ΚΚΕ: Η φρίκη στην υπόθεση της Κυψέλης αναδεικνύει τη σκληρή πραγματικότητα ενός εχθρικού κράτους ακόμα και απέναντι στα δικαιώματα των παιδιών

Σε ανακοίνωσή του για την υπόθεση της Κυψέλης, το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ επισημαίνει τα εξής:

«Η φρίκη που αποκαλύφθηκε στην Κυψέλη φέρνει ξανά στην επιφάνεια τη σκληρή πραγματικότητα ενός κράτους εχθρικού, ακόμα και απέναντι στα δικαιώματα και τις ανάγκες των παιδιών.

Πίσω από τις μεγαλόστομες κυβερνητικές διακηρύξεις και τα “Εθνικά Σχέδια Δράσης” περί παιδικής προστασίας κρύβεται η πραγματικότητα του ενός (1) κοινωνικού λειτουργού ανά 60.000 κατοίκους στις κοινωνικές υπηρεσίες των δήμων, των μόλις 1.707 μόνιμων ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών για σχεδόν 14.000 σχολικές μονάδες, των παιδιών που έχουν απομακρυνθεί με εισαγγελική εντολή από επικίνδυνο περιβάλλον και παραμένουν ακόμα και για μήνες στα νοσοκομεία, επειδή δεν υπάρχουν επαρκείς δημόσιες δομές για να τα υποδεχτούν, των κακοποιημένων παιδιών που παραμένουν αβοήθητα σε κακοποιητικό περιβάλλον επειδή δεν υπάρχουν οι αναγκαίες δημόσιες υπηρεσίες για να τα στηρίξουν.

Ας μην αρχίσει, λοιπόν, πάλι, το γνωστό γαϊτανάκι για το ποια υπηρεσία δεν ενημέρωσε ποια, ώστε να μείνει στο απυρόβλητο η πολιτική των μέχρι σήμερα κυβερνήσεων που αντιμετωπίζει τη στήριξη και προστασία του παιδιού και της λαϊκής οικογένειας ως “κόστος” και παραδίδει κρίσιμες κοινωνικές υπηρεσίες σε ΜΚΟ και ιδιώτες.

Η προστασία κάθε παιδιού που ζει σε επικίνδυνο οικογενειακό περιβάλλον, που είναι κακοποιημένο ή χωρίς οικογένεια πρέπει να είναι αποκλειστική ευθύνη του κράτους, με σύγχρονες, δωρεάν, δημόσιες υπηρεσίες και δομές, πλήρως στελεχωμένες με μόνιμο εξειδικευμένο προσωπικό.

Ταυτόχρονα, πρέπει να υπάρχει ανάπτυξη δικτύου κρατικών δωρεάν κοινωνικών υπηρεσιών (για την πρόληψη, την στήριξη των παιδιών και των οικογενειών σ’ όλες τις πλευρές της ζωής, στη γειτονιά, στο σχολείο κλπ, των θυμάτων βίας και κακοποίησης) με μόνιμο προσωπικό όλων των αναγκαίων ειδικοτήτων, χωρίς επιχειρηματική δράση και εμπλοκή ΜΚΟ.

Μπροστά στα φρικιαστικά εγκλήματα και τη βαρβαρότητα σε βάρος ανυπεράσπιστων παιδιών το δίλημμα είναι αμείλικτο: Θα συμβιβαστούμε με ένα κράτος που βρίσκει δισεκατομμύρια για πολέμους, επιχειρηματικούς ομίλους και επενδυτικά σχέδια, την ώρα που αφήνει κοινωνικές υπηρεσίες αποδεκατισμένες, σχολεία χωρίς το αναγκαίο επιστημονικό προσωπικό και παιδιά χωρίς ουσιαστική στήριξη ή θα παλέψουμε για ένα κράτος που θα έχει πρώτη και αδιαπραγμάτευτη προτεραιότητα την προστασία και ολόπλευρη ανάπτυξη κάθε παιδιού;».

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Επόμενο άρθρο

Ρεαλισμός