Γράφει ο Σίμος Ανδονίδης υποψήφιος διδάκτορας ΑΠΘ

Με ένα κατατοπιστικό άρθρο του, ο Γιώργος Μουργής αναδεικνύει το πλαίσιο γύρω από το οποίο λαμβάνει χώρα η διαδικασία των πλειστηριασμών ακινήτων στα ειρηνοδικεία της χώρας, προσδιορίζει τις εκφάνσεις της αστυνομικής καταστολής που ακολουθήθηκε ως πλευρικό μέτρο εναντίον των διαδηλωτών που εναντιώθηκαν στην όλη διαδικασία πλειστηριασμών, εντός δικαστηρίου, την περασμένη Τετάρτη, εγγράφοντας παράλληλα τις αξιώσεις του ύστερου 'μνημονιασμού' (του συσχετιζόμενου με τον ΣΥΡΙΖΑ), και προσδιορίζοντας τα διεκδικητικά επίδικα του 'φορτισμένου' παρόντος..

Η εκκίνηση ή η εξειδίκευση της διαδικασίας των πλειστηριασμών εντάσσεται στη χορεία, στον αστερισμό του μνημονιακού θεάματος ή των μνημονιακών προκείμενων, διαμεσολαβεί κοινωνικά & πολιτικά, την δυνατότητα των κανονικοποιημένων όρων της κανονικοποιημένης πολιτικής πρακτικής, προσιδιάζοντας προς την έκκεντρη συγκρότηση ενός 'καθεστώτος' διαφορικού δια-μοιρασμού & υφαρπαγής του υλικού όσο και συμβολικού αντίκτυπου της οικίας, της προσίδιας οικειότητας της οικίας..

Ο ύστερος 'μνημονιασμός' που εγγράφει τις κυβερνολογικές πρακτικές του ΣΥΡΙΖΑ, εμβαθύνεται, δύναται να προσλάβει εποπτικά χαρακτηριστικά, χαρακτηριστικά τεχνολογικοποιημένης, ορατής και αόρατης, συνθήκης και ιστορίας διαδοχικών εκποιήσεων.. Με ένα μοναδικό κλικ, με την δυνατότητα των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών, η κυβέρνηση επανακαταθέτει τις ευρύτερες, εθνικές και ευρωπαϊκές αξιώσεις: στο 'νεο'-ορθολογισμό της κρίσης και της λιτότητας, της αναδιανομής πλούτου (από τα 'κάτω' προς τα 'άνω', μαζί με τις ενδο-ταξικές μετατοπίσεις), και της εκ νέου κεφαλαιακής συσσώρευσης, η κατοικία και η απόκτηση της παραπέμπουν στη 'άλογη' και 'άφρονη' Μεταπολιτευτική Ελλάδα της διάστικτης ασυδοσίας.. Ως εκ τούτου, ενώπιον του 'νέου' συνιστά 'εμπόδιο' που δύναται να αρθεί..

Επρόκειτο για μία απ-αλλοτρίωση των ήδη απ-αλλοτριωμένων υποκειμένων και των υλικών τους δυνατοτήτων..

Το διακύβευμα των πλειστηριασμών κινητής αλλά και ακίνητης περιουσίας, δύναται να επε-νεργήσει στις υπάρχουσες κοινωνικοοικονομικές ανισορροπίες, αρθρώνει την όψη της ανά-κλησης της υφαρπαγής Κεφαλαίου και αξιών, μετατοπίζει και επαναχαράσσει τα όρια μεταξύ φερόμενης ατομικής ιδιοκτησίας και 'φορτισμένης' νομιμότητας, στον πυρήνα ενός πλαισίου όπου επιτελείται η δόμηση της κοινωνικής-πολιτικής διττότητας: αφενός μεν επι-καθορίζει την περαιτέρω εκ-δίπλωση του 'ρεπερτορίου' της μνημονιακής προσπελασιμότητας, αφετέρου δε, οι πλειστηριασμοί διενεργούνται σε κοινωνιο-περιβάλλον της σε ζωντανή μετάδοση, κινούμενης κρατικής-αστυνομικής καταστολής των διαδηλωτών που αντιτίθενται στην όλη διαδικασία..

Στις προκείμενες της κρίσης του ελληνικού κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού, οι πλειστηριασμοί της πρώτης κατοικίας δύνανται να δια-ρρήξουν την υποκειμενικότητα της απεύθυνσης στην παράδοση της οικίας, εμβαθύνοντας και αναπαράγοντας συνάμα μία κρίση, μία εκφορά & μία τροπικότητα πολιτικής διαχείρισης που επαναοικειοποιείται τους τόπους της υφαρπαγής, της σπειροειδούς κίνησης μεταξύ κοινωνικών υποκειμένων και σωμάτων, εννοιολογώντας εκ νέου το πλαίσιο της κοινωνικής τάξης: εκεί όπου η κοινωνική τάξη δύναται να σημάνει την αφαίρεση, την ζώσα αναντιστοιχία μεταξύ συνείδησης, αναφοράς και καθημερινής παρουσίας.

Σε αυτή την περίπτωση, δύναται να παραπέμψουμε στον Anthony Giddens και στην θεωρητική-επιστημολογική διασαφήνιση της έννοιας της «χωρο-χρονικής έκτασης» (της «time-space distantiation»).

Στο πεδίο ενός καθεαυτό πλειστηριασμού, η έννοια της ''χωρο-χρονικής έκτασης'' σχετίζεται με την 'παραγωγή' της νόρμας της ίδιας της κρίσης, της νόρμας της απο-στέρησης και της επιτέλεσης της όχι απλά ως έκφανση συμβολικής-πρακτικής-υλικής επισφάλειας αλλά και απο-στέρησης ακριβώς από τον τόπο του εστιακά υπαρκτού, με την δυνατότητα διαμόρφωσης μίας εμπράγματης απώλειας η οποία αναπαράγει και αναπαράγεται πάνω στην θεσμική (νομική-δικαστική) και τεχνοκρατική ορθολογικότητα της ικανότητας διαχείρισης της κρίσης που επισπεύδεται ως 'εκκαθάριση' & αναφέρει ως αλληλουχία απώλειας της οικίας, ενός δυνάμει, για το λαϊκό και μη φαντασιακό, 'έμψυχου αντικειμένου'..

Επρόκειτο για μία ''χωρο-χρονική έκταση'' που δεικνύει προς την κατεύθυνση της ευρύτητας που αποκτά η συγκεκριμένη πολιτική πράξη, προς την κατεύθυνση της εκ νέου παραβίασης της ιδιωτικότητας υπό το πρίσμα της διάπραξης παρανομίας..

Εντός των συμβολισμών της πρωταρχικής επιτελεστικότητας, η «χωρο-χρονική έκταση» φέρει μορφές διαχείρισης πληθυσμού, κινητικού ελέγχου δια της 'διείσδυσης' και της υφαρπαγής, στο σημείο όπου αναφέρεται η ίδια η ευρύτητα-διαθετικότητα του εν Ελλάδι κρισιακού κεφαλαιοκρατικού σχηματισμού, η εγκιβώτιση των κοινωνικοοικονομικών-ταξικών μεταβολών που ενέχουν το 'ιερό δισκοπότηρο' της λεπτής όσο και οριακής γραμμής: η προστασία, οι δικλείδες ασφαλείας αίρονται..

Aυτό που προσδιορίζεται ως διαδικασία πλειστηριασμών, διαπερνάται από την ριζικότητα της τομής, από μία 'βίαιη' α-συνέχεια που δύναται να συστηματοποιηθεί ως πρακτική, πρακτική που συν-διαλέγεται με τα 'εργοδοτικά ρεπερτόρια' (Frances Fox Piven) της κρίσης & της στέρησης εργατικών δικαιωμάτων, προκαλώντας ανατροπές στους ευρύτερους ταξικούς και ενδο-ταξικούς συσχετισμούς, στην διασταυρούμενη κινητικότητα μερίδων του αστικού μπλοκ εξουσίας, όπου πλέον διαφαίνεται η τάση επίβλεψης της όλης διαδικασίας από το χρηματοπιστωτικό-τραπεζικό Κεφάλαιο, (που συνεργάζεται με διάφορα funds), το οποίο, συσσωρεύοντας κεφαλαιακό όσο και συμβολικό προτσές, επανεπινοεί τους όρους σταθεροποίησης του στις 'ροές' του ελληνικού κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής..

Και με μία αδιόρατη και λεπτή ειρωνεία της ιστορίας, στο κοινωνιο-περιβάλλον ενσκήπτει ο φόβος του τραπεζίτη, η φοβία-αναπαράσταση της μιντιακής τραπεζοκρατίας που επιβλέπει, κινείται, αγοράζει, στις εκφάνσεις της πρόληψης, της πρόσληψης & της 'φορτισμένης' αναπαράστασης: 'η Αριστερά έρχεται να παραδώσει τις οικίες μας..

Η προχθεσινή διενέργεια του πλειστηριασμού έλαβε χώρα εντός ενός κλίματος αστυνομικής καταστολής, άσκησης μίας κατασταλτικής βίας, που διαπερνώντας το σημαίνον 'παράγει' το σημαινόμενο της ιδιαίτερης 'περίφραξης' της υφαρπαγής, κινούμενη όχι με βάση 'άνωθεν εντολές', με εντολές της φυσικής ηγεσίας του αστυνομικού σώματος, αλλά με την ίδια την προσίδια άσκηση και συστηματοποίηση της βίας ως ενεργητικού προθήματος, ως μονοπωλίου άσκησης της πάνω στον άξονα της ενσκήπτουσας νομιμότητας: το νόμιμο είναι η κανονικοποίηση του ιστορικού 'τώρα'..

Η άσκηση κατασταλτικής βίας στο χώρο του δικαστηρίου, αποκαλύπτει το μονοπώλιο της άσκησης καταναγκαστικής βίας αφενός μεν ως άμεση εξαίρεση, αφετέρου δε ως 'ποιοτικό' και διαμεσολαβούμενο κανόνα..

Στην συγκεκριμένη περίπτωση, η αστυνομική βία επέρχεται ως πραγμάτωση εντός χώρου-δικαστηρίου, και ως κίνησης επιβολής των καθετοποιημένων 'ροών', του ίδιου του προτάγματος του πλειστηριασμού.. Με αυτόν τον τρόπο αναπλαισιώνεται ως 'καθετοποιημένο' και πολύσημο πολιτικό συμβάν εκείνη την στιγμή..

Η κρατική-κατασταλτική βία, λειτουργία ως οριακότητα εντός και εκτός κείμενων αναφορών, αντανακλάται στην διαπερατότητα της σχέσης ισχύος, ιδεολογικοποιείται (Αλτουσεριανή αναλυτική ) ως μείζονα αναφορά, ως αξιωματική: Νόμος ενώπιον των κάθε είδους δυνητικών και μη 'παραβατών'..

 Όπως αναφέρει ο Νίκος Πουλαντζάς: «Η μονοπωλημένη από το κράτος της φυσικής βίας μονίμως διαπερνά τις τεχνικές της εξουσίας και των μηχανισμών της συναίνεσης: είναι εγγεγραμμένη στο δίκτυο των πειθαρχικών και ιδεολογικών μηχανισμών».

H διαδικασία των πλειστηριασμών ανατρέπει τις ταυτοτικές αναγωγές στις οποίες προβαίνει το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, κάνοντας λόγο για την ύπαρξη και για τον ειδικό πλειστηριασμό περιουσιών μοναδικών 'στρατηγικών κακοπληρωτών'..

Το όλο αναδιαμορφωμένο αμάλγαμα, παράλληλα με τέτοιες περιπτώσεις, φέρει και έντονο το πρόσημο της λαϊκότητας που αναφέρεται στην αδυναμία αποπληρωμής στεγαστικών δανείων, το πρόσημο της λαϊκότητας και της λαϊκής κατοικίας που εκποιείται που σχετίζεται με την μη-αναπαραγόμενη θέση, που ανατρέπεται ως υπόδειγμα, όπως φάνηκε στη διαδικασία της Τετάρτης..

Εντός του κακοπληρωτή η ίδια η 'αλήθεια' μίας διαδικασίας διαμεσολαβημένων αντιθέσεων που καταδεικνύει τις εκφάνσεις των κρισιακών τομών..

Η πολιτική-λογοθετικότητα της κυβέρνησης, η αναφορά σε 'στρατηγικούς κακοπληρωτές', οι πρακτικές πώλησης με ένα άμεσο κλικ πλέον, δεν υποκρύπτουν αλλά απο-καλύπτουν την ταξικότητα της ευρύτερης μνημονιακής κίνησης και της ειδικής διαδικασίας των πλειστηριασμών.. Πέρα από τον μυστηριακό πολιτικό αισθητισμό της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ, ανα-κύπτει ο νέος κρισιακός, ανατροφοδοτούμενος ελιτισμός: 'και εσείς ποιοι είστε που διαμαρτύρεστε';..

Και η συγκεκριμένη κοινωνική και πολιτική διαδικασία, καθίσταται σε μεσο-μακροπρόθεσμο επίπεδο δυνητικά επικίνδυνη, διευρύνοντας τα όρια της δράσης και των κοινωνικών απευθύνσεων της εν Ελλάδι ακροδεξιάς καθώς και του νεοναζιστικού ακτιβισμού, πάνω στο 'έδαφος' της θεωρούμενης ως 'προδοτικής' στάσης της κυβερνώσας Αριστεράς η οποία 'πουλάει' τις οικίες των Ελλήνων.. (η νεοναζιστική ιδεολογική πρόσληψη της 'διεφθαρμένης' ηθικολογίας)..

'Κύμα' εντός του 'κύματος' της αριστερής κυβερνολογικής πρακτικής ως προσίδιο ‘Σύστημα’ λειτουργίας-λειτουργικότητας, (του άλλοτε σχήματος: ‘κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη’/ η εντατική  αντινομία ως πολιτική-μνημονική εκφορά),  οι κινηματικές αντιδράσεις, διεκδικήσεις και απο-κοπές, παρά και ενάντια στην αστυνομική καταστολή, διευρύνονται, συν-διαλέγονται & 'προσβάλλουν' τις κυβερνητικές αξιώσεις, προσλαμβάνουν εκ νέου όψεις δυναμικής ταξικής αλληλεγγύης, φέρουν το καθημερινό ίχνος της καθημερινής παρουσίας, ενέχοντας την ίδια την δυναμικότητα του οικείου.. Αυτοί που διαμαρτύρονται, αναφέρουν..  

Η κρισιακή «στρατηγική επιλεκτικότητα του Κράτους», για να χρησιμοποιήσουμε έναν όρο του Bob Jessop, προσλαμβάνει διάφορες νέες και 'ποιοτικές' μορφές πρόσληψης και δυνατοτήτων μεταβολής του ευρύτερου κοινωνικοπολιτικού γίγνεσθαι.. Οι πλειστηριασμοί ως βαθιά πολιτική διαδικασία δεικνύουν την ίδια την ανατροπή..

Η μορφή κοινωνικής 'πλημμυρίδας' που δύνανται να λάβουν το αμέσως προσεχές διάστημα οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας επαναπροσδιορίζουν το πεδίο πολιτικής διαχείρισης της οικονομικής κρίσης, εκεί όπου πλέον οι μνημονιακές νόρμες επιταχύνονται, προσομοιάζοντας σε μία διαδικασία ανατροπών: κάθε πλειστηριασμός πρώτης κατοικίας και η ριζική ανατροπή που επιφέρει, η δυνατότητα συμβολικής εγγραφής ενός ατομικοποιημένου μνημονιακού (με επίδικο-στόχευση το 'μετά') κοινωνικοοικονομικού μοντέλου.

Οι πλειστηριασμοί ορίζονται ως «ο Τόπος του Συμβάντος», (''Site Evenementiel''), σύμφωνα με την επιστημολογική ορολογία του Γάλλου φιλοσόφου Alain Badiou..

 Ένας ''Τόπος'' ο οποίος αρθρώνει, στο όνομα της κοινωνικής 'δικαιοσύνης' (των περιώνυμων πλειστηριασμών ακινήτων 'στρατηγικών κακοπληρωτών'), μία πολιτική που επιτείνει τις όψεις της 'κρεμάμενης' κοινωνικής-ταξικής επισφάλειας, καθότι περιλαμβάνει τα χαρακτηριστικά της λαϊκότητας-εργατικότητας.. Της κίνησης υφαρπαγής της ίδιας της προσωπικής-συλλογικής μνήμης.

Ο 'τόπος' ΣΥΡΙΖΑ, ενσωματώνει την αναντιστοιχία του δικού του 'τότε' και του 'τώρα', καθιστώντας την διενέργεια των πλειστηριασμών πολιτική πέραν των ορίων.. Σε αυτό το σημείο, ενσκήπτει η πολιτική-μνημονιακή εντροπία (ο Σάββας Μιχαήλ αναφέρεται για το «καθεστώς των μνημονίων ως κράτος της ντροπής»), 'εμβαπτισμένη' στα νάματα της άριστης ηθικολογίας.. Μία βαθιά εντροπία, που συγκροτεί ένα ιδιαίτερο ΄'καθεστώς' άρνησης. 

«Ποια είναι η αλήθεια του πόνου; Και ποια η αλήθεια του παρόντος»;, όπως διερωτάται ο Σάββας Μιχαήλ. Η αλήθεια των πλειστηριασμών.. Επρόκειτο για την απώλεια, διαμέσου των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας  και της εκποίησης τους,  του Μπλοχιανού ‘Heimat’.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.