Στρατηγικές ομοιότητες…

Γράφει ο Αλέκος Χατζηκώστας

Σίγουρα Ν.Δ και ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι το ίδιο. ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ έχουν ιδεολογικές, πολιτικές, ιστορικές διαφορές. Για παράδειγμα η ΝΔ είναι υπέρ ενός πιο περιοριστικού μείγματος οικονομικής πολιτικής, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ ενός πιο επεκτατικού. Μια διαφορά ακόμα είναι ότι η ΝΔ έχει συγκροτήσει μόνη της ή σε συνεργασία κυβερνήσεις αστικής διαχείρισης ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει κυβερνήσει ακόμα. Διαφορές που σκόπιμα διογκώνονται τόσο από τη ΝΔ όσο και από τον ΣΥΡΙΖΑ με σκοπό να στηθεί το γνώριμο προεκλογικό παιχνίδι της πόλωσης.

Το ερώτημα είναι τι σημασία έχουν αυτές οι διαφορές για το λαό, την εργατική τάξη, τα φτωχά λαϊκά στρώματα.

Για να απαντηθεί αυτή η ερώτηση το πρώτο πράγμα που πρέπει να σημειωθεί είναι ότι παρά τις διαφορές τους, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ έχουν κοινή στρατηγική διακηρυγμένη στόχευση τη στήριξη της ανάκαμψης των κερδών του κεφαλαίου, την υπεράσπιση της ανταγωνιστικότητας, τη συνέχιση δηλαδή του σημερινού δρόμου ανάπτυξης του κεφαλαίου και της ΕΕ. Στην πραγματικότητα, οι προτάσεις τους αποτελούν εναλλακτικές διαδρομές του ίδιου όμως αντιλαϊκού δρόμου.

Ας δούμε λοιπόν ορισμένα στρατηγικής σημασίας ζητήματα:

Πρώτον, κανένας δεν θέτει ζήτημα αναπλήρωσης των απωλειών. Για παράδειγμα, ο ένας μοιράζει τα «κοινωνικά μερίσματα» των 500 ευρώ εφάπαξ στους πιο εξαθλιωμένους και ο άλλος υπόσχεται συσσίτια και επιστροφή της 13ης σύνταξης μόνο για τους συνταξιούχους με εισόδημα κάτω από 700 ευρώ. Στην πραγματικότητα, υπόσχεται «αύξηση» 1,28 ευρώ τη μέρα στις πενιχρές τους συντάξεις!

Δεύτερον, η ΝΔ λέει ότι δεν μπορούν να γίνουν παραχωρήσεις στους εργαζόμενους αν δεν γίνει ανάπτυξη κι αν αυτή δε σταθεροποιηθεί σε υψηλούς ρυθμούς. Οτι τις όποιες παροχές πρέπει «να τις σηκώνει η οικονομία», να υπάρχουν λεφτά στα ταμεία. Ο ΣΥΡΙΖΑ λέει κι αυτός ότι η βελτίωση της ζωής των εργαζομένων και του λαού εξαρτάται από την οικονομική ανάπτυξη. Όμως, αυτό το επιχείρημα είναι τόσο παλιό, όσο και ο καπιταλισμός.

Τρίτον, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ διαγκωνίζονται για το ποιος εγγυάται καλύτερα τη συνοχή και τη σωτηρία της ΕΕ και του ευρώ. Σ' αυτό το πλαίσιο, αναγνωρίζουν και οι δύο το χρέος και δεσμεύονται ότι θα είναι συνεπείς στην αποπληρωμή του, ανεξάρτητα αν ο ένας ζητάει γενναίο «κούρεμα» και ο άλλος «επιμήκυνση», χωρίς και οι δύο να απορρίπτουν τη μια ή την άλλη εκδοχή.Αναγνώριση, όμως, του χρέους σημαίνει θηλιά στο λαό, με μέτρα λιτότητας και μνημόνια διαρκείας. Φορτώνουν στο λαό ένα χρέος που δεν το δημιούργησε ο ίδιος, αλλά τα δάνεια για κίνητρα και προνόμια στο κεφάλαιο, οι χαριστικοί νόμοι στα μονοπώλια, όπως γίνεται σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο.

Τέταρτον, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ εξαρτούν την τύχη του ελληνικού λαού από τις εξελίξεις στην ΕΕ, μια ένωση που είναι ιμπεριαλιστική, αντιλαϊκή και στην οποία κυριαρχούν η ανισοτιμία και η ανισομετρία ανάμεσα σε κράτη - μέλη και δε γίνεται διαφορετικά. Τα ίδια έλεγαν και το 2012, για τον «νέο άνεμο» που τάχα πνέει στην Ευρώπη. Όμως, στη Γαλλία, στην Ιταλία, που θεωρεί ο ΣΥΡΙΖΑ ως συμμάχους, τα αντιλαϊκά μέτρα καλά κρατούν. Οι αλλαγές που επικαλούνται δεν αφορούν τους εργαζόμενους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα.

Πέμπτον, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ διαγκωνίζονται για το ποιος μπορεί καλύτερα να εξασφαλίσει τις επενδύσεις των κεφαλαιοκρατών. Κρύβουν από το λαό ότι οι επίδοξοι επενδυτές έχουν βγάλει μεταξύ τους μεγάλα μαχαίρια και ότι όλοι τους ζητάνε να προχωρήσουν οι αντεργατικές - αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις για να επενδύσουν. Κρύβουν, επίσης, ότι ευνοϊκό επιχειρηματικό περιβάλλον σημαίνει διατήρηση και ενίσχυση του αντεργατικού - αντιλαϊκού πλαισίου.

Αυτά είναι τα «μεγάλα» που καθορίζουν τα «μικρά», δηλαδή αυτά που έχουν άμεση σχέση με το πώς ζει και βγάζει το μεροκάματο η συντριπτική πλειοψηφία του λαού. Η λογική του «μικρότερο κακού» χρόνια έχει ταλαιπωρήσει την πολιτική ζωή του τόπου μας. Ιστορικά μάλιστα συχνά το «μικρότερο κακό» άνοιγε το δρόμο «για το μεγαλύτερο κακό» που υποτίθεται ήθελαν αρκετοί να αποφύγουν. Ας σταματήσουμε και εκλογικά να έχουμε τη λογική του «Φτωχοπρόδρομου». Ο πλούτος που παράγουν οι εργαζόμενοι καθημερινά μεγαλώνει, ενώ μικραίνει το «μερίδιο» που απολαμβάνουν.Ηρθε η ώρα να σκεφτούμε , να ψηφίσουμε και κυρίως να αγωνιστούμε για να κατακτήσουμε όσα μας ανήκουν πραγματικά Δρόμος, μακρύς, δύσκολος, αλλά τελικά νικηφόρος!

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

ΝΔ: Ούτε πολιτική ούτε οικονομική σοβαρότητα

Επόμενο άρθρο

Σαμαράς-Σταθερότητα, μια ασταθής σχέση