Τρομοκρατώντας τον (ήδη) χρεοκοπημένο λαό...

Γράφει ο Αλέκος Χατζηκώστας

Οι πολλοί στη χώρα μας ζουν σε συνθήκες χρεοκοπίας. Και αυτό δεν είναι υπερβολή μια και το 1/3 είναι άνεργοι, ενώ όσοι εργάζονται έχουν δει τους μισθούς του να καταβαραθρώνονται ενώ αρκετοί από αυτούς δεν πληρώνονται και τακτικά. Όσο δεν αφορά τα «περήφανα γηρατειά», οι περισσότεροι παίρνουν συντάξεις που δεν τους φτάνουν ούτε για τα φάρμακα. Επομένως «ο βρεγμένος την βροχή δεν την φοβάται».

Όμως οι κυβερνώντες επιμένουν. Σε συντονισμό και με παράγοντες του εξωτερικού, κάνουν λόγο για τον κίνδυνο της «χρεοκοπίας της χώρας».Και όλα αυτά στο όνομα της μη εξυπηρέτησης (τόκων-κεφαλαίου) του δημόσιου χρέους. Δεν μπαίνουν φυσικά στον κόπο  να  εξηγήσουν σε εμάς τους «κοινού θνητούς» γιατί υπάρχει το χρέος αυτό, εάν είναι μόνο Ελληνικό φαινόμενο, γιατί αυτό γιγαντώθηκε τα χρόνια αυτά, για το εάν είναι «βιώσιμο» κ.α. Προσπαθούν (και εδώ μπαίνει στο κάδρο και ο ΣΥΡΙΖΑ) να παρουσιάσουν την «οικονομία της χώρας» ως κάτι γενικό και κυρίως αταξικό. Ως δηλαδή να έχουν κεφάλαιο και εργαζόμενοι τα ίδια πάνω – κάτω συμφέροντα, ότι δηλαδή εάν θα «ανακάμψει» η οικονομία θα βγουν όλοι ωφελημένοι.

Για τους εργαζόμενους, τέτοιες αγωνίες για την πορεία της (καπιταλιστικής) οικονομίας θα πρέπει να  είναι ξένες, έτσι πρέπει να συνειδητοποιούνται και να αντιμετωπίζονται. Δεν πρέπει να εγκλωβίζονται σε τέτοια διλήμματα, πολύ περισσότερο μπροστά στις εκλογές αυτά να γίνονται και κριτήριο ψήφου. Γιατί έξοδος από την κρίση της καπιταλιστικής οικονομίας, σημαίνει –με βάση την ακολουθούμενη πολιτική -καπιταλιστική ανάπτυξη. Είναι κάλπικες οι προσδοκίες που καλλιεργούν και η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ ότι η (καπιταλιστική) ανάκαμψη θα αντιμετωπίσει τα προβλήματα των εργαζομένων, θα βελτιώσει τη ζοφερή ζωή τους, αφού η ανάκαμψη για την οποία ζητούν ψήφο, σημαίνει να ψηφίσει ο λαός την υποταγή του στις ανάγκες του κεφαλαίου.

Είτε με ανάκαμψη είτε με κρίση, το αντεργατικό - αντιλαϊκό πλαίσιο δράσης της καπιταλιστικής οικονομίας είναι ένα το κρατούμενο. Γιατί με κρίση χρειάζεται συμπίεση της τιμής της εργατικής δύναμης για να αντεπεξέλθει το κεφάλαιο αναπληρώνοντας τη χασούρα στο ποσοστό κέρδους, με την ανάκαμψη χρειάζεται να αυξάνει στο έπακρο αυτό το ποσοστό κέρδους, ενισχύοντας την ανταγωνιστικότητα. Επομένως, κανένα όφελος δε θα υπάρξει από την καπιταλιστική ανάκαμψη για την εργατική τάξη, τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα. Ισως δημιουργηθούν κάποιες κακοπληρωμένες θέσεις εργασίας, που δεν πρόκειται να μειώσουν δραστικά την τεράστια ανεργία στην Ελλάδα. Άλλωστε, με τα έως τώρα αντεργατικά - αντιλαϊκά μέτρα που έχουν νομοθετηθεί και εφαρμόζονται ή θα εφαρμοστούν στη συνέχεια, δηλαδή ακόμη και αν δεν παρθούν νέα βάρβαρα μέτρα, το πλαίσιο συνεχούς φτωχοποίησης του λαού υπάρχει. Και δεν μπορεί να αντιστραφεί από κανέναν κυβερνητικό διαχειριστή της εξουσίας του κεφαλαίου, με όποιο μείγμα πολιτικής διαχείρισης, επειδή έρχεται σε αντίθεση με την πολιτική ενίσχυσης του κεφαλαίου και των κερδών.

Η τακτική τους με τον «μπαμπούλα» της οικονομίας πασχίζει να χειραγωγήσει την εργατική τάξη, τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα και με την ψήφο τους, στη στήριξη της πολιτικής εξόδου από την κρίση υπέρ των επιχειρηματικών ομίλων, προβάλλοντάς την ως διέξοδο ωφέλιμη για το λαό. Η δε αστική προπαγάνδα για τους κινδύνους στην οικονομία λόγω «αστάθειας και αβεβαιότητας» τον ίδιο στόχο υπηρετεί: Τη χειραγώγηση του λαού. Στο όνομα του ότι αν δεν αναδειχτεί σταθερή (αστική) κυβέρνηση, θα έλθουν νέα μέτρα. Αλλά τα μέτρα είναι στην ημερήσια διάταξη ό,τι και αν γίνει αφού αποτελούν στρατηγική ενίσχυσης του κεφαλαίου, στρατηγική της ΕΕ, που υπηρετούν και η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ, με διαφορετικές δοσολογίες, αλλά στην ίδια ρότα. Επομένως ας μην ρίξουμε και άλλο τις απαιτήσεις μας, το δικαίωμα να ζούμε με αξιοπρέπεια. Ας μην γίνουμε “ιδανικοί αυτόχειρες” με την ψήφο μας, αλλά επιτέλους “ας το πάρουμε αλλιώς”...

(Δημοσιεύτηκε στην έντυπη «ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ»)

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Μικρό σχόλιο για τα γεγονότα στη Γαλλία

Επόμενο άρθρο

Η ‘κρισιακή’ αναδιανομή εισοδήματος