Απροστάτευτος ξανά ο λαός από την πύρινη λαίλαπα που έφτασε μέσα στον αστικό ιστό

Για ακόμη ένα καλοκαίρι ο λαός της Αττικής βίωσε από «πρώτο χέρι» την επιλεκτική ανικανότητα του αστικού κράτους, πληρώνοντας με ανθρώπινες ζωές και τεράστιες καταστροφές αυτή την εγκληματική πολιτική. 

Μια φωτιά που ξεκίνησε από το δάσος, σε μια περιοχή που έχει μπει ξανά και ξανά στο στόχαστρο της πύρινης λαίλαπας και θα έπρεπε να είναι θωρακισμένη, έφτασε μέσα στον αστικό ιστό, καίγοντας σε πυκνοκατοικημένες γειτονιές όπως στα Βριλήσσια, λίγα χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας. 

Οι προσπάθειες επικεντρώνονται πλέον στις διάσπαρτες ενεργές εστίες στον Βαρνάβα, στον Μαραθώνα, στη Νέα Μάκρη, στο Άνω Σούλι και στη Πεντέλη, καθώς και στην αντιμετώπιση των αναζωπυρώσεων.

Τα πύρινα μέτωπα μπορεί πλέον να μην είναι ενεργά και συμπαγή, αλλά υπάρχει ανησυχία ότι οι άνεμοι θα αυξηθούν από το μεσημέρι.

Το «νέο δόγμα» για το οποίο κόμπασε προκλητικά σήμερα ο υπουργός Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας, Β. Κικίλιας, δεν διαφέρει σε τίποτα από το «παλιό». Εν έτει 2024, με την επιστήμη να καλπάζει, οι «ελπίδες» για την αντιμετώπιση των πυρκαγιών εναποτίθενται στον «στρατηγό άνεμο», ο οποίος αποτελεί το άλλοθι για την ανυπαρξία μέτρων πρόληψης και τους σμπαραλιασμένους μηχανισμούς δασοπυρόσβεσης.

Ανυπολόγιστη η καταστροφή

Στις περιοχές από τις οποίες πέρασε η φωτιά έχουν μείνει στάχτες και αποκαΐδια. Τουλάχιστον 100 χιλιάδες στρέμματα κάηκαν, στον μοναδικό μεγάλο πνεύμονα πρασίνου που είχε απομείνει στην Αττική.

Πάνω από 100 σπίτια παραδόθηκαν στις φλόγες, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της ΚΕΔΕ, χωρίς ακόμη να μπορεί να υπολογιστεί ακριβώς το μέγεθος των καταστροφών, αφού η φωτιά συνεχίζει να καίει. Χώρια τα αυτοκίνητα, τις επιχειρήσεις, τις γεωργικές εκτάσεις, τα θερμοκήπια και τις αποθήκες που έγιναν στάχτη. 

Μια 60χρονη δεν γύρισε στο σπίτι και στα δύο παιδιά της, καθώς βρήκε τραγικό θάνατο στην βιοτεχνία που εργαζόταν, η οποία κάηκε ολοσχερώς στα Βριλήσσια.

Ανύπαρκτα τα μέτρα πρόληψης

Η κυβέρνηση της ΝΔ, και οι προηγούμενες που ακολούθησαν την ίδια εμπρηστική πολιτική που αφήνει απροστάτευτα τα δάση και τον λαό, δεν μπορούν να κρύβονται πίσω από τον ηρωισμό και την αυτοθυσία των πυροσβεστών.

Είναι ντροπή και αίσχος να καπηλεύονται την διπλή μάχη που δίνουν, καθώς εκτός από τις φλόγες παλεύουν με τις τεράστιες ελλείψεις σε μέσα και προσωπικό.

Εάν δεν μιλήσουμε τώρα για τις εγκληματικές ευθύνες που υπάρχουν πότε θα μιλήσουμε; Όταν θα πάμε για το επόμενο έγκλημα;

Ο δασικός πλούτος που είχε απομείνει σε μια περιοχή που έχει καεί πολλές φορές τις τελευταίες δεκαετίες, ήταν παντελώς απροστάτευτος, δεν υπήρχε το παραμικρό μέτρο πρόληψης. Και όχι μόνο αυτό, καθώς είναι χαρακτηριστική η έλλειψη συντονισμού και σχεδιασμού από τον κρατικό μηχανισμό.

Τα δάση, κυρίως με πεύκο, από τον Βαρνάβα, το Γραμματικό και τον Μαραθώνα ως την Ραπεντώσα και το Πεντελικό Ορος ήταν απροστάτευτα, ακαθάριστα, με τεράστια καύσιμη ύλη. Ακόμα και καθαρισμοί, όπου έγιναν, οικοπέδων ή στις παρυφές του δάσους, σε πολλές περιπτώσεις ήταν επιπρόσθετη καύσιμη ύλη αφού δεν είχαν απομακρυνθεί από καμία κρατική υπηρεσία παρά τις διαρκείς εκκλήσεις των κατοίκων σε δήμους, Αστυνομία, Πυροσβεστική.

Η συζήτηση μπορεί να επικεντρώνεται στην έλλειψη εναέριων μέσων τα οποία είναι απαραίτητα, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Από πίσω υπάρχει μια ολόκληρη εμπρηστική πολιτική που έχει την σφραγίδα όλων των κυβερνήσεων.

Η πολιτική της υποχρηματοδότησης και υποστελέχωσης των απαραίτητων κρατικών υπηρεσιών, της Πυροσβεστικής και της Δασικής Υπηρεσίας, υπονομεύει κάθε προσπάθεια κατάσβεσης και βέβαια οδηγεί σε ανεπαρκέστατα μέτρα πρόληψης, που έπρεπε να είχαν παρθεί πολύ νωρίτερα από την έναρξη της αντιπυρικής περιόδου. Ο αντιεπιστημονικός διαχωρισμός της πρόληψης και της κατάσβεσης έχει δημιουργήσει γιγάντια προβλήματα. Είναι χαρακτηριστικό ότι αυτοί που οδηγούσαν τις πυροσβεστικές δυνάμεις μέσα στο δάσος και έδειχναν τις διαδρομές ήταν οι κάτοικοι της περιοχής που έδιναν μαζί τους τη μάχη. 

Δεν μπορεί το μόνο «μέσο προστασίας» να είναι το μήνυμα του 112, δηλαδή η λογική της «ατομικής ευθύνης» και του ...«ο σώζων εαυτόν σωθήτω», που έχει καταντήσει ανέκδοτο, καθώς χτυπάει συναγερμός που σπέρνει τον πανικό και σε περιοχές άσχετες με τα μέτωπα.

Εχθρικό για το λαό το αστικό κράτος

Ολα αυτά δεν συμβαίνουν τυχαία. Για το επιλεκτικά ανίκανο και εχθρικό για το λαό αστικό κράτος (είτε ονομαστεί «επιτελικό» είτε κάπως αλλιώς) δεν αποτελούν προτεραιότητες, αλλά «κόστος δίχως όφελος», αφού δεν φέρνουν απευθείας κέρδη στο κεφάλαιο και «δεσμεύουν» χρήματα που επιλέγεται να δοθούν για την στήριξη των επιχειρηματικών ομίλων.

Αυτός είναι ο λόγος που τα ουσιαστικά μέτρα πρόληψης - προστασίας του περιβάλλοντος, της ζωής και της περιουσίας του λαού, ο ολοκληρωμένος σχεδιασμός διαχείρισης των δασικών οικοσυστημάτων, τα έργα υποδομής για πυροπροστασία, αντιπλημμυρική και αντισεισμική θωράκιση, δεν είναι «επιλέξιμα» για χρηματοδοτήσεις ούτε από την ΕΕ.

Αυτό που επιλέγεται είναι το απαράδεκτο δόγμα να δίνονται κάποια ψίχουλα αποζημιώσεων σε φτωχά νοικοκυριά με πολλές προϋποθέσεις και «κόσκινα» που δεν καλύπτουν το 100% των ζημιών. Οπως δείχνουν και άλλες καταστροφές, ό,τι καταφέρνουν να πάρουν οι πυρόπληκτοι, πλημμυροπαθείς κ.ά. έρχεται μετά την οργάνωσή τους και τη συλλογική διεκδίκηση, κάτι που είναι αναγκαίο να γίνει και τώρα από τους πληγέντες της Βορειοανατολικής Αττικής.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Πότε επιτρέπεται να μιλήσουμε για ευθύνες και ελλείψεις; Τον Δεκέμβρη καλά είναι;

Επόμενο άρθρο

Ούριος