε μέρα, είναι ότι η προστασία της ίδιας τους της ζωής περνάει μέσα από τη σύγκρουση με την πολιτική του κέρδους, την ΕΕ και τις κυβερνήσεις της, στην πάλη για την ανατροπή της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, που είναι πιο αναγκαία από ποτέ.

• Αναδημοσίευση από τον «Ριζοσπάστη»