Δ. Κουτσούμπας: Τιμάμε τα 80 χρόνια από την ίδρυση του ΔΣΕ, τη θυσία και την τόλμη για τη νίκη! Κρατάμε ψηλά τη σημαία της πάλης για τον σοσιαλισμό!

Με τη μεγάλη εκδήλωση στο Λιτόχωρο, απ' όπου ξεκίνησε το νέο αντάρτικο και οδήγησε στη συγκρότηση του λαϊκού στρατού, άνοιξαν οι εκδηλώσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για τα 80 χρόνια από την ίδρυση του ΔΣΕ, με ομιλητή τον ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα.

Από νωρίς η πλατεία του Λιτοχώρου άρχισε να γεμίζει από τους χιλιαδες κομμουνιστές, μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, φίλους και οπαδούς του κόμματος που κίνησαν από πόλεις και χωριά, από την Κεντρική Μακεδονία, την Ανατολική Μακεδονία και Θράκη, τη Θεσσαλία, τη Θεσσαλονίκη, την Αθήνα για να ανταμώσουν στο Λιτόχωρο.

Στο χώρο της συγκέντρωσης, έφτασε με μαχητική πορεία που ξεκίνησε από την πλατεία του Λιτοχώρου η μεγάλη διαδήλωση που είχε ξεκινήσει από την πλατεία Εθνικής Αντίστασης.

«Βρόντηξε ο Όλυμπος και πάλι» με τα συνθήματα για τους ηρωικούς μαχητές του ΔΣΕ να αντηχούν σ' όλη την πόλη και το βουνό, όταν έφτασε με πορεία στο χώρο της εκδήλωσης η μεγάλη διαδήλωση που είχε ξεκινήσει από την πλ. Εθνικής Αντίστασης: «ΕΑΜ - ΕΛΑΣ - ΕΠΟΝ - ΟΠΛΑ- ΔΣΕ, αυτό είναι το KKE», «Οι μαχητές του Γράμμου δε λύγισαν ποτέ, δόξα και τιμή στο ΚΚΕ». 

Η εκδήλωση ξεκίνησε με ένα δρώμενο να αναβιώνει σύντομα τις συνθήκες που οδήγησαν τους κομμουνιστές και τους άλλους αγωνιστές να ξανά πάρουν τα όπλα. Αγωνιστές με τα χωνιά να περιγράφουν τη βαρβαρότητα, τις δολοφονίες, τα βασανιστήρια. «Χωριανοί...Τον Γιάννη τον Κάλιο τον σακάτεψαν. Έμεινε 3 μήνες στο κρεββάτι και τώρα γυρνά με τα δεκανίκια. Τον Γιάννη Τσιτσιρίκο τον κρέμασαν από τα πόδια, τον βασάνισαν και τον πυροβόλησαν από κοντά και το μπαρούτι έκαιγε τις σάρκες του. Τον Γιώργη Παπαθανάση τον σκότωσαν με το βούρδουλα και τη φάλαγγα και έπειτα είπαν ότι αυτοκτόνησε. Και ποιον να ιστορήσει κανείς: Τον Βασίλη Σίφλα, τον Νίκο Ματαπά, τον Φούντο, τον Τηλέγραφο Διονύση. Το γιο του σκοτωμένου Θανάση, το γιο του Τζαβέλα».

«Πολεμήσαμε για τη λευτεριά χρόνια ολάκερα και τώρα είμαστε πάλι σκλάβοι. Θα πολεμήσουμε για να ξαναλευτερωθούμε». Αναγνώσθηκε απόσπασμα από την απόφαση της 2ης Ολομέλειας που καλεί το λαό να απαντήσει στους εχθρούς μας ν' απαντήσει με τα ίδια σκληρά μέσα αποφασιστικά και μέχρι τη νίκη. Στον αέρα ακούγονται πυροβολισμοί από ντουφέκια... Και η φωνή του μαχητή του ΔΣΕ Χρήστου Δίγκογλου να τραγουδάει «βροντάει ο Όλυμπος και πάλι» και τους καλλιτέχνες να συνεχίζουν «νέο αντάρτικο γεννιέται, ν' αγωνιστεί για λευτεριά»...

Τους χιλιάδες αγωνιστές καλοσωρισε από το βήμα η Γεωργία Νίκα, γραμματέας της ΚΟΒ Λιτοχώρου λέγοντας «σας καλωσορίζουμε εδώ, στο Λιτόχωρο, όπου 80 χρόνια μετά, βροντάει ο Ολυμπος και πάλι».

Συγκλονιστική ήταν η στιγμή που μετά την ομιλία του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, διαβάστηκε ο όρκος του μαχητή του ΔΣΕ, ενώ η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με συναυλία με τραγούδια του Δημοκρατικού Στρατού και της αντίστασης. Η Δήμητρα Δαλδογιάννη, η Μελίνα Παναγιωτίδου, η Ανθή Τατσιούλη στο τραγούδι και μαζί τους ο Νίκος Ταλεας, ο Κώστας Γκρανόπουλος και ο Γιάννης Φιλιππουπολίτης στο τραγούδι και τη μουσική, ο Μανώλης Σπάρτακος, στο μπουζούκι παρουσίασαν τα τραγούδια δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα αγωνιστικής ανάτασης. Ακολούθησε προσκλητήριο νεκρών Λιτοχωριτών αντιστασιακών της περιόδου 1940-44 και μαχητών του ΔΣΕ 1946-1949. 

Στη συνέχεια, έγινε κατάθεση στεφάνων στο Μνημείο Εθνικής Αντίστασης ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, ΕΠΟΝ, ΔΣΕ. Εκ μέρους της ΚΕ του ΚΚΕ στεφάνι κατέθεσε ο Θανάσης Χρηστίδης, μέλος της Γραμματείας της ΚΕ, εκ μέρους του ΚΣ της ΚΝΕ ο Γραμματέας Θοδωρής Κωτσαντής και εκ μέρους του τοπικού παρρατήματος της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ ο Παναγιώτης Παλάσκας.

Στην εκδήλωση παραβρέθηκε πολυμελής αντιπροσωπεία της ΚΕ και του ΠΓ της ΚΕ του Κόμματος, πολυμελής αντιπροσωπείς του ΚΣ της ΚΝΕ με επικεφαλής τον Γραμματέα του ΚΣ Θοδωρή Κωτσαντή, πλήθος κόσμου και νεολαίας, ανάμεσά τους μαχητές του ΔΣΕ και οικογένειες μαχητών και μαχητριών του ΔΣΕ.

Ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ είχε θερμό χαιρετισμό με τον Σήφη Ζαχαριάδη, γιό του Νίκου Ζαχαριάδη, καθώς και με παλαίμαχους αγωνιστές της Αντίστασης. Ξεχωριστά συγκινητική στιγμή ήταν ο εγκάρδιος χαιρετισμός του Δ. Κουτσούμπα με την 96χρονη Ελπίδα (Γαρέφω) Φρεγγίδου, στέλεχος της υγειονομικής υπηρεσίας του ΔΣΕ, βοηθό χειρουργού.

Παραθέτουμε αποσπάσματα από την ομιλία: 

«Το Κόμμα μας τιμά τα 80 χρόνια από την ίδρυση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας. Τιμάμε όλους όσοι έπεσαν ή τραυματίστηκαν στις ηρωικές μάχες του. Τιμάμε όλους όσοι πολέμησαν ηρωικά στη μάχη στο Λιτόχωρο, στο Γράμμο και στο Βίτσι, στην Ήπειρο και στη Θεσσαλία, στη Ρούμελη και στην Πελοπόννησο, στη Μακεδονία και στη Θράκη, στην Κρήτη, στα νησιά του Ιονίου και του Αιγαίου, παντού όπου βρόντηξε "ο Όλυμπος και πάλι".

Τιμάμε τη θυσία και την τόλμη για τη νίκη! Κρατάμε ψηλά τη σημαία της πάλης για τον σοσιαλισμό! Είμαστε περήφανοι και στεκόμαστε με κομμουνιστική ευθύνη απέναντι στην Ιστορία μας, στην ιστορία του ΚΚΕ και της τρίχρονης εποποιίας του Δημοκρατικού Στρατού, σίγουροι ότι το μέλλον της ανθρωπότητας είναι ο κομμουνισμός!

Ο αγώνας του ΔΣΕ, αυτή η κορυφαία ταξική σύγκρουση στη χώρα μας, άφησε ισχυρές επαναστατικές παρακαταθήκες στο Κόμμα μας, στον δρόμο για τη νίκη της εργατικής τάξης! Γιατί όπως γράφτηκε και από λογοτέχνη μαχητή μετά την ήττα: "Υπάρχουν μάχες στον πόλεμο που δεν έχουν άλλη δόξα έξω από τη δόξα της κερδισμένης νίκης. Και είναι μάχες χαμένες που μ' αυτές κερδίζεται ο πόλεμος".

Ο αγώνας εκείνος ήταν δίκαιος, ήταν αγώνας αναγκαίος που γέννησε πρότυπα αγωνιστών και αγωνιστριών που δεν θα πάψουν ποτέ να διαπαιδαγωγούν και να παρακινούν νέους και νέες να μπαίνουν στον στίβο της οργανωμένης πάλης, να εντάσσονται στο ΚΚΕ και την ΚΝΕ.

Η επίθεση στον Σταθμό Χωροφυλακής στο Λιτόχωρο στις 30-31 Μάρτη 1946 δεν μπορεί να αποκοπεί ούτε από το τι προηγήθηκε ούτε από το τι ακολούθησε, δηλαδή την εποποιία του Δημοκρατικού Στρατού, που ιδρύθηκε στις 28 Οκτωβρίου του 1946. Σχεδόν ένα χρόνο πριν το Λιτόχωρο, τον Φλεβάρη του 1945 είχε υπογραφεί η απαράδεκτη Συμφωνία της Βάρκιζας. Το διάστημα που ακολούθησε, το κράτος και οι διεθνείς του σύμμαχοι εξόπλιζαν, οργάνωναν, καθοδηγούσαν τις παρακρατικές συμμορίες που οργίαζαν, διέπρατταν κάθε ατιμία σε βάρος του λαού και των αγωνιστών της ΕΑΜικής Αντίστασης και του ΚΚΕ. Είναι η περίοδος της λευκής τρομοκρατίας. 1.192 δολοφονίες, 70.000 συλλήψεις. 6.000 τρομοκρατικές πράξεις καταγράφουν τα φρικιαστικά στοιχεία.

Όλες και όλοι αυτοί που με το όπλο στο χέρι ελευθέρωσαν την Ελλάδα από τους ναζί Γερμανούς, τους φασίστες Ιταλούς και τους Βούλγαρους κατακτητές, μετά την απελευθέρωση διώκονται, βασανίζονται, φυλακίζονται, ατιμάζονται.

Εδώ, στην Πιερία, η Χωροφυλακή μαζί με τις παρακρατικές συμμορίες διαπράττουν μεγάλα εγκλήματα. Δολοφονούν πρωτεργάτες της Αντίστασης, όπως ο ΕΛΑΣίτης Βάργκας, με καταγωγή από το Λιτόχωρο. Καίνε μνημεία του λαού για την αντίσταση και τις θυσίες του, όπως έκανε το Τάγμα Εθνοφυλακής στην πλατεία της Κατερίνης τον Μάρτιο του 1945. Ούτε νεκρούς δεν τους άντεχε το αστικό κράτος όσους λευτέρωσαν τη χώρα και πάλεψαν για μια άλλη Ελλάδα…

Απολύονται από τις φυλακές δοσίλογοι, κάθε λογής κατακάθια, συνεργάτες των Γερμανών. Εξοπλίζονται και οργανώνονται, επιδίδονται σε εγκληματικές πράξεις, πυρπολούν εδώ, στην Πιερία, τα γραφεία του ΕΑΜ, της ΕΠΟΝ, του ΚΚΕ, του Εργατικού Κέντρου.

Οι δολοφονίες και η τρομοκρατία κλιμακώνονται και το καλοκαίρι του ‘45 δολοφονείται έξω από την Κατερίνη ο καπετάνιος του 50ού Συντάγματος του ΕΛΑΣ Πιερίων, Νικήτας. Τραυματίζεται ο Δήμος Σιδηρόπουλος, διοικητής του εφεδρικού ΕΛΑΣ Κατερίνης. Συλλαμβάνεται και βασανίζεται ο Χαράλαμπος Μπούσιος, κομματικός υπεύθυνος του Συντάγματος. Τραυματίζεται σοβαρά σε συνοικία της Κατερίνης ο γραμματέας του Επαρχιακού Συμβουλίου της ΕΠΟΝ.

Σ’ αυτές τις δραματικές συνθήκες που επικρατούν στην περιοχή για έναν χρόνο, μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας, συγκαλείται στα μέσα Μάρτη 1946 κομματικό αχτίφ της Περιφερειακής Οργάνωσης του ΚΚΕ Κατερίνης, με βάση τις αποφάσεις της 2ης Ολομέλειας της ΚΕ, που είχε πραγματοποιηθεί ένα μήνα πριν. Εγκρίνονται οι αποφάσεις της 2ης Ολομέλειας και υπογραμμίζεται: "Στην ένοπλη τρομοκρατία θα αντιτάξουμε την ένοπλη αυτοάμυνά μας. Υποχωρήσεις και περαιτέρω ανοχές οδηγούν στην εξόντωση του Λαϊκού Αντιστασιακού Κινήματος".

Αμέσως μετά, σε σύσκεψη στο Λιτόχωρο, αποφασίζεται η ένοπλη επίθεση στις 30-31 Μάρτη ενάντια στις εγκληματικές ένοπλες συμμορίες και το άντρο των βασανιστηρίων, τον Σταθμό της Χωροφυλακής. Στις 30 Μάρτη, 33 καταδιωκόμενοι αγωνιστές, οπλισμένοι, με επικεφαλής τον Υψηλάντη και τους Ανδρεάδη, Τζαβέλα, Φωτεινό κ.ά., χτυπούν τον Σταθμό Χωροφυλακής και τους παρακρατικούς τρομοκράτες. Έτσι άρχισε ο ένοπλος αγώνας του ΔΣΕ.

Η αστική εκμεταλλευτική κρατική εξουσία γνώρισε τότε τον μεγαλύτερο κίνδυνο για την ίδια την ύπαρξή της. Ο ΔΣΕ αναμετρήθηκε με την αστική τάξη, με το σύνολο των πολιτικών της δυνάμεων, με το κράτος τους, αλλά και με τα καπιταλιστικά κράτη της Μ. Βρετανίας και των ΗΠΑ. Δίχως τη στρατιωτική, οικονομική και πολιτική ενίσχυση των τελευταίων, η αστική τάξη στην Ελλάδα δεν θα μπορούσε να νικήσει.

Το Κόμμα μας είναι περήφανο για τη στρατιά ηρώων που διαπαιδαγώγησε ο ΔΣΕ. Είμαστε περήφανοι για τους χιλιάδες κομμουνιστές και κομμουνίστριες που έδωσαν και την τελευταία ικμάδα των δυνάμεών τους για να πάρει σάρκα και οστά η εποποιία του ΔΣΕ, πολεμώντας και περπατώντας μερόνυχτα, συχνά δίχως τροφή, πολλοί και ξυπόλυτοι, στους πάγους και τις θύελλες.

Είμαστε περήφανοι για τους δεκάδες χιλιάδες νεκρούς μαχητές και μαχήτριες του ΔΣΕ, που η δράση και η αυτοθυσία τους διδάσκουν, διαπαιδαγωγούν ηθικά και πολιτικά. Είμαστε περήφανοι για τους χιλιάδες τραυματίες, φυλακισμένους, για όλους εκείνους που τίμησαν τα όπλα του αγώνα τους στην Ελλάδα και την πολιτική προσφυγιά. Είμαστε περήφανοι γιατί το μεγαλύτερο μέρος του ΔΣΕ, περίπου το 80%, ήταν νεολαίοι, οργανωμένοι στη Δημοκρατική Νεολαία Ελλάδας (ΔΝΕ) και την ΕΠΟΝ.

Είμαστε περήφανοι γιατί το ¼ της συνολικής δύναμης του ΔΣΕ ήταν γυναίκες και μάλιστα σε συνθήκες όπου κυριαρχούσε η αντιδραστική αντίληψη για την κατωτερότητα του γυναικείου φύλου, η ανισοτιμία της γυναίκας ήταν θεσμικά κατοχυρωμένη. Η γυναίκα δεν είχε ακόμα ούτε δικαίωμα ψήφου. Ο ΔΣΕ εξύψωσε την εργάτρια της πόλης και την κοπέλα του χωριού σε πρωταγωνίστρια των πολιτικών εξελίξεων που άνοιγε τον δρόμο για μια καλύτερη ζωή.

Είμαστε περήφανοι γιατί ακόμα και στις αρνητικές συνθήκες που διαμορφώθηκαν για το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, με τον λόγο του Τσόρτσιλ περί "σιδηρού παραπετάσματος" τον Μάρτη του '46, το Δόγμα Τρούμαν και το Σχέδιο Μάρσαλ το '47 και την ίδρυση του ΝΑΤΟ τον Απρίλη 1949, το ΚΚΕ με τον αγώνα του ΔΣΕ, που ήταν αγώνας ταυτόχρονα πατριωτικός και διεθνιστικός, εκπλήρωσε στο ακέραιο το χρέος του απέναντι στην εργατική τάξη της Ελλάδας και της υπόλοιπης Ευρώπης, το χρέος του απέναντι στο Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα.

Ο αγώνας του ΔΣΕ, όμως, βρέθηκε εκείνη την περίοδο κάτω από την επίδραση των αντιφάσεων και αδυναμιών της στρατηγικής του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος και του ίδιου του ΚΚΕ. Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν εκτιμήθηκε ως ιμπεριαλιστικός και από τις δυο πλευρές των καπιταλιστικών κρατών που συμμετείχαν σε αυτόν, όπως οι ΗΠΑ, η Μ. Βρετανία, η Γαλλία από τη μια μεριά και η Γερμανία, η Ιταλία, η Ιαπωνία από την άλλη και δεν είχε διακηρυχτεί ως κοινός στρατηγικός στόχος των ΚΚ η πάλη τελικά να οδηγηθεί σε έξοδο από τον πόλεμο με την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας.

Αυτές οι αντιφάσεις, δυστυχώς, εκφράζονταν συνολικότερα και στο Πρόγραμμα του ΚΚΕ, το οποίο ενώ πρωτοστάτησε στην οργάνωση του ένοπλου απελευθερωτικού - ταξικού αγώνα, δεν έθεσε καθαρά και έγκαιρα τον στόχο της επαναστατικής εργατικής - λαϊκής εξουσίας, αλλά επεδίωκε μια εξουσία μεταβατική ανάμεσα στην καπιταλιστική και τη σοσιαλιστική, οδηγούμενο έτσι σε απαράδεκτες υποχωρήσεις που εκφράστηκαν στις διάφορες συμφωνίες, όπως του Λιβάνου, της Βάρκιζας και της Γκαζέρτας.

Παρ' όλα αυτά όμως υπήρχε δυνατότητα ο ΔΣΕ να νικήσει, με την προϋπόθεση ότι το ΚΚΕ θα επέφερε την αναγκαία αλλαγή στη στρατηγική του μέσα στο 1946 και θα οργάνωνε αποφασιστικά την ένοπλη λαϊκή πάλη και εξέγερση, με επίκεντρο τις μεγάλες πόλεις. Γιατί το 1946, ο αστικός στρατός δεν είχε ακόμα αναδιοργανωθεί και μέσα στις γραμμές του υπήρχαν πολλές οργανωμένες δυνάμεις του ΚΚΕ και του ΕΑΜ. Το ίδιο διάστημα παρέμεναν ελεύθεροι πολλές χιλιάδες κομμουνιστές και άλλοι αγωνιστές ΕΑΜίτες, ενώ το αστικό κράτος δεν είχε ακόμα ερημώσει τα χωριά.

Στη συνέχεια, βέβαια, προσπάθησε να επιταχύνει τους ρυθμούς για τη γενίκευση του ένοπλου αγώνα. Όμως ο χρόνος κυλούσε σε βάρος της τελικής αναμέτρησης, της αποτελεσματικότητας του ΔΣΕ και της ύπαρξης των αναγκαίων εφεδρειών. Αποτελεί δίδαγμα της ταξικής πάλης σε παγκόσμια κλίμακα ότι όταν σε επαναστατική κατάσταση η ταξική σύγκρουση εκδηλωθεί ένοπλα για το ζήτημα της εξουσίας, είναι αναπόφευκτη η αποφασιστική αναμέτρηση μέχρι την τελική νίκη επί του αντιπάλου. Μεσοβέζικες λύσεις, ήξεις - αφήξεις δεν χωράνε εδώ.

80 χρόνια μετά, ο αγώνας του ΔΣΕ εξακολουθεί να εμπνέει αλλά και να ενοχλεί τον ταξικό αντίπαλο και όσους συμβιβάζονται μαζί του. Η άρχουσα τάξη, οι μηχανισμοί και τα επιτελεία της εξουσίας τους έχουν εξαπολύσει τόνους λάσπης εναντίον του αγώνα του ΔΣΕ. Τον συκοφαντούν και τον διαστρεβλώνουν γιατί γνωρίζουν καλά ότι αντιπροσώπευε μια ανώτερη μορφή πάλης σε μια περίοδο που αντικειμενικά διεξαγόταν ταξική σύγκρουση για την εξουσία.

Πολεμούν τον ΔΣΕ γιατί θέλουν να κρατούν κρυμμένη από τον λαό την πηγή κάθε αδικίας. Γιατί θέλουν να παρεμποδίσουν τις εργατικές και λαϊκές δυνάμεις από το να συνειδητοποιήσουν την αναγκαιότητα και την επικαιρότητα του σοσιαλισμού. Αυτό ισχύει πολλαπλάσια σήμερα που οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί, οι πολεμικές αναμετρήσεις και μια νέα καπιταλιστική οικονομική κρίση και ό,τι συνέπειες επιφέρουν αυτά στη ζωή του λαού μπορούν να οδηγήσουν σε απότομη όξυνση της ταξικής πάλης, σε μαζική ριζοσπαστικοποίησή του, να δημιουργήσουν προϋποθέσεις αποσταθεροποίησης της καπιταλιστικής εξουσίας, μέχρι και διαμόρφωση συνθηκών εξέγερσης ή και επαναστατικής κατάστασης για την ανατροπή της καπιταλιστικής εξουσίας.

Ισχύει πολλαπλάσια σήμερα γιατί η εργατική τάξη και οι λαοί καλούνται να ματώσουν στον βωμό της ταξικής εκμετάλλευσης και της πολεμικής οικονομίας, πριν κληθούν να πληρώσουν και με αίμα τα νέα ιμπεριαλιστικά σφαγεία. Γι' αυτό ανασύρουν από προηγούμενες δεκαετίες τα περί "ξενοκίνητων ΕΑΜοβούλγαρων" και "κομμουνιστοσυμμοριτών" που αναπαράγονται ατόφια ή "κοσκινισμένα" από ακροδεξιές και φασιστικές πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες βέβαια αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος.

Δυνάμεις αντιδραστικές που θα γίνονται όλο και περισσότερο χρήσιμες στην καπιταλιστική εξουσία, όσο η πολεμική προετοιμασία θα απαιτεί να στρατευτεί η εργατική τάξη, ο λαός, κάτω από την ξένη σημαία των εκμεταλλευτών του. Ολόκληρη η ιστορία του 20ού αιώνα και η σημερινή πρακτική των καπιταλιστικών κρατών και των ιμπεριαλιστικών συναχιών αποδεικνύουν ότι οι φασιστικές δυνάμεις είναι σάρκα από τη σάρκα του καπιταλιστικού συστήματος.

Απόδειξη, η ίδια η ΕΕ που προβάλλει ως ήρωες τους ναζί εγκληματίες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, την ίδια ώρα που σε χώρες της απαγορεύονται τα κομμουνιστικά σύμβολα και η δράση των κομμουνιστών. Απόδειξη, ο εξωραϊσμός και η ενίσχυση των νεοναζί εγκληματιών του Τάγματος Αζόφ και άλλων τέτοιων οργανώσεων στην Ουκρανία και αλλού από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Η καπιταλιστική εξουσία δεν έχει κανένα πρόβλημα να εκφραστεί και με διαφορετικές πολιτικές μορφές που αντιστοιχούν στα εκάστοτε συμφέροντά της.

Αντίστοιχα και οι δήθεν υπερασπιστές της φιλελεύθερης δημοκρατίας δεν έχουν κανένα πρόβλημα να αποδεχθούν τη συμμαχία κρατών-μελών του ΝΑΤΟ και της ΕΕ με σκοταδιστικά, μη κοινοβουλευτικά καπιταλιστικά κράτη, όπως η Σαουδική Αραβία των σεΐχηδων, η Συρία των Τζιχαντιστών κλπ. ή με κράτη που στηρίζονται σε κοινοβουλευτικές κυβερνήσεις λαϊκής μειοψηφίας.

Ναι, πολεμούν τον ΔΣΕ γιατί θέλουν να εμποδίσουν τις εργατικές και λαϊκές δυνάμεις από το να συνειδητοποιήσουν την αναγκαιότητα και την επικαιρότητα του σοσιαλισμού.

Γι' αυτό αναμασούν τα περί λαθολογίας, το "μάταιο" του αγώνα, το ιδεολόγημα ότι η επιλογή της ένοπλης πάλης ήταν τυχοδιωκτισμός της ηγεσίας του ΚΚΕ και προσωπικά του τότε ΓΓ, του Νίκου Ζαχαριάδη, καθώς αυτά μαζί με τον εκλεπτυσμένο αντικομμουνισμό αποτελούν συστατικά στοιχεία της αστικής προπαγάνδας, τα οποία αναπαράγονται και από τον οπορτουνισμό στις διάφορες παραλλαγές του, και ως προς τις αιτίες της ήττας του ΔΣΕ αλλά και ως προς τη δράση του ΚΚΕ.

Ανεξάρτητα από το πώς εκφράζεται η αντίθεση, η συκοφάντηση και η παραποίηση του αγώνα του ΔΣΕ η στρατηγική είναι ενιαία: Η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα να μείνουν ανήμπορα μπροστά στις συνέπειες των αντιφάσεων, της σαπίλας και της βαρβαρότητας του καπιταλισμού, να αποπροσανατολιστεί η πάλη τους, αναζητώντας μάταια τη διέξοδο στον λαβύρινθο της δήθεν "διόρθωσης του καπιταλισμού".

Η πείρα από όλη την Ιστορία του εργατικού - λαϊκού και κομμουνιστικού κινήματος διδάσκει ότι δεν μπορεί να υπάρξει πραγματικά φιλολαϊκή κυβέρνηση, όπως κι αν ονομαστεί, όποιο κόμμα και αν συμμετέχει σε αυτήν, εφόσον η πολιτική εξουσία, τα μέσα παραγωγής και όλος ο πλούτος που παράγει η εργατική τάξη βρίσκονται στα χέρια των καπιταλιστών, εφόσον η Ελλάδα συμμετέχει σε ιμπεριαλιστικές ενώσεις.

Κάθε εργάτης και εργάτρια, κάθε νέα και νέος που ζει μέσα στη ζούγκλα που κυριαρχεί το δίκιο του εκμεταλλευτή, μπορεί και έχει κάθε συμφέρον να αντιληφθεί με τη συμβολή της ιδεολογικής - πολιτικής δράσης του ΚΚΕ την αιτία και τον στόχο της ιδεολογικής επίθεσης των κάθε είδους απολογητών της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Τους απαντάμε: Είναι βαθιά γελασμένοι!

Καμιά συκοφαντική, αντικομμουνιστική και οπορτουνιστική επίθεση δεν μπορεί να σκιάσει τον αγώνα του ΚΚΕ, τον αγώνα του ΔΣΕ, τη λεβεντιά και το ήθος του. Είναι χρέος μας να διαδοθεί περισσότερο η ιστορική αλήθεια. Οι νεότερες γενιές να γνωρίσουν τον αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας. Είμαστε πεπεισμένοι ότι οι ταξικοί αγώνες θα κινήσουν και πάλι την ιστορία προς τα εμπρός. Ότι οι εργατικές - λαϊκές δυνάμεις θα ανατρέψουν την καπιταλιστική εξουσία, ότι ο αιώνας που διατρέχουμε θα σημαδευτεί από νέες επιτυχημένες σοσιαλιστικές επαναστάσεις.

Το ΚΚΕ μπορεί να γίνει ο φάρος της νέας και νικηφόρας ταξικής αναμέτρησης για τον σοσιαλισμό που είναι αναγκαίος, επίκαιρος και ρεαλιστικός σήμερα περισσότερο από ποτέ.

Το γεγονός ότι σήμερα το ΚΚΕ, με το πρόσφατο 22ο Συνέδριό του, έθεσε στόχο να ανταποκριθεί στο κάλεσμα της ιστορίας για τον σοσιαλισμό, οφείλεται σε σημαντικό βαθμό στις βαθιές ρίζες που έχει μέσα στις εργατικές - λαϊκές δυνάμεις και στους αγώνες τους.

Ιστορικές ρίζες που εκτείνονται στις σκληρές - αιματηρές ταξικές αναμετρήσεις του Μεσοπολέμου, στην ηρωική πάλη και στις θυσίες των κομμουνιστών στη διάρκεια όλης της δεκαετίας του 1940, ανάμεσα στις οποίες περίοπτη θέση κατέχουν εκείνοι και εκείνες που έπεσαν στις μάχες στα βουνά, τις πόλεις και τα χωριά, στα εκτελεστικά αποσπάσματα, στις φυλακές, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στους τόπους εξορίας. Αυτές οι βαθιές ρίζες ήρθαν ξανά στο προσκήνιο με τις φωτογραφίες των 200 εκτελεσμένων κομμουνιστών στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944. Στη μια μεριά των φωτογραφιών ήταν ο λαός που πάλευε για τη λευτεριά του από τα καπιταλιστικά δεσμά, ο λαός που υπέφερε από το αστικό κράτος και πριν και κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Στην άλλη μεριά ήταν οι εκτελεστές των "200", οι ναζί φασίστες κατακτητές - ιμπεριαλιστές, το ελληνικό αστικό κράτος που παρέδωσε στους ναζί τους φυλακισμένους κομμουνιστές, εκ των οποίων ορισμένοι ήταν φυλακή ακόμα και πριν την επιβολή της δικτατορίας του Μεταξά, το 1936.

Παρακολουθήσαμε τη μάταιη προσπάθεια εκ μέρους του συστήματος και των επιτελείων του να αποχαρακτηριστούν οι εκτελεσμένοι και να παρουσιαστούν με όποια ιδιότητα βόλευε, εκτός από την ιδιότητα που τους οδήγησε στην εκτέλεση: Αυτή του Κομμουνιστή. Τη δήλωση αποκήρυξης του ΚΚΕ που αρνήθηκαν να υπογράψουν οι εκτελεσμένοι τότε, τους τη ζητάνε σήμερα. Την ίδια προσπάθεια την έκαναν τόσο κυβερνητικοί βουλευτές, όσο και βουλευτές και εκπρόσωποι του λεγόμενου προοδευτικού χώρου, της σοσιαλδημοκρατίας και φυσικά και οι αστοί επιστήμονές τους. Είδαμε επίσης ένα αφήγημα που αφορά τη διαμόρφωση μιας δήθεν "συλλογικής - εθνικής μνήμης". Όμως, σε μια ταξικά διαιρεμένη κοινωνία, δεν μπορεί να υπάρξει τέτοια μνήμη. Τίποτα κοινό δεν συνδέει τα αίσχη της ελληνικής αστικής τάξης την περίοδο της Κατοχής με τον γίγαντα λαό, που με τις οργανώσεις του και το Κόμμα του κέρδιζε και διατηρούσε τη λευτεριά, παρότι δεν κατάφερε να πάει αυτόν τον αγώνα ως το τέλος, μετά το διώξιμο του κατακτητή.

Με κανέναν τρόπο δεν μπορούν να έρθουν στα μέτρα της δήθεν "εθνικής ομοψυχίας" και του περιβόητου "εθνικού συμφέροντος", δηλαδή στα μέτρα της αστικής πολιτικής και προπαγάνδας, οι 200 της Καισαριάνης και η στρατιά ηρώων που διαπαιδαγώγησε το ΚΚΕ, είτε τα χρόνια δράσης του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ είτε τα χρόνια δράσης του ΔΣΕ.

Η αστική τάξη της χώρας, παρά τα τόσα εγκλήματα που διέπραξε ενάντια στον λαό, προσπαθεί σταδιακά, μεθοδικά, να σβήσει αυτές τις σελίδες της Ιστορίας και τα συμπεράσματα που απορρέουν από αυτήν, για να ισχυροποιήσει και εξασφαλίσει σήμερα την εξουσία της.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

ΚΚΕ: Να ανακληθούν άμεσα οι απαράδεκτες ποινές φυλάκισης στους φαντάρους που εναντιώνονται στη συμμετοχή της χώρας στους πολέμους

Επόμενο άρθρο

Το Κιλελέρ φωτίζει τον δρόμο του οργανωμένου αγώνα για την επιβίωση μας